De gewetenloze AVRO toonde deze week een onderhoud van Ria Bremer met prinses Irene. Hare Koninklijke Hoogheid babbelde over muizen. Zij schijnt een muisje te hebben toegesproken dat haar bij verrassing op het hoofd was gesprongen: "En dan maken wij nu een afspraak, muis...Jij bent hier van harte welkom, ik vind 't fijn dat je er bent, maar niet meer op mijn bed, begrijp je?" En zie, de volgende morgen was de muis onder het prinsesselijke bed tevoorschijn gekomen, had haar schrander aangekeken en was verdwenen. Sinds de dagen dat Irene gehuld in een padvinderskostuum namens een fascistenbeweging op een berg ronddanste tegen de democratie, sinds de tijd dat ze vervolgens stukjes voor Opzij ging schrijven waarin werd uitgelegd dat 'jij en ik' veel beter af zouden zijn in de plattelandscommunes van Mao, 'want in China werken alle mensen samen, begrijp je wel?', sindsdien mag Mevrouw met recht de àller-getikste Oranje heten. Je zou willen dat sommige patiënten tegen zich zelf beschermd zouden worden, want hoe amusant het gebabbel van Irene ook was, en hoe vanzelfsprekend de koninklijke muts 't ook vond dat zij een uur zendtijd kreeg om haar boodschap aan de man te brengen, onwillekeurig vroeg je je als kijker af hoe eenzaam men moet zijn om zichzelf zo serieus te nemen als Irene doet. Eens temeer prangde de vraag; in hoeverre zijn de dochters van Juliana geestelijk mishandeld dat het licht in hun bovenkamer zò kon verduisteren als bij Irene? Zou Irene misschien een slachtoffer zijn van Mamma's godsdienstwaanzin, waarbij haar geest al vroeg geleerd heeft de schutskleuren van een halfgare toverkol aan te nemen om aan de pijn te ontsnappen die haar moeder is aangedaan?
Hoewel Irene afstand deed van enige aanspraak op de Troon, is zij het beste vleesgeworden argument dat republikeinen in de schoot geworpen wordt als zij de rampspoed voor zich zien die de monarchie aan het lieve vaderland kan voltrekken. De wrange ironie wil dat het enige lid van het Koninklijk Huis aan wiens democratische gezindheid niet getwijfeld hoeft te worden, prins Claus, de enige van de familie dus bij wie vermoedelijk niet een steekje los zit, dat onze enige fatsoenlijke mof uitgerekend als enige van de familie in het gesticht heeft gezeten. Meningen als deze kon ik altijd kwijt in "De Tafel van Pam", een radio-programma dat 's maandagsmiddags tussen vier en vijf uur wordt uitgezonden door de NPS. Onder voorzitterschap van Max Pam kon ondergetekende, en met hem Jaap van Heerden, Nelleke Noordervliet en Wim T. Schippers, vrijuit spreken voor een gehoor van zo'n honderddertigduizend luisteraars.
Omdat alles wat leuk is, kapot moet in Hilversum, heeft NPS-hoofd Informatief Rob Heukels na een woordenwisseling met de voorzitter besloten dat genoeg genoeg is.
Per 1 Maart wordt De Tafel opgeheven en vervangen door een programma waarvan de politieke correctheid gegarandeerd is. Andree van Es moest nog een baantje hebben en heeft goede contacten met de Haagse politiek waarvan de NPS afhankelijk is voor haar voortbestaan. Anil Ramdas is 's lands beroepsallochtoon en staat borg voor het juiste pathos met valse argumenten; aan meneer's mening zal de NPS zich nooit een buil kunnen vallen. En Hubert Smeets, ach... ik heb de neiging over hem heen te zien, en zulks is zonder twijfel ten onrechte.
Naar verluidt was de druppel die de emmer deed overlopen het gesprek dat in De Tafel gevoerd werd met Maarten van Traa, voorzitter van de commissie die het IRT-rapport opstelde. Van Traa kon geen antwoord geven op de vraag waarom zijn goedgelovigheid zo groot was dat de toenmalige minister van Justitie - die zich niet meer voor de geest kon halen dat zij in haar vorige baantje als Procureur-Generaal toestemming had gegeven honderden kilo's coke door te laten - weg kon komen met: 'Ik kan 't me niet herinneren.' Officier van Justitie Blok, een gereformeerde geitenbreier die er niet verdacht van kon worden zijn boven-hem-gestelde voor de aardigheid tegen te spreken, had uit de volheid van zijn geweten aan de commissie gemeld dat Sorgdrager gedaan had wat ze gedaan had; cocaïne doorlaten. Conclusie van Van Traa: 'De minister kan 't zich niet herinneren; punt.
'Hoe zou 't toch komen dat Van Traa's galmende geweten vanaf die dag een beetje vals klonk? Dat een hooggestemde kwebbelaarster van coalitiegenoot D'66 domweg zou blijken te liegen, en dat Van Traa zich in zijn onnozelheid tot hèt symbool van de corrupte politiek van de jaren '90 had ontpopt, bleek iets wat niet gezegd mocht worden. Andree van Es - Mevrouw Van Traa - was razend en deed haar beklag bij de leiding van de NPS. Van Traa zat na afloop van de uitzending bijna te huilen. Wij mogen de Voorzienigheid danken dat Van Traa spoedig van deze schande verlost zou worden door tijdig met een slokje op, zijn wagen tegen een vangrail te parkeren en de pijp aan Maarten te geven.
Er zijn meer mensen geschokt en verdrietig weggelopen bij De Tafel. Zo herinner ik me hoe achteloos Van Heerden de onderzoeksmethodiek sloopte van een zich noemende wetenschapster die beweerde te kunnen bewijzen dat één op de drie meisjes slachtoffer van incest is. De onderzoekster zou later in een vraaggesprek met de Volkskrant zich laten ontvallen dat zij tijdens de uitzending slachtoffer was geworden van 'sexisten'.
"De Tafel van Pam" was een grote trekpleister bij de STER en naar luistercijfers gemeten één van de schaarse NPS-successen. De haat tegen het programma was dan ook grenzeloos, juist groot bij de leiding van de NPS, waar de talentloze Rob Heukels, zoals gezegd hoofd "Informatief', die bij ieder die het maar horen wilde zich beklaagde dat 'ik niets over het programma te vertellen heb.', jaar in, jaar uit het einde van de Tafel op de agenda zette.
Wij moeten meneer complimenteren met zijn volhardendheid. Dat een afzichtelijke koddebeier als Anil Ramdas namens de Gedachten-politie het programma over mag nemen, toont eens temeer hoe broos de vrije meningsuiting is. Tot op heden heeft Rob Heukels niet gedurfd het einde van het programma officieel bij de medewerkers aan te kondigen. Wel trachtte hij producer Henny Verberkt met die schone taak op te zadelen. Zij weigerde en Rob meldde zich ziek. Zoals muisjes in hun poëtische onwetendheid op het ene na het andere hoofd springen en nimmer de wraak van de wereld over zich zouden moeten afroepen, zo zij 't mij vergeven dat ik het muisje dat brulde namens de NPS slechts vriendelijk toeknik, niet toespreek. Ik wens meneer Heukels nog een grootse carriëre.