Prinses Lama

Prinses Juliana trekt zich 'steeds verder in haar eigen wereld terug', dwalende door de paleisgangen met als hartekreet: "Ik wil neuken! Ik wil neuken!" Omdat de prinses vaker geneigd is haar lakeien te bespugen wordt ze aan het Hof 'de Lama' genoemd. Ik ontleen deze laatste informatie aan een uitzending van 'In De Ban Van De Week' op BusinessRadioNews waarin presentator Youri Albrecht enige vragen voorlegde aan Léon de Winter. Volgens De Winter is 't wat hard om de dementerende grootmoeder des Vaderlands 'lama' te nomen en had 'ie daar in zijn oneindige mildheid 'labrador' van gemaakt, 'want dat vind ik een lief dier.'
Enfin, De Winter heeft zich volgens de Ombudsman van het Algemeen Dagblad in een Duitse krant zo beledigend uitgelaten over labrador Juliana dat de columnist per ommegaande diende op te stappen bij het Rotterdamse sufferdje.
De Winter's citaat in de Berliner Morgenpost luidde: 'dat ze - Juliana - zo seniel is dat ze denkt dat ze een labrador is'.
Duizenden Rotterdammers eisten vervolgens De Winter's ontslag - Rotterdam is nu eenmaal ten diepste wezen een provinciegat voor rancuneuze kleinburgers - de columnist vertrok en de Ombudsman geeft het Oranjegepeupel gelijk.
Geniet even mee: "Ook al was de bijdrage van Léon de Winter niet in het AD verschenen, hij was wèl columnist van deze krant toen zijn beledigende uitlatingen over prinses Juliana in Duitsland werden gepubliceerd. En of het nu helemaal eerlijk is of niet, het is wel begrijpelijk dat deze krant er mede op werd aangesproken. Er kan geen misverstand over bestaan: de onnodig grievende opmerkingen over de verzwakte geestesgesteldheid van de hoogbejaarde prinses waren ook voor het Algemeen Dagblad niet acceptabel. Die afwijzing heeft niets te maken met het vrije woord, wel met alledaags fatsoen en respect voor oudere mensen, die niet meer de volledige controle hebben over hun eigen gedachten. De journalistieke obstructie van De Winter was goed voor 'rood'. Daar kun je voor de tribune een vertoning van maken, maar geruisloos door de zijdeur laten vertrekken is misschien een wel zo beschaafde optie."
In die laatste zinssnede refereert de Ombudsman aan het zogenaamd ongedwongen vertrek van De Winter: "Hij wil zich de komende tijd vooral concentreren op de afronding van een nieuwe roman en het schrijven van een theaterstuk. En na alle commotie maar even geen columns meer."
't Verbaast me niet dat De Winter principeloos en zonder stennis het AD verlost heeft van zijn aanwezigheid, maar dat neemt niet weg dat 'ie het volste recht had zijn kwalificatie van Oma wereldkundig te maken. Natuurlijk buigt het AD bij de minste rimpeling van haar lezers; ik geloof niet dat er in Nederland een karakterlozer dagblad bestaat. De hypocrisie die de Ombudsman ten toon spreidt - zich namens zijn werkgever op de borst slaan wegens betoonde tolerantie en tegelijkertijd censuur verdedigend - is van een ongekende schaamteloosheid. Geen krant verliest zoveel lezers als juist het Algemeen Dagblad - waar de denkenden bij tienduizenden weglopen - en dat heeft, vermoed ik, alles te maken met het tot kotsens toe beleden soort van fatsoen van deze functionaris.
Dat ik 't bij mijn oude dag moet opnemen voor de vrije meningsuiting van iemand die in het verleden op alle mogelijke manieren geprobeerd heeft de uitoefening van dat recht voor mijn persoontje onmogelijk te maken, doet eens temeer beseffen hoe belangrijk juist het één en ondeelbare van de vrije meningsuiting is, alsook het recht op belediging.
De Winter had nooit tot vertrek mogen worden gedwongen vanwege zijn opvatting, al heeft 'ie de jubelende schop na van zijn Ombudsman vast aan eigen slapheid te danken.
Ik geef toe, 't is een beklemmende ervaring, maar ik betrap me er de laatste tijd vaker op meneer's meningen te delen, zoals bijvoorbeeld in het grote Satan-debat dat zich in NRC-Handelsblad afspeelde en zijn taxaties terzake het Islamitische gevaar. Misschien word ik oud, misschien is 't de gesel de mildheid alsook het besef dat De Winter's pogingen mij te demoniseren als Eeuwige Anti-Semiet en ander fraais, nooit gelukt zijn. Juist de rechten van zijn bitterste vijand dient men met overgave te verdedigen.
Moge het Algemeen Dagblad de onnozelste Oranjeklanten tot in lengte van dagen ter wille zijn en zichzelf belachelijk maken als voorbeeld van hoe de treurigste Koos Takken uit de provincie buigen. Voorts spreek ik de hoop uit dat meneer De Winter tegen onze kwaadaardige Kroonprins zal blijven schrijven.