"Zo'n brug over de tijd is alleen maar van boeken gemaakt en dat is zulk zwak bouwmateriaal."
Marten Toonder in Tom Poes en de Klokker, aangehaald door P. Brijnen van Houten befaamd Brits/Nederlands agent van MI5 en J.G. Kikkert

door Ton Biesemaat

We brengen in deel 2 van de Historiën de familienaam De Roy van Zuydewijn in relatie tot het koningshuis verder in kaart. In deel 3 pikken we het spoor Teixeira de Mattos weer verder op.

Op dit moment horen we niets meer over Maragritagate, dat betekent dat er interessante ontwikkelingen aan de hand zijn waar het volk niets van mag horen. In het Koninkrijk der Nederlanden leven we immers in tegenstelling tot de zeer openbare Verenigde Staten in het minst direct democratische land van West-Europa. Thieu Vaessen, de HP/De Tijd journalist die het De Roy van Zuydewijn-verhaal samen met Albert Eikenaar* van Der Stern optekende, vreest dat de affaire in de doofpot belandt. Dat zit er natuurlijk dik in want was het ook niet zo dat de Oltmans-affaire door de Staat der Nederlanden werd afgekocht nadat Prins Bernhard** dreigde opgeroepen te worden voor de rechtbank?

Een nader onderzoek*** naar de betrekkingen van De Roy van Zuydewijns met het Koninklijk Huis of betrekkingen met belangrijke affaires van na 1945 brengt het volgende in kaart:


01-01-1881 Een historische roddel

J.G. Kikkert wist ons te verklappen dat een De Roy van Zuydewijn in 1881 burgemeester van het toen nog niet rode SP-bastion Oss werd. Nou en horen we de lezers al denken? Oss zou met Zoutkamp, Warfum, Alphen aan de Rijn en Utrecht één van de vijf gemeenten zijn die wanneer je iets bijzonders voor het koninklijk huis deed als beloning een burgemeesterspost kreeg aangeboden. Daarom beweren sommige roddelkoningen anno 2003 dat een De Roy van Zuydewijn de biologische vader van Wilhelmina is geweest. Wilhelmina werd op 31 augustus 1880 geboren.
Er zijn altijd hardnekkige geruchten geweest dat de bejaarde en aan syfillis lijdende Willem III de spruit Wilhelmina nooit heeft kunnen verwekken bij koningin Emma. De meest geschikte kandidaat voor het biologische vaderschap zou de later tot jonkheer benoemde S.M.S. de Ranitz zijn geweest. In de theorie van de vijf burgemeestersposten voor bewezen diensten klopt dat in elk geval want een de Ranitz werd van 1948 tot 1970 burgemeester van Utrecht****.
Volgens oranjekenner Kikkert leed Wilhelmina aan een erfelijke afwijking waardoor ze geen verband in muziek kon ontdekken, een zeldzame afwijking die ook in de familie de Ranitz zou voorkomen. Zou dat gerucht niet met modern DNA-onderzoek door de heer Rhodius van het kabinet der koningin uit de wereld kunnen worden geholpen? Met de opkomst van de moderne affaire De Roy van Zuydewijn zou nu de burgemeester De Roy van Zuydewijn in het 19^e eeuwse Oss ook kandidaat geworden zijn voor het vaderschap van Wilhelmina. We vermelden het maar als de betere roddel.
Om de objectiviteit niet uit het oog te verliezen willen we de lezers niet onthouden dat Cees Fasseur***** de roddel van het vaderschap van de Ranitz naar de officiële papierversnipperaar heeft verwezen. Over De Roy van Zuydewijn is in zijn imponerende tweeluik Wilhelmina uiteraard niets te vinden want die familienaam komt pas echt om de hoek kijken door die blaag van een Edwin.


1948-1949 Eerste Menten-proces

Bij het eerste proces tegen Pieter Nicolaas Menten was de substituut-griffier Mr J.M. de Roy van Zuydewijn. Voor de geïnteresseerde lezer verwijzen we naar de karrevracht literatuur over deze 'affaire der affaires' waarbij notoire complotdenkers Menten maar steeds in verbinding willen brengen met Prins Bernhard. Wij hoeven daar dan gelukkig geen woord aan toe te voegen.


1971-1986 Kamerheer 1

Mr Jacques de Roy van Zuydewijn is dan kamerheer van koningin Juliana en koningin Beatrix in Noord-Babant. Een blik in de index van het voortreffelijke boekje 'Aan het hof' van royalty-journalist voor de Volkskrant en Elsevier Remco Meijer leerde dat ons. "Kamerheren zijn Beatrix' onbezoldigde particuliere deeltijdadviseurs in de provincie.", aldus Meijer. Wij voegen daar aan toe dat in het licht van Edwin de Roy van Zuydewijns ramkoers met het koninklijk huis mr Jacques de Roy van Zuydewijn in elk geval ook kamerheer was in de turbulente tijden van de Lockheed-affaire.


1999-2003 kamerheer 2

Dankzij een tip uit Den Haag hoorden we dat in de Staatsalmanak 1999 sprake is van de benoeming van een nieuwe ster aan het kamerherenfirnament. Een simpele zoekopdracht op het web leverde de bevestiging op. "Roy van Zuydewijn, mr. J.A. de, Huis van H.M. de Koningin, Honoraire Hofhouding, Kamerheer honorair". Zie http://home.planet.nl/~burho000/bur-kon.htm .

Edwin moet als hij handig is via bovenstaande bronnen waarin zijn familienaam voorkomt ook heel wat te weten zijn gekomen over het reilen en zeilen in het Koninklijk Huis. Een kleine zoektocht is in elk geval al voldoende om het bovenstaande boven water te krijgen.

Ton Biesemaat

* Edwins vader en zijn relatie tot Teixeira de Mattos (zie deel 1) kwamen we op het spoor nadat we er achter waren gekomen dat Der Stern-correrspondent Eikenaar speurde naar een relatie de Roy van Zuidewijn en Teixeira de Mattos. Terwijl Vaessen het De Roy van Zuydewijn verhaal kreeg aangedragen kwam Eikenaar er door eigen speurwerk achter. Eikenaar heeft echter nimmer gepubliceerd over de relatie Teixeira de Mattos en de Roy van Zuidewijn.

** Prinses Margriet had toen al moeten getuigen in de zaak Oltmans.

*** De Gezonde Roker dankt de tipgevers die anoniem wensen te blijven, goed te begrijpen want de lange arm van de hofhouding reikt ver. Zo hebben we begrepen uit een verantwoorde wetenschappelijk-historische bron die uiteraard ook anoniem wenst te blijven.

**** De huidige burgemeester van Utrecht mw. Brouwer-Korf zou, om de theorie van vriendjespost Utrecht te ondersteunen, een hartsvriendin zijn van Prinses Margriet.

***** Fasseur kreeg toegang tot het Koninklijk Huis-archief, net zo mysterieus als de archieven van het Vaticaan. Omdat het als een privé-archief beschouwd wordt is het moeilijk door te dringen tot dit walhalla voor royalty watchers. De normale WOB-procedure (Wet Openbaarheid Bestuur) geeft onderzoekers geen schijn van kans om er in door te dringen.