De Hunkering
Dat men zich op middelbare leeftijd nog bezig moet houden met showprogramma's voor in de Liefde dolende jongeren mag met recht een knipoog van het lot worden genoemd. Aan de andere kant, de eerste reeks van dertien delen Hunkering twee jaar geleden, verschafte mij zoveel levensvreugde dat ik wel gek zou zijn het geval te laten lopen. De Hunkering is een anti-dating-show voor eenzame mensen, door eenzame mensen. Bedoeling van de show is toch vooral om de onmogelijkheid van het menselijk geluk uit te dragen. Hoe de presentator ook zijn best doet om de held en heldin met hunne respectievelijke kandidaten te laten versmelten in de caravan waar de winnaars voor één nacht hun prooi mogen bespringen, de aanwezigheid van de camera's die het programma voor Veronica vastleggen garandeert nachten zonder passie of overgave. En gelukkig maar, want De Hunkering is gebaseerd op de mislukking van alle menselijke streven. Geen liefde lukt, kandidaten worden aangemoedigd om de vloer met elkaar aan te geven, de presentator geeft altijd hoog op over z'n eigen mislukte liefdesleven, 't is allen voor zich en allen tegen allen.
Een instructief programma.
De Hunkering heeft veel verontwaardiging gewekt in de zin dat critici het programma 'kinderachtig' vonden, 'puberaal' en 'saai'. Achthonderdduizend kijkers dachten daar op 't laatst anders over.
De nieuwe Hunkering gaat op tournee in de provincie. De presentator is verliefd geworden op een beeldschone, maar wat klein uitgevallen vrouw, door hem 'de loopse pygmee' genoemd. Zij heet 'de enige echte Leontien' en heeft een affaire met één van de Soemo-worstelaars die de show begeleiden. In aflevering dertien verlaat zij mij. De vleesmolen waaruit de kandidaten vorig seizoen tevoorschijn kwamen is vervangen door een leeuwenkooi. Wel hetzelfde is gebleven het liedje, begeleid door de harpiste, die voor de gelegenheid in een pakje van Jane van Tarzan voor de camera verschijnt.
Nieuw is een soort quizz, die gebaseerd is op Pim-Pam-Pet. Vragen als "Hoeveel dagen telt een week?" worden op de kandidaten afgevuurd. Na het juiste antwoord wordt spreker uitvoerig toegejuicht en vervolgens naar een vraag gevoerd als, "Dit brengt ons logischerwijs op de volgende vraag: "Huil jij als je klaarkomt?"
Bij de eerste show vroeg ik een jongeman om de achternaam van Napoleon. Hij murmelde iets over Bon-Napoleon, dat schijnt een bonbon te wezen. De Hunkering leert ons dat kennis van bijzonderheden overbodig is in dit leven; hou de grote lijn in de gaten en zelfs de grootste no-no zal slagen.
Na dit seizoen zal de enige wens die ik nog heb op liefdesgebied luiden; mag ik een keer op televisie het zwanenmeer dansen? Op mijn eenenveertigste tracht ik de vrouwelijke aspecten van mijn karakter cachet te geven. En steeds prangender woelt in mij dat ene, mateloos verlangen; waarom mag ik toch geen moeder zijn?
Ik mag voor velen een troost wezen, want zo ongelukkig als de bolle Gogh, ja dat is weinigen gegeven. Maar in wezen wil ik moeder zijn, geborgenheid brengen, een lichtje zijn in het duister van zo velen. Om de hersenpan wat lucht te geven en toch ook iets officieels te dragen, siert mijn hoofd tegenwoordig een BH, Cup D. Wapperend in de wind met mijn vreemde kroon dansen de wensen en verlangens van de mensen in mijn bovenkamer en in momenten van grote euforie gevoel ik mij de Messias: "Ik bracht U polio! Ik bracht U de pest! Ik bracht U Aids! Want ik ben Uw Messias!" Een ambitie is volbracht.
Schelden?
Schrijf Terug!