Het Koninkrijk en de Macht
't Is altijd ontroerend om een nieuw hoogtepunt in de Westerse beschaving mee te maken. Op AT5 zag ik de burgemeester van Amsterdam meedeinen op de tribune, zag ik de honderd meter gelopen worden in 14 seconden, zag ik de jongens en meisjes van de Flikker-spelen toegezongen worden door die hautaine rolmops, Mathilde Santing.
Je vraagt je wel eens af waarom ben ik geboren? Maar de Gay Games brachten hoopen vertroosting, want iedereen, nu ja., lachte en danste, je zag meneren hand in hand lopen, je zag dames met achterwerken waar een gezin een hele hongerwinter lang van zou kunnen eten, verliefde pasjes maken en haar aarsgezwel begerig kwispelen... 't Was of alle mensen broeder werden en dat schijnt iets heel geweldigs te wezen.
Heel bemoedigend ook was de onwaarschijnlijke burgerlijkheid die van het Festival uitging. Hoe exotischer de uitdossing van de klanten die naar eigen zeggen met hun geaardheid wilden 'uitdagen', hoe meer je het gevoel kreeg naar een jolig bedoeld TROS-programma te kijken. Ik mag me nog wel 'ns kwaad maken als de politie de identiteit verzwijgt van een Marrokaan hier om de hoek die met een mes een fietsenmaker neersteekt omdat zijns inziens het plakken van een band te lang duurt; maar hier werden we juist tot vervelens toe in kennis gesteld van de geaardheid - of moet ik zeggen 'identiteit' - der aanwezigen. Ik zag dat onze burgemeester in een roze broek ging golfen en voelde me natuurlijk helemaal bemoedigd.
Als je zo'n boven-ons-gestelde zich ziet uitsloven om kwinkslagen te maken met de homosexuele mede-mens alsof 'ie Sinterklaas was, denk je even "Er is dus tòch leven voor de dood", want de darm-tourist heeft inderdaad recht op eenzelfde behandeling, bejegening, net wat U zegt...
't Is alleen dat je voelt; ook als reetkever had ik mij temidden van dit gehos melaats van eenzaamheid gevoeld, buiten-gesloten, lichte blosjes van schaamte over de opwinding die mijn broeders en zusters van de Verkeerde kant op straat uitventen.
Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg; zijn potten meer waard dan heterogleufjes omdat ze uit hun zelf geschapen ghetto treden? En, by the way; is er één jongen die niet aan de Olympische Spelen mee mag doen omdat 'ie homo is?
In China misschien.
Nee, 't is goed dat chocoladeridders niet meer achter tralies worden gezet, 't is gerechtigheid dat geen pot meer op de brandstapel belandt. En gezien de oceaan van tranen die wij onder genegenheid verstaan, kan ik alleen maar grijnzen; welkom in de club, jongelui!
Ik zou me getroost willen voelen als ik zovele duizenden stampend het wonder van de Liefde zie onderstrepen... maar word juist besprongen door twijfel. Ik leef in een zelfverkozen universum van kilte en mag dus niet jaloers zijn als ik anderen hun illusies in tact zie houden. Maar ik geloof hen niet en dat is mijn vorm van onverdraagzaamheid. Ik kan 't me niet voorstellen. Ik weiger te begrijpen waarom een mens als homo minder geneigd zou zijn tot alle kwaad, hartstochtelijker, minder jaloers, meer verdrukt...Waarom paraderen als het loutere feit dat je bestaat - net als bij welke willekeurige hetero - al zorgelijk genoeg is?
Men dient 's morgens wakker te worden, zijn eigen adem te ruiken en walgend de ogen te sluiten. Ik leef, dus ik moet dood. Als er een God is - wat betwijfeld mag worden - hoop ik dat Hij veel goeds voorheeft met onze broeders en zusters van de verkante keer. Te vrezen valt dat de Gay Games van '98 bedoeld waren als Sodom en Gomorra maar uitpakten als Staphorst. Er is niets meer aan te doen.
Schelden?
Schrijf Terug!