't A ardige van het huis van Oranje is het feilloze instinct dat de diverse telgen van de familie ten toon spreiden om ietwat voor joker te staan als 't gaat om hun partnerkeuze. Als 't waar is dat de Koningin destijds haar veto uitsprak over Emily, dan zal zij zich nu - in de dagen dat Maxima victorie kraait – nog wel eens achter het koninklijke oor krabben. Maxima lijkt mij een opgewekte snol en dat is een hele aanwinst voor het land. Wie voor de republiek is, verheugt zich in het tandenknarsen der monarchisten, die ook in hun zwartste dromen niet zo'n wufte verschijning naast de troon hadden gezien. En voor het overige mogen wij de kroonprins feliciteren met zijn keuze, die op lange termijn het voortbestaan van de monarchie onzekerder zal maken, en zijn leven minder saai.
Want wat moeten wij brave onderdanen van Oranje met een Argentijnse die vermoedelijk tot voor kort Nederland niet op kaart kon aanwijzen?
Ach, van de weeromstuit gaat mijn hart uit naar Willem-Alexander, de niet zo snuggere jager op tamme zwijnen en -fazanten. Ik zag Maxima op TV uitbundig feestvieren en op gezag van de correspondente van het NOS-journaal te Buenos-Aires neem ik aan dat haar schoonheid èn haar intelligentie bovenaards is. Naast het gebruikelijke geklungel van de RVD, namens wie de babbelende gloeilamp Eef Brouwers weer schuttert als vanouds, viel vooral de minister-president op, die in het mediagedruis de jacht 'op het grote geld' vermoedde. 't Is toch altijd weer verrassend dat de communicatie naar de onderdanen zoveel problemen oplevert, zowel voor hielenlikkers van Oranje als voor de meer objectieve buitenstaanders, die maar niet begrijpen waarom de voorlichting over zoiets moois als een verliefdheid dusdanig spastisch is.
"Ze leren 't nooit", dacht ik en realiseerde me dat het vermaan van de ministerpresident aan de media alle trekjes vertoonde van een betutteling die je sinds de Greet Hofmans-affaire niet meer voor mogelijk hield.
Bernhard was begin '30 al lid van de NSDAP en Maxima zal gezien het bloed dat aan de handen van haar vader de Videla-aanhanger kleeft, vermoedelijk evenmin een democraat in hart en nieren blijken. Maar 't is de charme van Oranje; dat de symbolische hoeders van Neerland's vrijheid en onafhankelijkheid zo af en toe bezwijken voor Duitse kleinburgers die niet houden van 'het gekissebis' dat een democratie eigen is.
Het land zwelgt in geld, het publiek debat bestaat niet meer, onderwijs is een treurige mislukking gebleken en vadsig leunen de burgers achterover: "Nobody gives a fuck".
Waarom zijn gelukkige landen toch zo saai?
Maxima komt als geroepen om de verveling te verdrijven en sommigen, zoals ik, vragen zich af of Mevrouw voor een sukkeltje als Willem-Alexander inderdaad de poort naar het paradijs is. Mijn slechte inborst geeft me in dat deze nieuwe ster een gold-digger is, zo een Mevrouw die moeders van nature wantrouwen. Met een glimlach realiseer ik me dat Maxima de beste vakvrouw is die het land zich wensen kan.
Actie! Trouwen! Troonsafstand!
Lang leve de Nederlands-Argentijnse vriendschap!
Eindelijk een koningin om wie te lachen valt. En wat zal Maxima's vader denken van z'n aanstaande schoonzoon?
Een diepe zucht dringt zich op.