Selectieve verontwaardiging
Door zijn vele vijanden wordt B.T. Croughs 'gymnasiast', 'querulant' en 'reactionair' genoemd. Dat laatste is meneer zeker - al blijkt 'ie tegen de doodstraf - en zulks kan niet bij voorbaat op mijn afkeuring rekenen, want onder vrije meningsuiting vallen ook de goegemeente onwelgevallige opinie's. Croughs grossiert in oordelen die in de progressieve pastorie als onwelvoegelijk gelden. Dit vloeken in de kerk is wat mij betreft zijn sympathiekste kant.
Zo heb ik hem 'ns aan de lijn gehad voor Talk-radio. Hij was van mening dat de Nederlandse overheid te veel geld uitgeeft aan de bestrijding van Aids in vergelijking tot het gemeenschapsgeld dat besteed wordt aan hart- en vaatziekten en diverse kankers. Croughs weet dit onevenredige deel aan de macht die homo's volgens hem in de media uitoefenen. Zijn berekening klopte, maar voor de andere spreker die ik aan de lijn had, een Aids-patiënt in de terminale fase, was 't of Satan zelf harteloos de passie preekte. Croughs legde uit dat de opening van de aars niet bedoeld is om ruw in te penetreren en vertelde en passant dat de kans voor een hetero-man om de gevreesde ziekte op te lopen één op vijf miljoen is.
Volgens Croughs probeert de Nederlandse overheid Aids ook een gevaar te laten zijn in de beleving van heterosexuelen teneinde de onevenredige uitgaven te rechtvaardigen. Hij was, kortom, keihard en bot, maar er zat logica in zijn verhaal.
Na dit stukje kunt U een column van Croughs lezen die geweigerd werd door Intermediair. Waarom? Omdat de auteur vindt dat ook de dwaallichten die menen dat de Holocaust niet bestaan heeft, recht op vrije meningsuiting hebben. Hij vraagt zich af waarom Amnesty International, dat in haar handvest beweert op te komen voor eenieder die voor de rechter vervolgd wordt wegens afwijkende meningen 'mits er geen geweld wordt gebruikt of gepropageerd', zich niet inspant voor neo-nazi's die een jaar cel kregen vanwege hun opvattingen.
Je zou kunnen zeggen dat het propageren van een abjecte leugen als de ontkenning van de Holocaust een vorm van geweld is jegens de overlevenden. Je zou kunnen volhouden dat Amnesty wel wat anders aan z'n hoofd heeft dan het verdedigen van SS-sympathisanten die in een democratie weinig meer te duchten hebben dan een boete of een jaar achter tralies. Levendig staat mij nog voor ogen hoe mijn vriend Michel Korzec in één van zijn zwartere dagen beweerd had dat de gaskamers in Auschwitz voor de touristen waren gebouwd, nà de oorlog, en hoe Franse neo-nazi's juichend op Internet hun instemming betuigden, overigens niet dan na fijntjes te hebben opgemerkt "hoewel 't hier een Poolse jood betreft".
Gezellig, gezellig.
Dit alles laat onverlet dat Croughs een paar pijnlijke vragen stelt en een paar juiste conclusies trekt, zoals bijvoorbeeld dat bij Amnesty minder aandrang bestaat het heilige recht op een vrije mening in stelling te brengen als spreker er 'enge rechtse meningen' op nahoudt. Zelf heb ik de processen tegen Janmaat altijd belachelijk gevonden en ik begrijp evenmin waarom een leuze als "Eigen volk eerst" strafbaar zou moeten zijn. Wat verwacht de edelachtbare dan:"Eigen volk twee'ds"?
Dat Intermediair weigert Crough's mening af te drukken, toont eens temeer dat onze zwakke broeders in de journalistiek voorlichting en ondersteuning behoeven.
Zalig zijn de onnozelen van geest. Crough's columns verdienen een minder domme hoofdredacteur.
