De Venema-factor
In Het Parool van afgelopen zaterdag was een special gewijd aan Jolanda Venema, het geestelijk gestoorde meisje dat tien jaar geleden naakt de voorpagina van de Volkskrant haalde met een een ijzeren band om haar hals. Dat beeld van een gek die vastgebonden wordt omdat er niet genoeg broeders en zusters zijn om haar vrij rond te laten lopen, is mij nog lang bijgebleven. Er zat iets gruwelijks aan, je deed je ogen dicht en stelde je voor hoe 't is om een heel leven vastgebonden te zijn. Zò is de hel, dames en heren.
De moeder van Jolanda had weer een hoop te mopperen in Het Parool, net als tien jaar geleden. Ze sprak van 'een trauma', 'waar ik waarschijnlijk nooit over heen kom'. Ach gut.
Als ik uitreken wat de Jolanda's onze samenleving kosten en wat er (terecht) wordt opgehoest om ook diepgestoorden het leven enigszins dragelijk te maken, ben ik niet zo heel erg onder de indruk van dat zogeheten 'trauma'. Tenzij de Kamer aanneemt dat er een verplichte gemeenschapsdienst moet komen voor jongens en meisjes van achttien - zoals er vroeger dienstplicht was ten behoeve van het vaderland - tenzij zullen er nooit genoeg hulpverleners betaald kunnen worden om het legioen oprecht-behoeftigen in de gestichten dag en nacht exclusief bij te staan. 't Moet geen pretje zijn om een overigens zonder twijfel lief, schuldeloos meisje als Jolanda op de wereld te hebben gezet; abortus is soms een barmhartiger oplossing.
Er is geen geld om de klas van mijn zoon kleiner te maken. Mijn zoon is niet geestelijk gestoord, is niet van allochtone herkomst en hij wil overwegend deugen. Voor mijn zoon wordt een fractie uitgetrokken van wat er jaarlijks aan Jolanda wordt besteed. De grote mond van de moeder van Jolanda komt mij dan ook een beetje zielig voor. Op het gevaar af dat ik ervan zal worden beschuldigd ouders van gestoorden met de pet in de hand dank-je-wel te willen laten zeggen - dat wil ik niet - geloof ik dat in de kosten/baten-analyse die de Kamer jaarlijks opmaakt, gewone kinderen er bekaaid afkomen. Eén op de drie Nederlanders moet het geld opbrengen voor onze zieligen en noodruftigen; dat wordt wat veel.
Gewone kinderen, met al hun problemen, sores en kleine verdrietjes, zijn naar verhouding blijkbaar minder belangrijk.
Wel subsidiëert onze overheid - daartoe wettelijk verplicht - het paard van Troje dat zich 'islamitische basis-school' noemt, wel wordt het geklaag van de moeder van Jolanda geïncasseerd zonder een eigen bijdrage te vragen. Maar een computer voor de klas van mijn zoon - beloofd aan alle scholen - zit er domweg niet in. Geen geld.
Ik ben één van de laatsten der Mohicanen die er eer in stelt voor zichzelf en zijn naasten te zorgen. Ik heb nooit m'n handje opgehouden en 't ontbreekt er nog maar aan dat ik de kinderbijslag niet terugstort als een verachtelijke
katholieke fokpremie. Maar tart me niet; romantisch-reactionair geworden, jawel... wie zal er voor mij zorgen als ik moe en behoeftig ben?
Ik betaal premie voor een AOW die ik zelf nooit zal krijgens wegens algehele onbetaalbaarheid, want teveel oude mensen. M'n hele leven hoor ik de grote muil aan van de moeders van Jolanda, de imams die met onze subsidie een moskee willen laten bouwen om de nieuwe brandstapels voor te bereiden. Ik betaal voor onderwijs van mensen die weigeren mijn taal te leren, die vrouwen minderwaardig vinden en dat hun zonen bijbrengen, die homosexuelen willen verdelgen en die onze tolerantie als het grootste onrecht van deze wereld zien.
Allah houdt misschien wel van Jolanda, maar zeker niet van mij.
Kijk, en huiver.
Schelden?
Schrijf Terug!