Het ach en wee over het optreden van de Heer Wiegel in de Eerste Kamer klinkt alom en zelfs Jan Blokker in de Volkskrant had het schuim op de lippen toen 'ie 'Hansworst' omschreef als 'een ijdele dorpsgek'. Ik begrijp dat niet, maar misschien ben ik onheus beïnvloed door mijn natuurlijk afkeer van D'66, de partij die het land de noviteit van een meineed plegende minister van Justitie schonk. Bij mijn weten was D'66 in het kabinet gebleven als Bierman van de Groenen tegen de bespottelijke Grondwetswijziging had gestemd. D'66 laat zich door Wiegel wegsturen en je vraagt je onwillekeurig af hoe masochistisch zo'n partij wel niet is.
Referenda waren toch al niet mijn grote liefde, want hoeveel voorstanders ook bebbelen over 'participatie van de Burger', 't komt er vooral op neer dat het gepeupel dat toch al voor de doodstraf en tegen rekeningrijden was, een stem extra krijgt. Bovendien zijn referenda als ze niet opleveren wat ervan verwacht wordt, een steen des aanstoots voor D'66-politici. Meneer Van Boxtel die in het kabinet iets onduidelijks doet met de grote steden, liep zich de benen uit het lijf om in zijn woonplaats Gorkum de burgers ervan te weerhouden een asielzoekerscentrum weg te stemmen. Alle mogelijke trucs werden bedacht om de wil van de buur'tjes te negeren. 't Was nogal genânt om die pleitbezorger van het D'66-kroonjuweel te zien juichen dat de opkomst te laag was geweest.
Wraak is een gerecht dat koud moet worden opgediend en Wiegel's handdruk vooraf de stemming zal onze minister-president nog lang aankleven. Ik hoop dat de nacht van de senator ons tot in lengte van jaren zal heugen, vooral in hoofden en harten van zijn verontwaardigde tegenstanders, die zo bekwaam voor joker werden gezet. En persoonlijk ontsteek ik mijn kaarsje met de bede dat D'66 bij de komende verkiezingen zal worden weggevaagd.
Zal dus wel niet.
Paars heeft zich altijd beroepen op het geloofsartikel van het 'dualisme', op de eigen verantwoordelijkheid van volksvertegenwoordigers tegenover de regering, ongeacht regeeraccoorden en fractiedwang. Paars raakte natuurlijk danig in ongerede toen een koekje van eigen deeg geserveerd werd, want oplichters blijven oplichters die er niet van houden zelf ook 'ns getild te worden.
Paars heeft het land Sorgdrager bezorgd, twee blunderende minsters van Defensie, een gans op Volksgezondheid, een minister-president die in de Bijlmer geen stemmenwinst zag gloren en zich daarom jaren op de vlakte hield toen tien ministeries elkaar de bal toespeelden over die betreurenswaardige landing van het geval El Al. Paars, kortom, heeft werkelijk ieder ideaal verkwanseld als 't ging om verandering van de politieke cultuur, verlost van de christen-democratie, niet waar?
't Was leuk om die stoethaspel Van Eekelen te horen ("Hans zei: 'Stem jij maar voor, ik neem de verantwoordelijkheid wel!'"), 't was nog leuker om de verslagenheid te zien bij meneer De Graaff, en 't smakelijkst heb ik moeten lachen om meneer de Hoop Scheffer, die parmantige brokkenpiloot van de oppositie. Kortom,
Wiegel verscheen de volgende dag op de voorpagina van De Telegraaf met z'n verhuisdozen en duim omhoog en voor één keer hoorde je zijn tegenstanders tandenknarsen en het volk grijnzen. Ik had er veel aardigheid in.
Ga ik nu binnenkort op die charmante toeteraar Dijkstal stemmen?
Neen.
Zou ik op Wiegel hebben gestemd, ware hij tot het lijstrekkerschap geroepen?
Ik denk 't niet, want hoe briljant het orakel van het Noorden het kabinet en vooral D'66 ook sloopt, als bestuurder was deze geboren oppositie-leider een mislukking. Moge zijn stem Paars nog lang in de oren dreunen.