U zij de glorie
Onze correspondent ten burele van de Volkskrant meldt dat columnist Joost Zwagerman twee weken geleden een stukje inleverde voor de Zaterdag-bijlage waarin gehakt werd gemaakt van Volkskrant-medewerker Michaël Zeeman. Het stukje werd geweigerd en Joost sprak dapper: "Dit was dan mijn laatste bijdrage".
Drie minuten later belde Joost terug: "Ik heb er nog eens over nagedacht, ik schrijf wel iets anders."
De ruggegraat van een Zwagerman mag niet onderschat worden. Hij schijnt een groot schrijver te worden, maar dat zei ik tien jaar geleden ook al. Ik belde de Arbeiderspers om zijn nummer en de dame aan gene zijde vertelde dat Joost' geheim is maar dat ze hem zelf wel even zou bellen om míjn 6948965 in te spreken. Niets meer mogen vernemen.
Nu ja, het raadsel der onleesbaarheid is de Volkskrant als geen ander op het lijf geschreven en behalve voor Jan en Remco en de oude Heer Blokker, die afgelopen Zaterdag de hoop uitsprak dat Irak inderdaad "plat" zal worden gebombardeerd, zou ik niet weten waarom je die afzichtelijke courant tot je zou nemen.
Jaren geleden drukte ik een stukje af van Sytze van der Hoek, handelend over diezelfde Zeeman, dat ook al niet mocht worden afgedrukt in de Volkskrant. 't Gold hier een bespreking van een portret dat elders was verschenen en waarin enige klappen die de Heer Zeeman aan zijn vrouw'tje had uitgedeeld tot in bijzonderheid aan de lezer uit de doeken waren gedaan.
Mocht niet. Sytze stout geweest.
Het enige wat de Volkskrant-lezer ooit gelezen heeft over Michaël is een door mij geplaatste advertentie op de voorpagina toen mijn bundeltje "Sla ik mijn vrouw wel hard genoeg?" verscheen. Eronder stond: "Een ode aan Michaël Zeeman".
Zeeman kwam die morgen ter redactie, zag en ging onder, de ziektewet in. Gevloek, getier en hoofdredacteur Pieter Broertjes briesend aan de lijn: "Theo, dat gedonder met jou altijd..."
Het gekke is, ik zou nooit verwacht hebben dat Joost Zwagerman zo onverstandig zou zijn om Zeeman aan te vallen. Zwagerman is voor de verkoop van zijn boekjes immers afhankelijk van goede besprekingen in de Volkskrant en reageerde ook daarom zo gebeten toen Volkskrant-recensent Arjen Peters zijn laatste meesterwerk neersabelde. En dan nu weer Zeeman...Joost, doe toch verstandig. Nu wéét Zeeman hoe je over hem denkt maar wij lezers hebben er nooit kennis van kunnen nemen. Valt er wel iets aan te merken op Michaël?
Meneer Zeeman is een vrouwenliefhebber die naar eigen zeggen als volgt in elkaar zit: "De eenzijdige verliefdheid ken ik niet." Michaël slaat, schopt, spuugt, treitert, intimideert, maar nu ja, er zijn nu eenmaal exemplaren van het zwakke geslacht die juist daarvoor vallen. Michaël presenteert een boekenprogramma dat van een aandoenlijke onbeholpenheid is, Michaël kan niet interviewen, Michaël toont de lichtvoetigheid van een manke dodo en Michaël lijdt aan de aandoening der belezenheid, dat wil zeggen, hij moet voortdurend laten merken hoe belezen, intelligent etc. hij is. De ideale quizz-master.
Zeeman is de laatste VPRO-coryfee, die zinkende omroep waar ze te laf zijn om Wim de Bie tegen zichzelf in bescherming te nemen en welks' directeur HM van den Brink wanhopig loopt te solliciteren naar een betrekking in het bedrijfsleven.
Zeeman is ook de meest pompeuze van alle VPRO-patjepeeërs. Ik word altijd vrolijk als ik hem zie, zeker als ik denk aan de moed der Zwagermannen.
PS. Voor de betreffende colomn van Zwagerman klik hier.
Schelden?
Schrijf Terug!