't Is met moordenaars van kinderen al net zo gesteld als met voorstanders van de doodstraf; je hoort ze begripvol te verachten. Het meisje Naomi werd vermoord door een verkrachter die onlangs drie van zijn vier jaar straf had uitgezeten en vervolgens de straat op mocht omdat het Pieter Baan-centrum meneer ongeschikt
achtte voor TBS.
Politici, rechtsgeleerden en andere boven-ons-gestelden haasten zich nu om te verklaren dat maatregelen zoals die in de Verenigde Staten tegen pedofiele misdadigers genomen worden - hun identiteit bekend maken, gedwongen castraties - hier 'ongewenst' zouden zijn: "Die kant moet het hier niet op", citeert NRC-Handelsblad één van die zogeheten 'deskundigen'.
't Gekke is, ik vind dat wie kleine kinderen verkracht en vermoord best gecastreerd mag worden, juist in Nederland, waar de straffen lachwekkend laag zijn en de moordenaar van een kind doorgaans na een paar jaar weer vrij rond loopt. En hoewel ik beducht ben voor eigenrichting van het gepeupel, maakt het angstige vermoeden zich van mij meester dat Naomi nog geleefd zou hebben als de buurt op de hoogte was geweest van het verleden van buurman Jan S. Omdat de meeste slachtoffers van zedenmisdrijven afkomstig zijn uit de gewelddadiger, kansarmer' milieus vermoed ik met m'n vinger in de lucht dat de meeste slachtoffers van pedofilie ook kindertjes zijn uit de meer kansarme gezinnen. Naomi en haar moeder leken me - net als de dader trouwens - typische vertegenwoordigers van het nieuwe lompenproletariaat; debiel gemaakt door het Nederlandse onderwijs, versuft door televisie en agressief door teveel kleurstoffen in het voedsel. In stilte bid ik altijd dat de deskundigen die zo goed weten waarom pedofielen niet gecastreerd mogen worden en niet weggejaagd door de buurt, zelf op een dag thuis mogen komen om het lijk van hun kleine lieveling in ontvangst te nemen. Een schandelijke maar begrijpelijke gedachte.
Vermoedelijk treedt in dat geval zelfs de nuancering der deskundigen minder gediplomeerd op de voorgrond.
Ik weet dat er fouten zijn en worden gemaakt met de doodstraf, ik weet dat er mensen ten onrechte levenslang zitten en ik weet dat Wraak geen serieuze overweging is in een zich noemende rechtsstaat. Ik weet ook dat niemand ooit z'n kind terug heeft gekregen door een moordenaar om zeep te helpen.
En tegelijk probeer ik me voor te stellen hoe Naomi's moeder zich nu moet voelen, met één oog gericht op de krokodillentranen die de deftig formulerende autoriteiten wijden aan het bedrijfsongeval dat haar dochter trof, met het andere op de zandbak waarin buurman toesloeg. De genade van Amerika is in ieder geval dat
kinder-verkrachters er niet met vier jaar afkomen. De prijs die betaald wordt voor onze naar verluidt 'humanere' samenleving, met zijn 'tolerantere strafstelsel', is een nodeloos hoger aantal slachtoffers. Er kleeft bloed aan de handen van onze hulpverleners, die wel weten maar niks doen. Er kleeft vooral ook toekomstig bloed aan de handen van onze Kamerleden die de privacy van kindermoordenaars belangrijker vinden dan de veiligheid van kleine meisjes als Naomi.
Misschien zouden de kleintjes van zulke Kamerleden eens ontvoerd moeten worden en dan opgesloten in één kamer met Buurman.
De prijs die ook betaald wordt voor ons humane recht-stelsel, is de toenemende paniek bij ouders en alle anderen die een dierbare te verliezen hebben. De openlijke minachtig die de Nederlandse volksvertegenwoordiging aan de dag legt voor de Naomi's van Assen doet die verzegen collectieve paniek alleen maar toenemen.
De opbeurende conclusie aan het eind van dit stukje moet luiden dat Naomi S. ook in die zin voor niks gestorven is, dat haar dood behalve wat getetter in de media niets zal opleveren om de wereld veiliger te maken voor de slagers van kleintjes. Nederland is door z'n misdadige onverschilligheid een paradijs voor kinderlokkers geworden. Met dank aan de tolerante jaren' 60 is dit een felicitatie aan onze bestuurders waard.