"Zo'n brug over de tijd is alleen maar van boeken gemaakt en dat is zulk zwak bouwmateriaal."
Marten Toonder in Tom Poes en de Klokker, aangehaald door P. Brijnen van Houten befaamd Brits/Nederlands agent van MI5 en J.G. Kikkert

Door Ton Biesemaat

De vreemde historiën in de zaak Hans van Baalen zijn een mooi onderwerp om de schijnheiligheid van de Haagse politiek te analyseren

Hans van Baalen http://www.parlement.com/9291000/biof/02288 is Tweede Kamerlid voor de VVD en is nog altijd bang voor zijn grote jeugdzonde. Politicus word je natuurlijk alleen maar met een overdosis schijnheiligheid. Thom de Graaf van D'66 haalde in de bestrijding van Fortuyn Anne Frank van stal. Het morele ijkpunt Tweede Wereldoorlog was nu eenmaal een favoriete media-tactiek van politici. Zo ook voor de in het politieke lobbywerk gepokte en gemazelde VVD'er Hans van Baalen. Ik moest weer aan hem denken doordat hij voor HP/De Tijd (6 juni 2003) kritiekloos zijn diepere, schone gedachten mocht spuien. "Ik huil normaal nooit, maar toen ik in juni 1996 namens de VVD een krans mocht leggen bij Yad Vashem in Jeruzalem, werd ik koud en kwamen er plotseling tranen." De oude politieke trukendoos leek door van Baalen weer van stal gehaald.

"Geachte heer Hans van Baalen,

Als journalist en schrijver ben ik bezig met een omvangrijk onderzoek naar Duitse spionage voor mei 1940, tijdens de Bezetting en de gedeeltelijke overname van het Duitse spionagenetwerk na 1945 door BNV (Bureau Nationale Veiligheid) en de latere BVD, beiden onder leiding staande van mr Louis Einthoven. In mijn archief zit een krantenknipsel uit de Telegraaf van 4 mei 2002 waarin u een actie start voor een postume onderscheiding voor de Haagse gezant van Uruguay dr. Carlos M. Gurmendez, als een Schindler of Wallenberg zou deze gezant Nederlandse joden het leven hebben gered. Uit betrouwbare bronnen weet ik dat genoemde Dr. Carlos M. Gurmendez echter ook verdacht werd van spionage voor Duitsland en er klaarblijkelijk ook niet tegen opzag veel geld te verdienen bij de uitreis van joden in het Tweede Wereldoorlog-conflict. Dit was zelfs een beproefde periode van de Sicherheitsdienst en andere SS-instanties om veel geld binnen te halen. Over de door u opgestarte actie voor dr. Carlos M. Gurmendez in de Telegraaf van 4 mei 2002 heb ik zover ik kan nagaan nimmer meer verdere berichten gezien. Heeft uw actie nog verder resultaat geboekt?

Met vriendelijke groeten,
Ton Biesemaat"

Bovenstaande email stuurde ik op 19 januari 2003 naar Hans van Baalen.

Hans van Baalen stond op 4 mei 2002 met een groot artikel (bijna paginagroot) in de Telegraaf. Het was een typisch dagbladenopzetje met een politicus. Bij een vorige verkiezing was van Baalen in de Tweede Kamer voor de VVD gekomen. Toen kwam Vrij Nederland met een beschadigende en journalistiek dubieuze actie. Er dook een brief op die van Baalen op 16-jarige leeftijd aan Joop Glimmerveen van de Nederlandse Volksunie zou hebben geschreven. Daarna werden er getuigen bijgehaald die zeker wisten dat van Baalen een enge, rechts-radicale man was. Dat bleek later volgens o.a.de Groene Amsterdammer http://www.groene.nl/1998/15/ab_baalen.html niet zo te zijn, maar natuurlijk was door de actie van Vrij Nederland zijn reputatie beschadigd. De 'radicaal-rechts besmette' Hans van Baalen gaf zijn VVD-bankje in de Tweede Kamer op. Toen zijn beschermheer Bolke de Brusselse beer vertrok nam hij weer plaats op het vrijgekomen bankje. Met de pijlsnelle opkomst van het Fortuynisme in de eerste helft van 2002 zag van Baalen (die zich op de achtergrond hield vanwege zijn moderne Aantjes-verleden!) zijn zetel als sneeuw voor de zon verdwijnen. Om zijn blazoen op te poetsen begon hij een actie om de Schindler (men denke aan de film Schindlers List) van Urugay dr. Carlos M. Gurmendez postume erkenning te geven. Zo verdrijf je als je internationale politieke ambities hebt de hardnekkige mediageur van extreem-rechts om je heen. De Zuidamerikaan Gurmendez had in 1940 als gezant van Uruguay te Den Haag 18 joden het leven gered. Samen met de ambassadeur van Uruguay pronkte van Baalen op 4 mei 2002 op een grote foto.
"Daarom heb ik minister van Aartsen van Buitenlandse Zaken nu verzocht de inmiddels overleden Gurmendez alsnog te onderscheiden. Ik ben deze zaak op het spoor gekomen na contact met Octavio Brugnini, de huidige ambassadeur van Uruguay in Den Haag. In Montevideo zijn de heldendaden van Gurmendez bekend. Het is de hoogste tijd dat dat ook
hier, bij ons, gebeurt. Het levend houden van de herinnering aan de Holocaustverschrikkingen en de individuele moed die sommigen in deze periode konden opbrengen om mensen te redden, is van het grootste belang. Juist ook voor de jeugd van nu en vanwege het in stand houden van normen en waarden in onze samenleving."
Als je dit stuk in de Telegraaf leest is het onmogelijk de waterlanders binnen te houden.

