Hoofdredacteur van Nieuwkerk van het Parooltje beweert dat 't onzin is wat hier verleden week stond over de freelance medewerking die zijn vrouw levert aan het reclamebureau dat de weggestuurde PC-bons Ronald Pelle weg wilde hebben.
O nee?
Ex-hoofdredacteur Sytze van der Zee, mijn bron, beweerde van wel en ja, de man is nog altijd bitter over de rattige manier waarop Van Nieuwkerk hem in de rug stak, maar nee, hij is niet zo gek dat 'ie zomaar wat uit z'n duim zuigt om Matthijs te treiteren. Van der Zee beriep zich op Pelle, die ook nog altijd razend is. 't Is heel gezellig op de Wibautstraat.
Dan is er ook nog Annette Embrechts, medewerkster van de Inter Kerkelijke Omroep Nederland. Annette had mij in de Volkskrant geciteerd met de gouden regel "Vrouwen moeten verkracht worden", waar ik gezegd had: "De zachte krachten zullen overwinnen."
Was hier de wens vader van een gedachte?
Ik had 't de wakkere verslaggeefster willen vragen, al was 't maar om ook 'ns te peilen waarom iemand die je zo verkeerd citeert niet de innerlijke beschaving heeft om een kattebelletje te sturen met: "Sorry." Blijkbaar ben ik iemand die voortdurend ten tonele mag worden gevoerd als belichaming van het verval van normen en waarden, maar waarvoor niet de gewone beleefdheidsvormen gelden als 't gaat om intermenselijk verkeer. Mevrouw Embrechts kon ik via de IKON niet aan de lijn krijgen, maar haar is mijn mobiele nummer doorgegeven.
Lauw loenen, niks meer gehoord.
Wat zou er gebeuren als ik ik minder speels - dat wil zeggen serieuzer - met dit akkefietje zou zijn omgegaan? In Amerika had ik Mevrouw en De Volkskrant failliet gemaakt via de rechter. Wat zou er gebeuren als ik Mevrouw Embrechts een koekje van eigen deeg zou bereiden?
Vermoedelijk is het ach en wee dan niet van de lucht.
Mevrouw Embrechts verdient een corrigerend tikje om haar in te peperen dat je niet zomaar je' eigen natte dromen in de mond kunt leggen. Hoe zou de IKON tegenover een medewerkster staan die graag verkracht wil worden?
Soms zijn gevoelens delicaat en kostelijk tegelijk.
Ik vraag me af waarom m'n leven een voortdurend buigen is voor pygmeeën als Mevrouw Embrechts. Ik krijg er spit van en voel me mismoedig.
Nu ja, soms is er troost, zoals een avond lachen met Theodor Holman of luisteren naar een zelfgeproduceerde CD met opgewekt stemmende liedjes of een meisje dat jij lief vindt en dat met jou vrijt alsof er serieus te nemen passie zou kunnen bestaan. Ik heb mezelf nooit veel melancholie toegestaan, maar soms komt 't tevoorschijn en zwelgt men wat.
Hoe bespottelijk is 't dat de sympathieke AT5-gans Chazia Mourali louter op grond van haar allochtone afkomst collumniste wordt bij de Volkskrant, als opvolgster van Manon Uphoff. Volgens hoofdredacteur Broertjes is Mevrouw louter en allen gekozen op grond van haar naam en de sterk gevoelde aandrang meer allochtonen te verleiden om de Volkskrant te gaan lezen.
Maar Chazia is een Wassenaers-achtig meisje, dochter van een Tunesische intellectueel, op haar slechtst een trut in het diepst van haar gedachten. Kijk en huiver van de afgronden waartoe het politiekcorrecte vooroordeel zo'n Volkskrant leidt. Hoezeer Broertjes ook Armani pakjes draagt om de buitenwereld ervan te overtuigen dat de Volkskrant veranderd is, de krant zelf helpt niet erg mee.