Op Donderdag 11 November jl. werd ik verhoord op het bureau Warmoesstraat van de Amsterdamse politie. Ik was gevraagd om mee te werken aan een zogeheten 'vooronderzoek'.
Aan de balie stond een junkie-mevrouw zo ziek te wezen van haar door geldgebrek afkicken dat m'n maag omdraaide en ik uit zelfbescherming vijftig gulden gaf om haar snel te laten scoren. Ze leek me een lieverdje, trouwens, en ik vroeg me alweer af wat voor soort beschaving wij pretenderen uit te dragen die een meisje aan de heroïne als het ziekste vuil de straat opschopt. Nu ja, tot zover het pittoreske voorspel.
Twee inspecteurs verhoorden mij. 't Ging over de column "Leve de islam!" en de column "Fuck Off!", beide vier jaar geleden geschreven, de eerste in HP/de Tijd, de tweede op een internetsite van een ondernemende oplichter die zijn medewerkers niet betaalde. Het meeste aanstoot had gegeven "Leve de islam!", waarin hulde wordt gebracht aan Adriaan van Dis, die zo dwangmatig aardig gevonden wil worden dat 'ie tot aan de galg 'de dialoog' zal zoeken met fundamentalistische islamieten. Het bewuste citaat luidde aldus: "Waarom zou je 'in dialoog' gaan met mensen die het Vrije Westen in hun diepste wezen verachten? Wat heeft Van Dis te schaften met gelovigen die flikkers 'onrein' vinden, net als ongestelde vrouwen, ongelovigen en alle anderen die niet aan de normen voldeden van die geitenneuker uit Mekka?"
De inspecteurs waren aardige mannen die me koffie gaven en vertelden dat 't hier 'een vooronderzoek' betrof naar mogelijk strafbare uitingen. Het initiatief om een juridische vervolging op gang te brengen, kwam deze keer niet van het Openbaar Ministerie maar 'vanuit het Hof'.
Wie dan?
Dat mocht ik niet weten.
Een klager namens het volk was meneer F. Grubben, van wie ik het adres niet mocht hebben. Waarom niet?
Omdat ik eens over zou kunnen gaan tot publicitaire begeleiding die klager niet als amusant zou ervaren. Want dat is de schoonheid van de zich noemende Nederlandse rechtstaat; ik ben dik, heb blauwe ogen en blond haar, kom uit Wassenaar en kan me niet beroepen op het reetkeverschap; voorts ben ik geen racistische beroepsneger, zoals Stefan Sanders, en kan men mij niet van rechtswege ontslaan zoals Jules Croiset, die weliswaar anoniem ouders belde met de mededeling dat 'ie hun kindertjes zou gaan vergassen, maar Goddank beschikte over een moeder die lid was van de NSB, zodat er een hoop gekwebbeld kon worden over meneer's "identiteits-problematiek."
Je zou kunnen zeggen "Waarom komen ze hiermee pas na bijna vier jaar?" En je zou je kunnen afvragen of er bij het Hof niks beter te doen is dan een klimaat van juridische terreur in het leven te roepen jegens eenieder die 't in zijn hoofd haalt Marrokkanen of de Islam belachelijk te maken.
't Betreft hier een vooronderzoek. En dat ik naast de christenen die mij wegens belediging van hun Heiland voor het Europeese Hof dagen, nu ook verheugenis mag putten uit de razernij van het vullis aan de andere kant, stemt zeker dankbaar.
Ik ben heel benieuwd wie bij het Hof over mijn arme ruggetje carrière wil maken en ik kan nu al melden dat meneer Grubben spijt gaat krijgen van de dag dat 'ie een vinger naar me heeft uitgestoken. Officier van Justitie meester Mijnssen, die mij op aangeven van Sonja Barend negeneneenhalf jaar achtervolgde, stierf nog niet zolang geleden op drieënvijftigjarige leeftijd.
Ik las de rouwadvertentie met de verslagenheid van zijn collega's ('Veel te vroeg ging van ons heen...') en wist weer dat de grote Scenarioschrijver Hierboven strikt rechtvaardig is! Aan het overlijden van deze dappere strijder mocht ik een stukje wijden, genaamd: "Laat duizend champagne-kurken knallen!"
't Zal deze keer niet anders gaan.
Of ik weer de hele gang van een proces zou willen meemaken, is de vraag. Ik weet nog niet hoe ik mijn minachting voor deze poppenkast 't effectiefste voor het voetlicht breng. Dat er vanwege mijn persoontje geen handtekeningenlijst zal rondgaan onder deftige literatoren die protesteren tegen een verbod op een mening, tekent eens temeer de onwenselijkheid van mijn gelijk. Ik zeg 't met enige ironie, maar toch..; ik had maar beter de riooljodelaar van Charlerois kunnen blijken te zijn.