Het curieuze van prins Claus is niet dat zijn decorum verlies bij officiële gelegenheden een eerste teken van dementie zal blijken te zijn, maar meer dat pers en Hare Majesteit het verschijnsel niet opmerken en menen hier met een ontroerende vertoning van doen te hebben. De natie lacht vertederd om een zieke man; dat heeft iets onsmakelijks.
Vermoedelijk is Prins Claus inderdaad een lieve man, want hoe hou je zo'n baan en vooral zo'n echtgenote anders vol? Iedere keer dat het geheim van Noordeinde gelicht wordt, blijft er van de veel geprezen intelligentie van het staatshoofd weinig meer over dan de vooringenomenheden die de gemiddelde Wassenaarse sherry leut in petto heeft.
Van Claus gaat het verhaal dat 'ie, liggend onder een Wodans-eik in de tuin van W.L.Brugsma, verzaligd glimlachte: "Boebie, er zijn nog maar zo weinig plekken in Nederland waar je je Duitser kunt voelen."
Nu ja; het gebabbel van de koningin werd deze week verdrongen door het nieuws van een noviteit in onze geweldige multiculturele samenleving, die van de eerwraak. Omdat ik een slecht mens ben, vroeg ik me af waarom de vader die zijn zoon had aangezet niet gewoon het land wordt uitgezet teneinde zijn Koerdische identiteit in volle glorie onder de Turkse regering te mogen beleven. Maar tussen droom en daad staan wetten in de weg, net wat U zegt.
Ik geloof dat de islam en alles wat daar aan achterlijks mee samen hangt een groot gevaar is voor onze vrijheid. Ik meen niet dat je, als je voortdurend de bek vol hebt over respect voor andermans cultuur, klagen mag als die ander van zijn kennelijke vrijheid gebruik maakt. Als Uw zoon of dochter dus wordt neer gemaaid in een klas of op een schoolplein is 't niet consequent als U daarover zou klagen.
De multiculturele samenleving is een excuus om de gruwelijkste barbarij met de mantel der liefde te bedekken. De fanatieke Middeleeuwers die in Veghel hun plekje in Allah's hemel bevechten namens de familie, zijn als 't ware nazi's die mogen marcheren omdat ons is ingeprent dat wij respect moeten hebben voor andere opvattingen. We, dat wil zeggen, alle mensen die menen dat de eer van de Familie niet belangrijk genoeg is om er onschuldige kinderen aan op te offeren, zijn onze eigen vijand. Je mag in Nederland niet zeggen wat je vindt, dus haast ik mij hier plechtig te verklaren dat vullis geen vullis is en dat we blij moeten zijn zoveel van anderen te kunnen leren.
De aardigste anecdote deze week was natuurlijk de bijgestelde winstverwachting van de Perscombinatie, waardoor bijvoorbeeld het slecht draaiende Parool nog meer in problemen zal komen. De ruzie tussen Perscombinatie-bons Ronald Pelle en hoofdredacteur Mathijs van Nieuwkerk was onder andere hier in gelegen dat Pelle zich wilde storten op 'nieuwe media' - electronische kranten op Internet en dergelijke - terwijl Van Nieuwkerk er gewoon zeven redacteuren bij wilde hebben.
De vrouw van Van Nieuwkerk werkt freelance voor reclamebureau Kessels & Kramer dat de miljoenen verslindende campagne bedacht om Het Parool als een frisse krant te verkopen aan Amsterdam. De abonneewinst was schamel tot nu toe (vijfhonderd erbij), maar de losse verkoop steeg met 30% en de miljoeneninvestering kwam niet ten laste van het resultaat dat Het Parool het afgelopen jaar boekte,
want met enig creatief boekhouden valt zelfs van de zwakste broeder een winstgevend geval te maken. M'n liefje, wat wil je nog meer?
Maar Pelle vond Kessels & Kramer te duur en wilde beter op de centen gaan letten; hij wilde een ander reclamebureau. Van Nieuwkerk dreigde met zijn portefeuille en won. Pelle weg, Mevrouw Van Nieuwkerk tevreden?
Dat vertelt de anecdote niet.

De eufemismen van de Volkskrant
7-12-1999

PS: Lees ivm met deze kwestie ook de vorige brief aan Pieter Broertjes