De afrekening
Dankzij de achterlijke hoofdstedelijke Partij van de Arbeid kan ik niet op CNN zien hoe Clinton zich herstelt in de opinie-onderzoeken. O, wat ik mis ik CNN en al die andere zwaarwichtige Amerikaanse stations, vooral omdat je tot verbijstering van het journaille en de Deskundigen voor de camera ziet dat de president 't 'm weer flikt.
Ik had nooit gedacht dat ik nog 'ns zou duimen voor een Amerikaanse president, en al helemaal niet voor een gladjakker die geen stickie heeft geïnhaleerd. Maar Clinton heeft 't dit keer meesterlijk gespeeld, alleen al omdat 'ie niet weer in de fout verviel op Mejuffrouw Lowinsky af te geven, maar haar met gulzige twinkeling als een 'goed mens' te omschrijven.
Starr - de rat - zal niet bevroed hebben dat 'ie door - tegen de afspraak in - de tape van het verhoor voor de Grand Jury aan het publiek prijs te geven, Clinton geen grotere dienst had kunnen bewijzen. 't Stemt ook tot grote tevredenheid dat Monica die heks van Tripp tijdens het verhoor afviel - 'I hate her' - en dat Henry Hyde van de Republikeinen ontmaskerd werd als een hypocriet die er een getrouwde vrouw bijhield. Mogen vele van zijn partijgenoten aan de schandpaal volgen.
Niet dat ik denk dat Clinton 't zal redden, maar zo zwart als ik 't voor de uitzending inzag wordt 't misschien niet. Misschien verliezen de Democraten in November minder dan gevreesd moest worden. Je kan je schouders ophalen over het gedoe'tje op Capitol Hill, maar ik krijg 't benauwd van die heksenjacht. Als het machtigste land al in de klauwen van de fundamentalisten valt, hoe moet 't dan verder met de rest van wat heet De Vrije Wereld?
Sinds Nico Haasbroek het NOS-Journaal bestiert, is de nieuwsvoorziening bij de publieken nog infantieler geworden, vooral het wonder van blakende Zelfvoldaanheid dat nu in Washington correspondent speelt, doet je terugverlangen naar Paul Schneider. Die is veilig weggepromoveerd naar Brussel geloof ik, te veel verstand van zaken en dat met een drankprobleem. Gelukkig was Maarten van Rossem in de studio om de kwebbelende nieuwslezer met onnavolgbare volzinnen bij te staan. Waarom zou Jan Blokker toch zo jaloers zijn op Van Rossem?
In het verleden is een hoop gebalkt over 'het zelf-reinigend vermogen' van het Amerikaanse politieke systeem. Te vrezen valt dat 't daarmee nogal meevalt. Ken Starr mocht zijn brandstapel bouwen met toestemming van het Hooggerechtshof. Ken Starr is in de Amerikaanse pers terecht afgeschilderd als 'een aanrander in overdrachtelijke zin' en je vraagt je onwillekeurig af wat Clinton uit dat treurigste bezinksel van de riolen nog meer te wachten staat.
In wezen is Starr's kruistocht een poging tot staatsgreep. 't Enige wat me vrolijk maakt is de gedachte aan al die Republikeinse moraalridders, die onder elkaar in de Club grappen maken over wat Clinton aan onschuldigs heeft misdaan terwijl ze thuis bij het vrouw'tje meekreunen:"'t Is een schande, schat..."
"Dus jíj vindt dat dat wel kan met zo'n stageaire..."
"Zeker niet duifje! Je hebt volkomen gelijk!"
Niet sinds Lincoln zijn vrouw rad gek maakte met z'n syf heeft een President zo moeten zuchten onder een verliefdheid. Kennedy kreeg hoofdpijn als 'ie niet drie keer per dag een bimbo tot zich had genomen, zelfs Bush mocht ongestoord zijn maîtresse begeren, maar Clinton zal hangen. De geschiedenis is onrechtvaardig, vooral voor progressieve Democraten.
Schelden?
Schrijf Terug!