We laten van Baalen verder aan het woord in het Telegraaf-artikel van journalist Charles Sanders:
"Dit alles moet bekend worden en er is geen mooier tijdstip dan vandaag, de dag van het herdenken. Ik hoop dan ook op een snel en positief antwoord van minister van Aartsen en bijvoorbeeld een koninklijke onderscheiding voor dr. Gurmendez. In Israel en Uruguay wordt ook alles gedaan om te voorkomen dat deze gebeurtenissen in de vergetelheid
raken. Laat Nederland nou eens een keer voorop lopen door als eerste een daad te stellen."
 
Dit artikel in de Telegraaf van 4 mei 2002 wekte grote beroering op het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Waar was deze van Baalen mee bezig? Er werd een onderzoek gezet naar de Uruguayaanse Schindler in Nederland uit 1940. In een oorlog is niets wat het op het eerste oog lijkt te zijn. Van Aarsten als VVD-minister van Buitenlandse Zaken zal wel door zijn, dat moet gezegd worden, bekwame ambtenaren op het spoor zijn gezet van de dreigende uitglijder van van Baalen. "The first casualty of war is the truth." En ja hoor, wat bleek… volgens de geraadpleegde archieven deugde de 'Uruguyaanse Schindler' niet. Hij zou een Duitse spion zijn geweest en zelfs joden hebben verraden. Deze bevindingen zijn naar de minister gegaan. Van Baalen zal wel in de achterkamertjes te horen hebben gekregen dat hij moest stoppen met deze actie die voor hem, Nederland en Uruguay nogal pijnlijk dreigde te worden. In het tumult van de zesde mei en de Fortuynistische opstand heeft daarna nooit iemand zich meer afgevraagd hoe het nu is afgelopen met de bewieroking van Gurmendez waarvan de heiligverklaring ook zou afstralen op van Baalen. De pers zweeg in elk geval in alle talen.
 
Van Baalen tuimelde na de zege van de LPF uit de VVD-fractie. Hij kon zijn baan als full time professional lobbyist met een luxe Deloitte Consulting-kantoorpand aan de Lange Vijverberg te Den Haag tegenover het Binnenhof weer opnemen. Want uiteindelijk maakt het toch niet uit of je binnen of buiten de kamer zit. En in 2003 zit hij weer op het pluche van de Tweede Kamer.

Op 7 februari 2003 belde van Baalen me 's avonds op over de naar hem verzonden email van 19 januari. "Ja goh, meneer Biesemaat, nee daar heb ik nooit meer iets van gehoord. Tsja, ook raar. Ik was natuurlijk toen even geen kamerlid en van Aartsen was minister van buitenlandse zaken af. Weet u wat ik zal het weer navragen bij Jozias van Aartsen. Nou meneer Biesemaat ik laat het u weten hoe het met die Uruguyaanse ambassadeur is afgelopen, ik dacht dat het een vrouwengeschiedenis was, tjee, is me ook wat met dat vrijkopen van joden en contacten met de Sicherheitsdienst, nou dank u wel meneer Biesemaat."
Sindsdien wacht ik op antwoord van de heer van Baalen. In HP/De Tijd van 6 juni 2003 zegt Hans van Baalen dat hij van zijn oude wiskundeleraar altijd geleerd heeft naar voren te kijken. Vergeet daarbij toch ook niet naar achteren te kijken of de brug over de tijd voldoende sterk is.

Ton Biesemaat