De hypocrisie van Amnesty International
In theorie is Amnesty International een prachtige instelling. De organisatie is opgericht om te werken voor de vrijlating van 'gewetensgevangenen', door Amnesty gedefinieerd als mensen die worden vastgehouden 'vanwege hun politieke, godsdienstige of andere overtuiging, etnische afkomst, geslacht, kleur of taal', mits zij 'geen geweld hebben gebruikt of gepropageerd'. Voorts is Amnesty 'onafhankelijk van elke politieke partij of ideologie'. Mensenrechtenschendingen worden aan de kaak gesteld 'of ze nu plaatsvinden in democratieën of dictaturen, of regeringen die zich rechts of links noemen'.
Tot zover de theorie. Nu de praktijk.
Wat had Amnesty te zeggen over de toenemende mensenrechtenschendingen in West-Europa van de afgelopen jaren? In Duitsland heeft Amnesty actie gevoerd voor mensen die voor de rechter werden gesleept omdat ze de Duitse overheid van racistische praktijken beschuldigden. De actievoerders in kwestie werden niet opgesloten, en wie op de rapporten van Amnesty afgaat, zal tot de conclusie komen dat er in Duitsland geen gewetensgevangen bestaan. Toch zijn er in Duitsland de laatste jaren verschillende mensen tot jarenlange celstraffen veroordeeld vanwege hun overtuigingen. Van het propageren van geweld was daarbij geen sprake; het enige misdrijf van de betrokkenen was het kenbaar maken van afwijkende opvattingen over de aard en omvang van de jodenvervolging in de Tweede Wereldoorlog.
Het zwijgen van Amnesty International over deze gewetensgevangenen is oorverdovend.
Voor Zwitserland geldt hetzelfde. Wel aandacht van Amnesty International voor veronderstelde mishandeling van buitenlanders door de politie; geen aandacht voor de holocaust-revisionisten die voor hun overtuigingenen tot een jaar cel werden veroordeeld.
Tot slot Nederland. Vorig jaar werd Hans Janmaat veroordeeld tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf vanwege zijn uitspraak dat hij de multiculturele samenleving zou afschaffen als hij het voor het zeggen had. Er was geen oproep tot geweld van de kant van Janmaat; desondanks geen woord van Amnesty over deze zaak.
Het zwijgen van Amnesty over de schendingen van de mensenrechten door 'democratische', 'progressieve' regeringen heeft ertoe geleid dat deze mensenrechtenschendingen tegenwoordig heel gewoon worden gevonden. Zolang de gewetensgevangen in kwestie maar in de extreem-rechtse hoek kunnen worden geplaatst, of holocaust-revisionisten zijn, is er geen sprake van noemenswaardige protesten.
Als ze bij Amnesty International hun eigen uitgangspunten serieus nemen, staan ze voor de keus: ofwel actie gaan voeren voor de holocaust-revisionisten en voor de tegenstanders van de multiculturele samenleving; ofwel de uitgangspunten aanpassen, en openlijk uitkomen voor wat de laatste jaren in de praktijk al het beleid is geweest. In dat geval moeten de mooie woorden over politieke en ideologische neutraliteit worden geschrapt, en de passage 'mits er geen geweld wordt gebruikt of gepropageerd' moet worden uitgebreid, bijvoorbeeld tot 'mits er geen geweld wordt gebruikt of gepropageerd, en mits men er de juiste opvattingen over de holocaust en de wenselijkheid van de multiculturele samenleving op na houdt'.
Of, wat korter en algemener geformuleerd: 'mits er geen enge rechtse meningen worden gepropageerd'.
Deze laatste formulering heeft als voordeel dat wanneer straks de eerste christelijke politicus wegens homovijandige overtuigingen wordt opgesloten, Amnesty niet in verlegenheid zal worden gebracht.
Bart Croughs
Schelden?
Schrijf Terug!