Via de geëigende kanalen

De ongekroonde hoofdredacteur van de Volkskrant, Michaël Zeeman, zendt net als zijn collega Garschagen van het Algemeen Dagblad, nu ook bevelen rond. Zeeman is ontslagen bij de Volkskrant maar bedong ter ere van zijn vertrek een éénjarig contract voor het correspondentschap van de krant in Rome. Dat is jammer voor Willem Beusekamp, die terug moet, en jammer voor Zeeman, die zijn vaste dienstverband kwijt is.
Zeeman's positie op de Wibautstraat wordt steeds lastiger, hoe onderdanig hoofdredacteur Pieter Broertjes ook met hem omgaat. Op de redactie van Kunst & Boeken worden steeds vaker de initialen "M. Zee." gevonden bij computerschermen die niet de geweldenaar toe behoren, net als de stoel die is aangepast op zijn lange-darmen-lijf.
Er is een kast waarvan alle redacteuren van het katern Cicero de sleutel hebben. In die kast staan de boeken die niet besproken zullen worden maar toch zijn binnengekomen. Jarenlang slonk die hoeveelheid in de schappen om onverklaarbare reden, tot Michaël desgevraagd onkarakteristiek z'n sleutel inleverde.
Thans is het grote verdwijnen der boeken weer begonnen.
't Heeft wel iets, zo'n boekenkleptomaan.
Om een dieper inzicht in de geestesgesteldheid van deze patiënt te krijgen ontving ik via de geëigende kanalen een schrijven dat Zeeman 14 januari jl. ronddeelde op de zogeheten 'Cicero-vergadering'. Let vooral op de hoge toon, de schijnbaar deftige, onbeholpen manier van schrijven en meneer's machteloze woede. Is er nu werkelijk geen verpleegster te vinden die een rots wil zijn in het woelige leven van deze aanrander?
Geniet mee.

De afgelopen maanden bereikte mij een aanzwellende stroom berichten, dat een van mijn collega's bezig was mij te belasteren. Die berichten kwamen aanvankelijk alleen van collega's hier op de krant, even later van medewerkers van Cicero en tenslotte ook van mensen van buiten de krant. De teneur van die lasterpraatjes was dat ik er de kantjes af zou lopen en het werk voor de krant zou beschouwen als een bijbaantje naast mijn vermeend talrijke goed-verdienende neven-functies. Ook zou ik steeds zinlozer, ongewenster en ronkender stukken voor Cicero schrijven.
Op die roddelpraatjes, hoe kwalijk ook, heb ik tot dusverre niet gereageerd. De kwaliteit van de werkzaamheden van een individuele redacteur voor de krant en diens loyaliteit aan de krant staan ter beoordeling van zijn chefs en de hoofdredacteur. Van hem heb ik in de tien jaar dat ik voor de krant schrijf daar nog nooit een klacht, ja zelfs geen vermaning over ontvangen.
Integendeel.
Maar dit weekeinde werd mij een afdruk overlegd van een e-mail-correspondentie tussen die collega en Joost Zwagerman. Strekking, toon en inhoud van die briefwisseling hebben mij verbijsterd. Hier heeft iemand misbruik gemaakt van zijn positie bij de krant en willens en wetens het vertrouwen door collega's onder elkaar en van elkaar grotelijks geschonden. Betrokkene verklaart met zoveel woorden dat hij zijn reeks aan de rubriek "ongebonden", dit najaar, die onder de in dit verband enigszins dubieuze titel "Smaak" in de krant heeft gestaan, gebruikte om met mij af te rekenen. Volgen lasterpraatjes als hierboven gememoreerd en schendingen van de discretie van de werkvloer.
Mij was vanzelfsprekend niet ontgaan dat Willem Kuipers de hem vergunde ruimte in "ongebonden" de afgelopen maanden misbruikte om mij een hak te zetten. Ik meende daar niet op te hoeven reageren. Zulks zegt immers meer over hem dan over mij en bovendien bleek geen mens werkelijk die stukjes te lezen. Maar nu hij zijn correspondentie met iemand die er aantoonbaar een levensvervulling van maakt mij lastig te vallen op straat heeft gegooid, wordt het zorgwekkend.
Ik verzoek Willem Kuipers prompt te stoppen met deze lastercampagne en onze cheffin er op toe te zien dat dat ook gebeurt.

Was getekend,
Michaël Zeeman.

Zou de cheffin al een grote beurt hebben gekregen van Pierlala?
Wat me ontroert is meneer's kennelijke woede en dat tegelijkertijd verdrietig overtuigend geëtaleerde gebrek aan talent en zelfspot. Voor iemand die 't zo hoog in de bol heeft, moet 't bijna niet te verteren zijn over weinig talent te beschikken. Zeeman zal de geschiedenis ingaan als de beroemde tiller van boekhandel De Tille in Leeuwarden en als liefhebber van het toetakelen van vrouwen, uitgeefster Eva Cossée bijvoorbeeld, die bont en blauw geslagen en in mitella naar het Boekenbal moest. En zou meneer Wirtz, de wakkere aanvoerder van mediapagina "Stroom" in Zeeman's krant, zijn lezertjes informeren over het ter redactie ontstane gegniffel over dit alles?
Meneer Wirtz, goed onthouden:

En overigens moet U maar goed op blijven letten.
't Wachten is nu op de volgende briljante zet van meneer Michaël de Machtige.