Recht in de leer
Eén van de meer pittoreske anecdotes werd me deze week verteld door Tomas Ross die te gast was geweest in "Het Blauwe Licht", een VPRO-programma over televisie gepresenteerd door Anil Ramdas en Stephan Sanders. Ross vertelde hoe hij gevraagd werd commentaar te leveren op een door onze zorgzame overheid geproduceerde spot tegen 'zinloos geweld'. Die term is enigszins belachelijk, want is er ook 'zinvol' geweld? Je zag drie Nederlandse jongens die iemand in elkaar trapten. Aan de kant stond een Marrokaan te roepen: "Kàppen!..."
"Nou", zei Ross: "Volgens mij hadden 't drie Marrokanen moeten zijn en had die jongen aan de kant een Nederlander moeten wezen."
Daar konden de presentatoren zich niet in vinden en Ross' citaat werd dan ook niet uitgezonden. 't Is namelijk zo gesteld in de wereld van Ramdas en Sanders dat er grenzen zijn aan het onbetamelijke en dat de morele superioriteit van beide presentatoren als lichtend voorbeeld aan de natie wordt gepresenteerd.
Sanders heeft zich bij de voorzitter van de Kring een keer beklaagd over mijn persoontje en sindsdien mag ik mij daar niet meer aan de bar vertonen, want volgens een vriend van Stephan had ik het woord 'negerette' gebruikt, in zijn ogen een ontoelaatbare term. De gedachtenpolitie is overal. Er zijn veel hobbels in mijn leven en dit was wel één van de hoogste.
Ramdas' hooggeleerde beschouwingen in NRC-Handelsblad zijn van een ronkende zelfgenoegzaamheid en voornamelijk onleesbaar; die sla ik dus maar over. Nu ja, iemand die door HJA Hofland 'onze huis-allochtoon' wordt genoemd, heeft toch iets van een butler. Wij kunnen veel leren van bedienden en het raadsel der onleesbaarheid krijgt in de handen van Anil een vorm van prietpraat die nog generaties lang als nieuwe kleren van de keizer tot voorbeeld van de jeugd mag strekken.
Toen bij mij om de hoek een fietsenmaker werd neergestoken door een Marrokaanse jongeman die meende dat het plakken van zijn band te lang duurde, mocht ik de identiteit van de dader niet in de krant teruglezen omdat de Amsterdamse politie meent dat 't hier een vertegenwoordiger van 'een kwetsbare minderheid' betrof.
Een opgewekte vorm van censuur, bedoeld om de wereld beter te maken door het wegmoffelen van een de boven-ons-gestelden onwelgevallig feit. Er is iets raars aan de hand als criminaliteit en allochtoonse afkomst ter sprake komt; je mag 't er niet over hebben. Het gekke is, ook ik vind discriminatie en rascisme verachtelijke zaken, maar er zijn hele pelotons die menen dat een bewijs van onverdacht gedrag mij niet toekomt en dat ik mijn mond dien te houden. Volgens mij worden 'kwetsbare minderheden' alleen geholpen door niet te liegen en geen bericht te knevelen. Ik heb wel 'ns gedacht dat 'de multi-culturele samenleving' die ons als een lichtend ideaal ten voorbeeld wordt gesteld alleen zou kunnen gedijen in een vrije stroom van informatie, dat wil zeggen zonder aanzien des persoons en van vreemde smetten vrij, dus zonder betutteling van de Ramdassen en Sandersen dezer' wereld.
Er was een tijd dat de VPRO tegen autoriteiten aanschopte en een zekere vrijheid van gedachten uitdroeg. 't Is de ironie van de geschiedenis dat de rebellen van toen de autoritairste regenten van nu zijn geworden, bijgestaan door ambitieuze knechtjes die weten wat wel of niet hoort. Mijn koninkrijk voor een programma waar wel alles gezegd mag worden. En wat die uitspraak van Ross betreft; als dit al niet mag, wat dan nog wel?
Schelden?
Schrijf Terug!