Aan: Sigrid Sijthoff
Van: Theo van Gogh Amsterdam,
17 November 2000

Ha Sigrid!

Vanmiddag vroeg je mij voor de school van onze kinderen of ik 't er soms om deed, dat geëtter over meneer Zeeman als jelui in mijn buurt bent.
Nee, dat is niet zo.
Wel is 't waar dat Zeeman mij in hoge mate amuseert en dat ik telkens weer merk hoe geïrriteerd jouw echtgenoot voordoet hoe onbeduidend mijn persoontje is in de ogen van de grote Michaël. Als ik mezelf 'dichter' noemde en Maarten Doorman heette, zou ik ook aanschurken bij zo'n geweldenaar, dat is vast verstandiger voor wie op middelbare leeftijd nog een loopbaan in de literaire wereld ambieert.
Maar ja... bijgevoegd tref je enige knipsels. Het eerste is een onderhoud met Zeeman voor De Tien Geboden in Trouw, twee weken terug. Ik citeer: "Ik heb wel eens gedroomd dat ik met Arjan Peeters over de Kloveniersburgwal liep en Van Gogh tegenkwam. Ik droomde dat ik hem van zijn fiets trok en de gracht in flikkerde. Hij kwam boven en krijste. Arjan riep: 'Hij kan niet zwemmen!' Waarop ik antwoordde: 'Nee, dat had er nog bij moeten komen! Dan had het helemaal geen zin gehad.' Ik werd wakker en was een tevreden mens."
Misschien kan Maarten jou nog eens uitleggen dat uit het bovenstaande blijkt hoe onbelangrijk ik ben voor mijn geachte opponent, maar zelf lees ik zulke zinnen glimlachend en merk hoe belangrijk ik mag wezen in het schuldige onderbewuste van meneer. En verwijt mezelf dat ik nou nooit eens van hem droom; dat is wel heel ondankbaar.
't Stemt natuurlijk heel voldaan dat ik zo'n prominente rol mag spelen in meneers dromen. Ergens staat geschreven dat ik Michaël tot aan het eind van zijn dagen publicitair zal mogen begeleiden. En als straks bij de premiere van "Baby Blue" de dames van het Michaël Zeeman-fonds voor gevallen vrouwtjes hun opwachting weer maken met de collectebus, mitella's en blauw geslagen ogen zal ik met een brok in de keel aan jullie vriend denken. Jij en Maarten zijn natuurlijk heel van harte uitgenodigd, maar ware ik jelui, dan kwam ik maar niet; een beetje solidariteit met die arme meneer Zeeman zou jullie sieren!
Als jij mij weer 'ns vertelt dat jullie vriend hooguit wel 'ns een klapje uitdeelt, moet ik denken aan die hoogleraar in de islamologie, die ook meende dat een corrigerend tikje de vrouw in het gareel houdt. Viriele mannen hoor! Ontvang jij ook wel 'ns een 'corrigerend tikje' van je' echtgenoot?
Het tweede knipsel betreft een ingezonden brief van de eigenaar van boekhandel De Tille, die Michaël voor vele tonnetjes boeken achterover zag drukken. Hoe lang kan je uit naam van vriendschap je ogen sluiten voor een psychopaat?
Toen ik op de voorpagina van de Volkskrant mijn bundel 'Sla ik mijn vrouw wel hard genoeg?' aanprees als 'Een ode aan Michaël Zeeman', en de aangesprokene vervolgens huilend bij Pieter Broertjes verscheen, waarna twee weken ziekteverlof volgden, besprong mij maar één gedachte: "Jij weet dat ik gelijk heb, schatje!"
Enfin, als jij niets wilt zien, heb ik daar geen antwoord op, want zalig zijn de onnozelen van geest en 't siert je dat je achter een vriend blijft staan. De verkrachting die ook op meneers conduitestaat prijkt als een uitroepteken achter zijn mannelijkheid, zullen we daarom nu en hier maar niet bespreken. Ik verheug me altijd weer op onze opbouwende gesprekken.
Zo ook nu, dag!

Theo van Gogh

Aan: Bas Blokker

Van: Theo van Gogh

Amsterdam, 17 November 2000

Geachte Heer Blokker,

Naar aanleiding van Uw artikel op de Cultuur-pagina van NRC-Handelsblad over de bemoeienissen van Delta Lloyd met het film-productie-bedrijf van Leon de Winter heb ik Uw chef Mevrouw Joyce Roodnat verleden week kunnen melden dat voornoemd Delta Lloyd een brief heeft rondgestuurd aan haar cliënten waarin verontschuldigingen worden aangeboden voor de misstap met die meneer, een geboren oplichter in zee te zijn gegaan.
Deze informatie bereikte mij via Hans Pos van de firma Shooting Star.
Mevrouw Roodnat vertelde me dat NRC-Handelsblad liever niet rectificeert omdat in dit geval waarheidsvinding 'niet onze eerste prioriteit' is. 't Valt vast niet mee om Cultuur to bestieren bij een zich noemende kwaliteits-courant. Wie zich verdiept in het huidige Nederlandse filmklimaat ziet een stoet van hele en halve oplichters voorbij trekken, een fascinerend gezicht, wat mij betreft.
De Winter is één van de grotere tillers in de branche, maar ook Chris Brouwer van de bekende afpersers-firma Glibber & Gladder ("Voor al Uw zwarte geld") mag er wezen. Chris zorgde er persoonlijk voor dat van de veertig miljoen die dankzij de Nederlandse belastingbetalers werd vergaard ten behoeve van "The Little Vampire" er negenendertig naar Duitsland verdwenen.
Ook aardig is het verhaal hoe Ate de Jong geen toestemming kreeg voor de CV ten bate van "De Ontdekking van de Hemel". De Inspecteur der belasting to Hilversum werd vervolgens onder druk gezet door Willem Vermeend en diens opvolger Bos, beiden PVDA, bleef weigeren en is thans voor onbepaalde tijd op vakantie. Ach, er kleeft een hoop genoegen voor een verslaggever aan zoveel vriendjespolitiek tussen deftige types.
Vermoedelijk is de door mij aangestipte problematiek iets te ingewikkeld voor Mevrouw Roodnat, die nu eenmaal liever haar futuristische hoofddeksels toont op premières. Ik heb daar alle begrip voor. Mocht U het vermoeden hebben dat journalistiek ook iets van doen zou kunnen hebben met het ontrafelen van de kluwe die "Waarheid" wordt genoemd, dan raad ik U aan nog 'ns her en der rond to neuzen. Persoonlijk zou ik Uw bevindingen liever lezen op de Cultuur-pagina dan alweer een besprekink'je van geweldenaar Henk van Gelder. Nu ja, zo heeft iedereen wat.
Vijfentwintig Januari gaat mijn nieuwe film "Baby Blue" in premiere. Enige dagen daarvoor wordt het geval gedraaid voor genodigden. Zouden U en Uw geliefde daar aardigheid in hebben? Neem dan ook Uw vader en moeder mee, 't is vermoedelijk m'n beste tot nu toe en zelfs spannend.
Ik kan 't ook niet helpen.
Nou ja, ik hoor 't wel. Met vriendelijke groet,

Theo van Gogh