 |
De Zeemeermin Is Dood (een smartlap voor Santje) Als ik naar de Pier ga op een verregende zondagmiddag om te luisteren naar de meeuwen die krijsen over zee proef ik weer jouw zoute ogen, zie weer jouw verlegen glimlach ik sta daar maar en fluister met de grijze golven mee Dat jij terugging naar het water dat jij nooit meer terugkwam Ik hoor hoe de golven stukslaan op de zwarte stenen waar jij altijd wachten, smachtend altijd wachten zou maar op een nacht was jij weg, achteloos verdwenen verloren waad ik voort, omdat ik nog altijd van je hou... Omdat jij terugging naar het water omdat jij nooit weer terugkwam |
|
 |
||
Archief Recreatie |
||
Slijmen of Schelden? Schrijf Terug! |
||
|
||