Met voorbedachte rade
Eenenveertig jaar en al weer een flop in de bioscoop gescoord. En dat nog wel met Paul de Leeuw in een van de hoofdrollen; je zou er mismoedig van worden. 't Is zo, als je films maakt, heb je toch altijd die ene flits waarin de zaal bij jouw geval toevallig uitverkocht is en de mensen stil en onder de indruk buiten komen.
Hoop je.
Nu zit je vanwege een radiouitzending achter de microfoon naast een boven-ons-gestelde van de gesubsidieerde gedachtepolitie. Meneer is werkzaam voor het anti-discriminatie-meldpunt Haarlem en heeft een klacht ingediend tegen een columnist van het Haarlems Dagblad die nare dingen schreef over junkies.
De gedachtepolitie van Haarlem is gesubsidieerd; hoe meer klachten, hoe hoger de gemeentelijke bijdrage.
Laatst nog heeft Elsbeth Etty in NRC-Handelsblad de redelijkheid van de anti-discriminatie-centra verdedigd. Volgens haar passen de veldwachters tegen het vrije woord enkel en alleen de Wet toe, niet meer, niet minder en verdienen ze daarom niet het misprijzen van de politiek-incorrecte zonderlingen die nu zo in de mode zijn.
Sinds Joop Wolf namens de CPN de Grondwet wist te verrijken met een artikel waarin discriminatie strafbaar is gesteld, hebben de moraal-theologen van het antiracisme 't druk. Er wordt wat afgediscrimineerd in dit land.
Wie, zoals ik, meent dat het recht op tenminste belediging onlosmakelijk verbonden is met de vrije meningsuiting, heeft 't moeilijk, althans, vertegenwoordigt een slinkende minderheid. Je mag moslims niet beledigen omdat ze een minderheidsgroepering vormt die met z'n allen bedreigd worden door Rushdie in z'n eentje; orthodoxe christenen niet omdat ze hun kinderen polio bezorgen uit naastenliefde; flikkers niet omdat hun aars een kasplantje is dat pas sinds een jaar of wat bovengronds getoond mag worden; lesbo's niet omdat men een vrouw niet mag nagelen op haar kut; negers niet omdat onze voorouders hen als slaaf hebben weggevoerd; Theo van Gogh niet omdat íe wel degelijk twee oren heeft; en zo is er de hele tijd wat.
Je wordt er niet vrolijk van.
De meneer van het Haarlemse anti-discriminatie-meldpunt wil vooral steunen wie, in zijn woorden, emotioneel geraakt is. Emotioneel geraakt is een mongool uit de Josti-band die je een knipoog geeft als ie zijn triangel ter hand neemt, emotioneel geraakt is een pedofiel die iedere dag weer de jongenstemmetjes van het schoolplein om de hoek moet aanhoren, emotioneel geraakt is het zaagsel in de bovenkamer van Sonja Barend, die als geen ander de terreur van het grote Voelen belichaamt; emotie, zwerende likdoorns en vooral niet dat zonderlinge proces doormaken wat sommigen nog wel eens plaagt, namelijk het formuleren van een gedachte die pas na enige overpeinzing de tong verlaat.
Ik doe wel eens m'n ogen dicht en probeer me voor te stellen hoe 't is om te moeten leven onder de baarden van de Taliban, als gesluierde vrouw, als fundamentalistische christenhond, als iemand die zomaar durft te denken dat allochtonen niet zielig zijn, als iemand die meent dat de Marokkaanse bijdrage aan de Nederlandse samenleving vooral uit criminaliteit bestaat, dat Antillianen beter af zijn op de Antillen - minder belasting, veel zwart geld - en dat Mevrouw Etty er tot in lengte van jaren in zal slagen om altijd weer de foute kant te kiezen, feilloos, alsof je, eenmaal gezwicht voor de totalitaire verleiding, de rest van je leven oprispingen van haat moet ondergaan jegens hen die uit principe geen idealen koesteren.
Dit alles bedacht ik me omdat m'n film geflopt is; was mijn film een hit geworden, ja dan danste ik nu met m'n tong over afgronden van verbale agressie, jubelend om de redelijkheid van mijn tegenstanders van het anti-discriminatie-meldpunt.
Goddank is mijn zaal een lege zaal gebleven.
Schelden?
Schrijf Terug!