Als de hoofdredacteur van De Groene Amsterdammer van het gezeik af wil wezen, zegt 'ie met zijn beminnelijkste lachje: "Ik heb veertien duizend abonnees Als ik jou een column geef, zijn er binnen drie maanden vijfduizend weg. Dat overleeft mijn blad niet!"
En zo is 't maar net.
Of?...
O, IJdelheid der ijdelheden, niets dan ijdelheid.., mocht mijn pennetje zo geslepen zijn dat ik het dorre hout in ieder abonnementenbestand wegschrijven kon, ik zou me de koning te rijk voelen... 't Is een aangenaam gevoel steen des aanstoots van de verstandige lezer te mogen zijn. Maar lezers zo pissig krijgen dat ze hun jaarlijkse overmaking staken vanwege jou, vanwege jou alleen...
Sommige dromen blijven bedrog.
Toen ik nog bij HP/de Tijd schreef, bleek uit ieder lezersonderzoek dat mijn naam de bekendste was van de in het blad aanwezige stukjesschrijvers. De uitgever verspreidde briefkaarten met een portret van mijn persoon - impressionistisch geschilderd in de stijl van een zekere schilder - en achterop de wervend bedoelde slagzin: "Iedere week een echte Van Gogh".
De nieuwe hoofdredacteur werd er helemaal zenuwachtig van.
De grote denker Jan Kuitenbrouwer begreep 't evenmin.
Ook nu ik in werkelijk geen enkel tijdschrift nog een stukje kwijt kan en dus met recht een schreeuwer in de woestijn van Internet ben geworden, volgt Janneman me op de voet.
Meneer pruttelde laatst in HP/de Tijd dat ik rondwandel als 'wandelende reclamezuil' voor me Eige. Nederig van huis uit ben ik mij van geen kwaad bewust, maar misschien heeft 't hiermee te maken dat ìk nooit een manuscript van twee studentes Nederlands achterover heb gedrukt om onder eigen naam als "Turbotaal" te
publiceren. 't Heeft toch iets aardigs wanneer de lezer er op vertrouwen kan dat de ontvouwde inzichten van de auteur zelf afkomstig zijn. Te vrezen valt dat mijn stem Kuitenbrouwer authentiek voorkomt.
Prijsvraag: in welk werkje van eigen hand leende Jan nìet bij anderen?
Nu ja, men kan niet genoeg onder de indruk zijn van de toorn van een Kuitenbrouwer en ik zwijg dan ook maar bedremmeld.
Tomas Ross koos columns uit die verschenen op website "De Gezonde Roker" en in Nieuwe Revu. Teruglezend in dit boekje bloos ik wel eens bij zoveel stelligheid van onwrikbaar oordeel; Gelijk-hebben is de gruwelijkste overwinning die een grossier in meningen zichzelf tijdens de oorlog der ideeën aan kan doen. Hij wordt op een nacht zwetend wakker, badend in Twijfel.
Hij heeft altijd ongelijk gehad.
De wereld zal hem uitlachen. En terecht...
Sukkel.
Wekelijks nemen tussen de twee en drieduizend lezers de moeite "De Gezonde Roker" aan te doen. Ik ben zo verzot op het formuleren van m'n eigen ongerief dat twee of drie er ook genoeg zouden zijn geweest. Pathetisch - net wat U zegt - maar voor m'n gevoel zou ik stikken als ik niet één keer per week mezelf zou
kunnen wijs maken dat 't leuk is iets van iets of iemand te vinden.
Een particuliere aanvechting.
Ik tel m'n zegeningen.

Bovenstaande column is de uitgelei van de binnenkort te verschijnen bundel 'De Gezonde Roker'.