In mijn leven heb ik veel verstandige beslissingen genomen die me vooraf ernstig werden afgeraden, maar geen leverde zoveel kritiek op als mijn Ja-woord op de vraag van Buch 'of wij niet eens wat samen kunnen doen'. "Sex voor de Buch" is nooit door iemand gezien, maar trok miljoenen kijkers, en geldt als in weldenkende kringen als een dieptepunt op de Nederlandse televisie. Ik hou niet van porno en seks op TV komt me de neus uit, maar ik moest lachen om Menno en de halvegaren die soms te zien waren. De moralisten onder U zullen nu beweren dat je mensen tegen zichzelf in bescherming moet nemen en ik ben niet onder de indruk van dat argument, want ik geloof niet dat mensen - ook kansarmen van geest niet- geen benul hebben van de impact die televisie heeft. Die is namelijk tamelijk gering.
"Hoe hoort het eigenlijk?" heette het programma dat Buch en ik maakten. Vanavond was de laatste uitzending waarin de ene presentator de andere van zijn erfenis afhielp door diens remmen te saboteren. Ik herinner me een vraaggesprek met Emile Ratelband die vrouwen 'meer water' in hun hoofd toedichtte, een portret over Janmaat die uitlegde hoe de ambulance in Kerdichem dertig kilometer omreed zodat z'n secretaresse leegbloedde en een been moest worden afgezet, ik herinner me een collecte voor het armlastige RTL onder televisiesterren (opbrengst fl. 73, 45), en denk er met veel aardigheid aan terug.
Buch heeft een huidziekte waardoor 'ie om de dag onder de zonnebank gaat en gebruind door het leven moet. Buch is nog altijd woedend over de manier waarop z'n vader uit zijn leven werd verwijderd. Buch kan sappig vertellen over de opvoedingsgestichten waarin 'ie zijn jeugd sleet, compleet met paters die met stalen borstels zijn aars tot bloedens toe bewerkten. Buch betaalde bijstandsmoeders zwart uit voor hun hijgen op zijn sex-lijnen, betaalde vier miljoen naheffing en boete voor zijn fraude en kreeg dezelfde straf opgelegd die tegen Kluivert werd uitgesproken voor doodrijden onder invloed; Buch is nu eenmaal niet van 'nationaal belang'.
Buch, kortom, leek net een mens.
Nadat ik een aan zijn persoon gewijde uitzending had gezien in de serie "Het Zwarte Schaap", mocht ik hem graag pesten met de vibrator die voor de foto van Anne Frank op zijn nachtkastje stond. "Ik vermoed dat ze in Bergen-Belsen niet veel dildo's hadden om het verblijf te veraangenamen.", zei ik en Menno grijnsde breed en hield vol dat "Anne Frank één van mijn heldinnen is."
Wat me in hem aanstaat is zijn gebrek aan schijterigheid en de manier waarop 'ie z'n verdediging voor de rechter geschreven had. Dat het OM na vijf jaar nog niet genoeg heeft van haar heksenjacht op de Bekende Nederlander die moet hangen als voorbeeld aan het gepeupel, zegt alles over de klassenjustitie die ons rechtstelsel zo potsierlijk maakt. Als Menno anoniem mensen had gebeld om ze te vertellen dat hun kindertjes gevaar liepen - "Ik kom jullie pakken!" - en zich had mogen beroepen op een 'identiteits-probleem' en een NSB-moeder, was 'ie ongetwijfeld van rechtsvervolging ontslagen.
We kunnen niet allemaal een asbak zijn en Jules Croiset heten.
Buch is op jonge leeftijd te grazen genomen door z'n moeder, de autoriteiten en de opvoedingsgestichten. 't Is een wonder dat 'ie de onbange man geworden is die nu zo ten onrechte beschimpt wordt.
Ik hoop hem nog vaak tegen te komen.