Vanmiddag liet iemand, een heer, een Viagra-pil op tafel achter, en nu staar ik het blauwe monster aan. Ik haast mij om te zeggen dat er niets mis is met mij als ik van-dattum doe (stel je voor), maar ja, als ik de gulle gever mag geloven ga je met Viagra door het geluid en woont het vrouwtje helemaal uit.
Zou dat zo zijn?
"Deze is honderd milligram. Als ik jou was zou ik 'm doormidden snijden voor de eerste keer, 50 milligram is genoeg, je blijft maar gaan!"
Men pompt zijn doos aan gort, maar wil ik dat eigenlijk wel?
Ik geloof in kleine overwinningen, één keer is zat, toch dames?
Het grote Halléluja!-gevoel is mij nooit zo deelachtig geworden, een kwestie van gebrek aan eigenwaarde misschien, en ik kan me ook niet voorstellen dat iemand zich een matador voelt in bed, want tussen al die zuchten en kermpjes, in tranen gefluisterde bekentenissen en vooral ook gefakete intimiteit, is de eigen mannelijkheid toch vooral een knots van bespottelijk-zijn.
Ik heb wel 'ns een stand-up-comedian gehoord die zei 's morgens wakker te worden met blauwe plekken over z'n hele lijf van het slapen op de snikkel, maar gek genoeg heb ik zulks zelf nooit mogen meemaken. Waarom mis ik altijd de mooiste dingen des levens?
Mij is altijd ingepeperd "Op een dag vind je de ware", máár tot op heden is zij niet aan mij verschenen, of moet ik zeggen, is zij mij vermoedelijk niet opgevallen, wat in de praktijk hetzelfde is. Wat moet 't heerlijk zijn om aan iemand te denken en een erectie te krijgen, haar stem te horen en voor paal te gaan, je ogen dicht te doen en haar billen voor je zien, waarna, jawel, de verheven gedachte zich materialiseert.
Niets van dat al, bij mij jeukt schraalhans, uitgeblust begluur ik de meisjes van de M.M.S. om de hoek, ik ben een pathetische oude man die kwijlt om zestienjarigen. Aan een relatie werken, een stukje vertrouwdheid opbouwen, iets voor een ander willen betekenen, ik sta erbij en kijk ernaar en hoor m'n eigen vertrouwingwekkende gelul aan, alsof ik mijzelf als partner al drieënveertig jaar ken.
De hel is minder voorspelbaar. Jarenlang heb ik - niet tot mijn ongenoegen - iedere Maandagavond mijn bed gedeeld met Hermine Landvreugd. Aan het hoofdeinde was den prikklok gemonteerd en hoewel ik na het heug'lijk ontwaken niet wist hoe snel ik onder de douche verdwijnen moest en m'n tanden poetsen, was ik niet zo afkerig of ik wees Mevrouw nog even op haar ponskaart; ping!
Zij beschouwde dit als de ultieme belediging, geloof ik, en ze moest er al zoveel verdragen, nietwaar?; misselijke grappen met Ku Klux Klan-kostuums waarop achter "Wasserij de Winter wast witter" stond ("Wil jij aan mijn arm naar het boekenbal?"),'negerette' genoemd ook...en toch was daar, ik beken 't maar, ook dat ene moment van overgave, ahum, van de illusie dat onze gevoelens niet gespeeld waren, maar tenminste doorvoelt. Onzin natuurlijk, wat ook wel bleek toen ze me uiteindelijk belde met: "Jij bent een kind van de duivel, jij hebt een zwarte ziel en ík geloof in de Heere Jezus!"
Groot gelijk, meid.
De vraag is of er ooit iets verandert. Te vrezen valt van niet, maar ik doe vlijtig m'n best om mezelf van het tegendeel te overtuigen. Laatst e-mailde een meisje van vijfentwintig naar deze site met de mededeling dat ze 'dik' werd genoemd omdat ze 150 kilo was, en ook ik dacht: 'Wat zijn de mensen toch bevooroordeeld.'
Enfin, teruggemaild: 'Mag ik troost vinden in jouw armen', maar nakko, nada, lauw loenen, niks meer gehoord.
Dadelijk komt m'n vaste Maandagavond-geneugte (63 kilo) en zal ik aan mijn verplichtingen als man voldoen; grijnzend staart de Viagra-pil (100 milligram) mij aan. Ik zal m'n ogen sluiten en me voorstellen hoe een plumpudding van 150 kilo mij onderwerpt. Bevend de hand aan mezelf, op jacht naar de eenzaamste geneugte.
Wie-o-wie kan mij vertellen wat dat is, 'een echte man'?