Pythagorasstraat 133I
1098 GA, Amsterdam

Aan: Bart Top, hoofdredacteur van "Contrast", weekblad over de multiculturele samenleving
Van: Theo van Gogh

Amsterdam, 10 Februari 1999

Waarde Heer Top,

Journalistiek is een nobel vak dat een zeker instinct vereist voor wat waar is en wat niet. Ik had nog nooit van "Contrast" gehoord, noch van Mevrouw Mercita Coronel. Enfin, als U een verslaggever haar bekommernis over mijn opvattingen laat uitpreken, is dat Uw volste recht, maar zou 't geen aanbeveling zijn één en ander te schragen met feiten?
Zo schrijft Mevrouw Coronel: "Een grens die Van Gogh inderdaad niet helder bleek toen hij onlangs Stephan Sanders beledigde in kunstenaarssociëteit De Kring waarna hem de toegang werd ontzegd".
Omdat ik gezien het onderdanige gehakkel en vooral ook het moeizame formuleren van Uw verslaggeefster, veiligheidshalve een bandje heb laten meelopen, kan ik U letterlijk mijn antwoord reproduceren. Een Feldwebel van de Gedachten-politie als Stephan Sanders is verder natuurlijk te onbeduidend om je over op te winden, maar 't kenmerkt de vooringenomenheid van Mevrouw Coronel dat ze niet in staat blijkt een correcte samenvatting van het gebeurde, weer te geven.
Mijn antwoord luidde als volgt: "Ik zat met Raoul Heertje te eten in het restaurant van De Kring toen ongevraagd Stephan Sanders aanschoof. Ik zei: "Wat kom jij doen, eikel?" Zwijgen. Enfin, even later komt een neger naast Stephan zitten die blijkbaar ook een chocolade-ridder is. De neger zegt: "Jij noemt Hermine Landvreugd (- met wie ik, Theo, jarenlang iedere Maandag, het wonder van de liefde heb beproefd -) 'een negerette', dat vind ik schandalig."
"Dat komt", zei ik "Omdat Hermine altijd mijn puntmutsje van Ku Klux Klan in de was deed als we naar het boekenbal gingen. Ik werd gesponsord door wasserij De Winter, die immers 'wast witter!' in haar vaandel voert!" Meneer Sanders en zijn reetkever waren zeer dronken, dus ik zeg: "Ik heb jullie niet uitgenodigd om hier aan tafel te komen zitten, dus nu maar weer opgeflikkerd." Enfin, daar gingen ze om zich te beklagen bij de Voorzitter van De Kring, en ja hoor, ik mocht wel fl.700,- afrekenen, maar niet meer naar de bar. De volgende morgen heb ik Harry de Winter gebeld en gezegd: "Als jij niet oppast, sta ik samen met Bram Moskowicz voortaan te posten voor De Kring met een bordje: "Voor joden verboden?" Harry baalde als een stekker, want die weet dat ik om me te amuseren tot een hoop bereid ben.
Dit hele verhaal kunt U checken bij Raoul Heertje, die tegen me zei: "Ik ben blij dat ik dit nou 'ns meemaak."
Wilt U z'n nummer?"
Dat was niet nodig, zei Mevrouw.
Mevrouw Coronel heeft niet de moeite genomen Heertje te bellen. Ze had ook niet in de gaten dat als ik in het programma De Hunkering roep "Alles voor de kijkcijfers!", zulks niet per definitie betekent dat mijn kijkcijfers laag zijn, integendeel, en evenmin dat ik de islam aanval vanwege 'te weinig kijkers', zoals Mevrouw in de eerste versie van haar stuk beweerde. Mijn aangeboren mildheid heeft haar voor de ergste blunders behoed, want ik heb haar teruggebeld en haar gekakel verdragen. Ik ben immers al jaren een warm voorstander van het Algemeen Vrouwenkiesrecht, ook voor de allochtone mede-mens!
De grijze, Oost-Europeese opmaak van Uw blaadje, doet vermoeden dat U uitsluitend kan bestaan dankzij gemeenschapsgelden en dat ironie niet de meest verbreide opmerkingsgave is onder Uw medewerkers. Mevrouw Coronel is inmiddels achtendertig en hoewel ik haar in de goedheid van mijn hart heb uitgelegd waarom men op zijn veertigste de journalistiek dient te verlaten - 't Is een vak voor jongens en meisjes, maar Mevrouw schijnt helaas net te zijn begonnen - bleek ze niet bij machte mijn woorden op hun waarde te schatten. Een jarenlang verblijf in de afstompende Bijstand zal hier debet aan zijn.
Ik vind 't zielig voor Mevrouw dat haar voornaamste steen des aanstoots - mijn bewering dat de multi-culturele samenleving een uitvinding is van welzijnswerkers en witte miljonairs die hun schuldgevoelens willen afkopen - meteen instemmend werd aangehaald door John Jansen van Galen in Het Parool, die zo sportief was Uw blaadje als bron te noemen.
Mevrouw Coronel spreidt een vooringenomenheid ten toon die duidt op chronische middelmatigheid. Vermoedelijk is zij op grond van haar huidskleur aangenomen, niet omwille van betoonde talenten. En zo keutelt Uw multi-culturele samenleving voort, doortrokken van haat jegens alles wat zich buiten de begaande paden begeeft en tot een onafhankelijk oordeel probeert te komen.
Enfin, 't is fijn dat Mevrouw Coronel van de straat wordt gehouden en ik mag U verder melden dat Uw periodiek een uitkomst is als men zijn gat wil afvegen, zo zacht en grauw. Sterkte met Uw medewerkers en ik zou zeggen "Op voor Volk & Vaderland!".

Met vriendelijke groet,

Theo van Gogh