In de Zaterdag-bijlage van Het Parool stond een vraaggesprek met een meneer die voor de VNU een zo geheten 'mannen-tijdschrift' gaat bestieren. Meneer verklaarde liefhebber te zijn van mijn schrijfsels op "De Gezonde Roker" en heimelijk te hebben overwogen een terugkerende column van mijn hand af te drukken.
'Maar hoe hou je hem in de hand?' verzuchtte de ondervraagde: 'Hoe hem te sturen?'
't Stemt natuurlijk dankbaar dat ook een-boven-ons-gestelde zich zulke belangwekkende vragen stelt. In mijn onschuld antwoord ik dat een zich noemende hoofdredacteur die niet in de gaten heeft dat een stukjesschrijver nu eenmaal geroepen is zonder scrupules en overwegingen van fatsoen zijn opvattingen kenbaar te maken - en zulks zonder censuur, 'overleg' en andere fratsen - dat zo een hoofdredacteur het vleesgeworden uitroepteken is achter de vele belangwekkende, boeiende en bijzondere uitgaven waarop de VNU de Nederlandse lezer maand in, maand uit trakteert
Ik telde mijn zegeningen nooit meer te hoeven buigen voor beminnelijke hoofdredacteuren die 't beste met mij voorhebben. En ik overdacht nog eens mijn betrekkingen met de wondere wereld van pers en publiciteit.
't Begon allemaal met Wim Spijkers, beoogd baantjes-vergever bij Nieuwe Revu, die mij sommeerde het woord 'likkende deurmat' uit een reportage over Amerika weg te halen, want 'wij moeten nog gesponsord worden door de KLM'. Dit was nog in de tijd dat Nieuwe Revu het harteloze kapitalisme met blote tieten bestreed.
Vervolgens; Het Parool, Sytze van der Zee, die met rooie strepen in mijn stukje schrapte dat geschreven was ten antwoord aan de deftige lieden die namens Cannon een advertentieboycot ondernamen wegens het onfatsoenlijke karakter van mijn stukjes.
Vervolgens; gedwongen vertrek bij Panorama en Folia Civitatus, bij het laatste blad wegens de dankbare constatering dat ik in de vochtige dromen van Mevrouw Evelien Gans naast Dokter Mengele ook een kleine rol mocht spelen.
Vervolgens; klachten van Andrée van Es over toon en aard van de ondervraging die meneer Maarten van Traa ten deel viel in het radioprogramma "De Tafel van Pam", dit naar aanleiding van meneers' doortastende bevindingen inzake Mevrouw Sorgdrager, onze eerste corrupte minister van Justitie. Gevolg; programma enige
maanden later opgeheven, Andrée van Es kreeg de vrijgekomen zendtijd voor "Weldenkende Mensen", politiekcorrecte uitzending voor racistische beroepsnegers als Stephan Sanders en Anil Ramdas.
Onlangs werd ik gevraagd mee te schrijven aan een TV-drama bestaande uit drie delen, uit te zenden op drie opeenvolgende avonden ter ere van het jubileum van de VARA. Je doet je best, je hoort van alles en opeens is daar de blijde mare: 'Sonja Barend heeft gehoord dat jij hiervoor gevraagd was en heeft nu overleg gehad met Vera Keur. Gezien jouw reputatie lijkt 't Sonja dat jij niet geschikt bent "Het Koekoeksjong" te regisseren. Vera vindt nu ook: 'Zijn reputatie is niet geschikt voor ons jubileumjaar'."
Is dat niet lief?
Mevrouw Barend, die niet kan interviewen zonder schelpje in haar oor waardoor Ellen Blazer de juiste vragen influistert, Mevrouw Barend licht haar vinger en mevrouw Keur buigt. 't Is een mooi gezicht om de Commissie van Juiste Opvattingen zo in volle glorie bezig te zien. Wie ben ik om me te verzetten tegen het gelijk van zulke fatsoenlijke dames?