Clinton
Vanmiddag zag ik "Primary Colors", prachtige film die de toeschouwer aan het eind een pijnlijke vraag stelt; heeft Clinton (Travolta) gelijk als 'ie zegt dat z'n aanvaarden van de stront waarmee kandidaten in Amerika elkaar bekogelen in dit geval - het zijne - noodzakelijk was, 'want wie anders zou 't voor gewone mensen opnemen zoals ik? Als ik gekozen word, kunnen we Amerika veranderen als nooit tevoren.'
Heeft Clinton Amerika ingrijpend veranderd?
Nu de President - hèt campagnedier van de jaren negentig - alsnog dreigt te vallen, vraag ik me onwillekeurig af: "Wàt heeft 'ie eigenlijk veranderd?"
"Niets" beweert de pers.
Wie weet heeft ze gelijk.
Keer op keer wijzen opinieonderzoeken uit dat het Amerikaanse publiek niet geïnteresseerd is in het ontembare libido van deze president. Ik weet best dat Clinton economische groei in de rug heeft; met ieder hoger percentage loopt de goedkeuring van het Amerikaanse volk omhoog. Deze president wordt op vleugelen van winst gedragen.
Mijn probleem met Clinton is niet Clinton zelf, maar aanklager Kenneth Starr, een specimen van het allertreurigste bezinksel dat in de riolen van Washington DC gevonden kan worden.
Als het Witte Huis probeert Paula Jones belachelijk te maken en er vervolgens inderdaad in slaagt om bij het publiek de mening te doen postvatten dat Paula een bimbo is, denk ik: "Come on, girl!"
Als ik die heks van Tripp achter de microfoon zie staan - "I'm like you!" - zie ik opeens zomaar een zielig vrouwspersoon dat sex tekort komt, niet bemind wordt, alsof al die gefnuikte ambitie van haar mislukking bij het Pentagon als een onzichtbare bochel aan haar rug kleeft; een zielepiet die stiekem opnamen maakt van wat zogeheten vriendinnen haar in vertrouwen vertellen. Als ik juffrouw Lewinsky zie met die baret op in het filmpje waarin de President haar in zijn armen neemt, denk ik aan jeugdherbergen, gezang rond kampvuur, een fijn gesprek met een oudere man.
Maar Starr brengt het mooiste in mij boven; hoe oenig Clinton ook de vrouwtjes achterna jaagt - alsof de grote bosneuker betrapt wíl worden in de courant -, hij is mijn man, want zwak, sexy, charmant, z'n pik achternalopend, kortom van alle mentale handicaps voorzien waarop sinds de jaren '70 aan de universiteit van het onzalige verbond tussen Feminisme en Fundamentalisme gestudeerd wordt en tegen gewaarschuwd.
Starr is geloven in God, Anne Frank verbieden uit de openbare bibliotheek wegens passages over eerste menstruatie, flikkers haten, huwelijkse trouw prediken omdat je geen ander kunt krijgen. Starr is de sukkel die op de Middelbare School geen meisje kon krijgen en nu wraak neemt. Starr is; te koop-zijn voor het grote geld van de Republikeinen. Starr is; jurkjes laten onderzoeken op presidentieel zaad. Starr is; commandant van de fatsoens-gestapo, afdeling gedachtenpolitie. Starr's Amerika is dat van de zinderende puriteinen, het geheven vinger'tje,
the war on drugs, de Ku Klux Klan of verholen racisme. Niet een plek om je thuis te voelen.
Dat de man met de vinger aan de knop zich bezig moet houden met wormen die hem vanwege z'n privé-leven naar afzetting willen leiden, is een nadeel van de democratie. Als U mij tegenwerpt dat Clinton onbeduidende gansjes aanzet tot tegenwerking van wat met een groot woord genoemd wordt, de Rechtsgang, haal ik m'n schouders op.
Nixon luisterde tegenstanders af, liet inbreken, tegenstanders kapot maken...
Clinton valt in het zwaard van z'n eigen, onbedwingbare begeerte. In een land dat in z'n grondwet vermeldt hoe iedere burger recht heeft op het nastreven van Geluk (met hoofdletter), zou een zekere prudentie in dit geval de publieke moraal sieren. Nixon of Clinton; 't is of je appelen en peren met elkaar vergelijkt.
Schelden?
Schrijf Terug!