Een ander geluid

Erg deftig heb ik er niet over gedaan, maar die plechtigheid waarbij prinses Amalia gedoopt werd, had iets obsceens. Dat kwam door de aanwezigheid van de Opa van de jongste Oranjetelg, de vader van Maxima, die in zijn jongere jaren als schrijftafelmoordenaar van de toenmalige Argentijnse dictator bloed aan zijn handen smeerde.
Er keken éénpuntzevenmiljoen mensen naar de plechtigheid, die rechtstreeks uitgezonden werd, en de kijker tracteerde op een close-up van een wenende grijsaard, ontroerd door de baby.
Ik kon er niks aan doen - en vervloekte me zelf om de gedachte -, maar moest meteen denken aan al die Dwaze Moeders die hun kinderen nooit meer hebben teruggezien en ook aan de kinderen van opposanten die ontvreemd werden en opgroeiden bij handlangers van het regime. Die kinderen houden nu van de pappie en mammie die hen wegnamen bij die andere pappie en mammie, hun echte. Sommige obsceniteiten benemen de adem.
Vrij Nederland-journalist Youri Albrecht, een overtuigd Oranje-aanhanger, vertelde me dat er buiten de kerk één demonstrant stond, die een doek hooghield waarop vermeld stond "No Passaran", leuze uit de Spaanse Bugeroorlog die vrij vertaald zoveel betekent als 'Ze zullen er niet doorkomen'. Die kreet werd destijds gebezigd door de Republikeinen, tegen de fascisten van Franco.
Om de nieuwe Opa uit Argentinië niet te misnoegen, werd de eenzame protesteerder zijn doek afgenomen; er is alle reden zich te schamen Nederlander te zijn, vooral als de Oranjes hun bevriende beulen in een kerk uitnodigen om de doop van nieuw leven in de familie te vieren. Amalia zal wel nooit ontvoerd worden en - zonder ook maar iets te vermoeden - opgroeien bij een ander ouderpaar.
Begrijp me goed; ik hoor niet bij de scherpslijpers die menen dat Maxima's vader zijn dochter niet zou mogen bezoeken, of verstek zou moeten laten gaan op verjaardagen. Maar deze gelegenheid werd uitgezonden als één van de hoogtepunten die Oranje ons te bieden heeft. Wanneer het Koninklijk Huis, dat naar eigen propaganda 'onze vrijheid' belichaamt, met een beul op de proppen komt wiens handtekening onder bevelen tot ontvoering en moord prijkt, is dat, hoe zeg ik dat nu netjes, 'opmerkelijk'. Waartoe diende de geheven Fuck You!-vinger om de man ook
uit te nodigen voor een officiële gelegenheid, bedoeld om het volk mee te laten genieten van het geluk der Koninklijken?
Nu is 't zo dat de opa van Willem Alexander lid was van de SS en de SA, voor de oorlog, en tijdens de Bezetting een uiterst dubieuze rol speelde bij het Verraad van Arnhem. Over antecedenten gesproken. Ook daar is niemand ooit over gevallen, de krasse oude baas salueert tijdens parades waarin 'het Voormalige Verzet' voorbij sukkelt en is nooit serieus ondervraagd over tal van zaken het belang van het lieve vaderland aangaande. Nobody gives a fuck.
Ik evenmin, al heb ik er aardigheid in om over Bernhard te schrijven. Maar het gekke is, die aanwezigheid van Zorregueta emotioneerde me.
De beul huilde van ontroering, maar die moeders en vaders die hun kind ontvreemd zagen zullen nooit zo'n doopplechtigheid kunnen meemaken; die zijn geaborteerd van hun kinderen en zullen hun leven lang dromen van een wolk van een kleinkind dat voor hen nooit zal komen; want hun zonen en dochters weten niet wie ze zijn en, omgekeerd, de ouders weten niet wie hun eigen vlees en bloed is.
Dit teruglezende, betrap ik me op allerhande vals sentiment en de vraag is gewettigd; waarom emotioneert dit me wel en dat van Bernhard me niet? Natuurlijk komt 't omdat ik zelf een kind heb dat ik liever niet zou hebben verloren als het één of twee was.
Maar, en dat stuit tegen de borst, 't heeft ook te maken met de onwaarschijnlijke arrogantie van de Oranjes, die door Maxima's vader in het kader van 'Wir haben es nicht gewusst' officieel uit te nodigen en te doen alsof die kinderen van opposanten in Argentinië nìet ontvreemd zijn, denken dat ze overal mee wegkomen. En erger nog, dat komen ze ook, want geen krant protesteerde, geen bekende Nederlander ging uit galmen, geen Kamer-vraag werd gesteld, niemand die zich afvroeg 'Is er iets gebeurd dan?' Alleen dus die ene man, die werd gade geslagen
door Oranje-klant Albrecht, die zich op zijn beurt vervolgens afvroeg waarom dat spandoek niet getoond mocht worden aan de geëerde gast uit Argentinië?
Mijn woede is kitsj, ik weet 't, maar niets-doen en je schouders erover ophalen in de wijze overtuiging 'Zo draait de wereld nu eenmaal', is onverschillig. Misschien is mijn kitsj pathetischer en dus meer aanstootgevend. Maar je' schouders erover ophalen en als het ware zand gooien over het kapot gemaakte leven van al die ouders in Argentinië die als melaatsen zwijgen over hun ontvreemde kinderen... Ik weet niet wat hypocrieter is. Wel weet ik dat Majesteit niet deugt om zo'n plechtigheid te organiseren met deze gast als provocerende schop. Dat de bolle Willem Alexander te dom is om de draagwijdte van een en ander helder op het netvlies te krijgen, valt hem niet euvel te duiden. Maar zijn vrouw en moeder, wisten heel goed waarover dit gebaar ging. Maxima is niets kwalijk te nemen; maar Trix wel. Die eenzame man met "No Passaran" had dat beter begrepen dan alle hoogwaardigheidsbekleders in de kerk.

Theo van Gogh