What makes Eric run
Michiel Romeyn, humorist: "Over cabaret heb ik al vaak genoeg zitten zeiken, maar stand-up-comedy is volgens mij net zo erg. (...)Moet je naar zo'n club gaan: 't is net de bonte avond in Zevenaar, maar dan met een Amerikaans accent."
Ik citeer Romeyn uit Het Parool van afgelopen Zaterdag, die gevraagd werd wat 'ie vond van Eric van Sauers:"Ik ken hem niet."
Tsja. Volgens mij kan je beter eerst naar iemand gaan kijken voordat je hem nagelt als representant van een verachtelijke vorm van amusement. In de Toomler naast het Hilton ben ik veel grappenmakers tegen gekomen, maar nooit met een Amerikaans accent en meestal geestig. Ik had al langer de indruk dat aan de her-
sens van Romeyn het brandmerk van Zevenaarse ruimdenkendheid kleeft en gezien een zo grote mond is 't een beetje zielig als je de eerste uitzending van Jiskefet van afgelopen Zondag vergelijkt met het programma van Van Sauers. Ik druk me diplomatiek uit; een wereld van verschil.
Van Sauers's eerste avondvullende programma ging deze week in het Witte Tejater te Ijmuiden in premíere. Ik was een van de gelukkigen die aanwezig was, gelukkig omdat je het gevoel had dat hier een ster geboren werd.
Te complimenteren dat Van Sauers zich politiek incorrect uit doet geen recht aan het theaterdier dat in hem zit. 't Knapste vond ik zijn vermogen om te tergen met stiltes, terzijdes en het onderuithalen van eigen sentiment. Meestal is 't leuker om een Surinamer grappen te zien maken over Surinamers dan een witte neger en zo ook in dit geval. Van Sauers veroorlooft zich gruwelijke grappen over asielzoekers, Foster Parents-kinderen, Jimmy Geduld en strooit nog zo wat snoepgoed voor de nihistische gemeente. Maar zijn eigenlijke bekommernis geldt de man-vrouw-relatie. De beste twintig minuten van zijn programma werden gewijd aan die eeuwige oorlog: geestig, agressief, scherp. Hier sprak een liefhebber van het zwakke geslacht die zich geen illusies maakt.
Ik heb anderhalf uur hard gelachen om een performer die z'n gedrevenheid als 't ware uit de mouw schudt; achteloos, maar ondertussen. Volgens mij moet je een hoop talent hebben om een optreden zonder hulpstukken, décors of grappen over televisie persoonlijkheden zo makkelijk te doen lijken. Van Sauers is 'cool', als ik mij wat bargoens van de nieuwe generatie mag veroorloven. Samen met Najib M'Hali en Raoul Heertje vertegenwoordigt Van Sauers 't beste wat de veelgeprezen multiculturele samenleving te bieden heeft.
Dat de corrupte domkop die in de Volkskrant over 'cabaret' schrijft 't niet in hem ziet zitten en dat de Telegraaf van zijn optreden evenmin chocola kan maken, is een niet te onderschatten aanbeveling. Voor 't eerst in twintig jaar heb ik het gevoel dat er met Van Sauers inderdaad een generatie aantreedt die niet voort krabbelt in de schaduw van onze galmende moraaltheologen uit de jaren '70.
Voor een oude man als ondergetekende is dat - ik durf 't haast niet te zeggen - 'verfrissend'. Je zou willen dat in het suffe Hilversum iemand zich 'ns de slaap uit de ogen wreef en dacht: "Die jongen verdient een ongecensureerde late-night-show."
Dat zit er natuurlijk niet in.
Zondag ook nog even gekeken naar Wim de Bie. Ik werd er verdrietig van. Waarover men niet spreken kan, dient gezwegen. Ik hoop dat Van Sauers het succes krijgt dat 'ie verdient. Mocht 'ie onopgemerkt blijven, mij heeft 'ie een zinderende avond bezorgd en ook een beetje lucht.
Pluk hem.
Schelden?
Schrijf Terug!