Het Volkskrant-gezelschapsspel "Petertje pesten" - de hobby ter redactie om filmcriticus Peter van Bueren te treiteren - is een nieuwe ronde ingegaan. Van Bueren had van de rechter gelijk gekregen dat zijn werkgever hem na al die jaren niet dwingen kon zich met minder verheven zaken dan Film bezig te houden. De hoofdredacteur zag Van Bueren 't liefst kinderboeken recenseren - zulks heet in het jardon der pygmeeën 'multi-inzetbaar' - maar haalde dus bakzeil. Wat nu gedaan?
Vanaf 1 September mag Van Bueren geen Chef Film meer zijn. De nieuwe Chef Film heet Ronald Ockhuyzen, thans televisiecriticus voor de Volkskrant. Bij de hoofdredactie leeft het gevoelen dat met de benoeming van Ockhuyzen twee vliegen in één klap worden geslagen; 1) een nieuwe kans om Van Bueren definitief de ziektewet in te pesten, 2) Ockhuyzen er zorg voor laten dragen dat al die overdreven aandacht die nu op de Filmpagina heerst voor 'de Bulgaarse Kunstfilm', verdwijnen zal, om plaats te maken voor grote recensies over Hollywood-producties.
Ockhuyzen heeft Van Bueren gevraagd om 'de agenda bij te houden' en 'mij in te werken'. In een grijs verleden heeft Ockhuyzen 'als bijvak' Film gestudeerd en ontleent daaraan zijn autoriteit. Hieraan heeft de nieuwe Chef een smaak over gehouden die - hoe zeggen we dat nu diplomatiek - aanschurkt bij heersende opvattingen over wat mooi is en lelijk.
Ockhuyzen blijkt bijvoorbeeld erg enthousiast over "Het jaar van de opvolging", de nieuwe serie van Jan Blokker en Frans Weisz. Om een insider te citeren:'Er zijn niet veel mensen die zo voorspelbaar zijn als Ronald. Hoe middelmatiger, hoe ambitieuzer. De hoofdredactie baalt van al die aandacht voor moeilijke films en het Festival van Thessaloniki, waar Van Bueren altijd heen wil.'
Nadat Michaël Zeeman jarenlang pogingen ondernam om Peter weg te werken, is het woord nu dus aan Ronald. Dezelfde insider:'Hij krijgt een jaar. Als 'ie Van Bueren dan definitief op de knieeën heeft, zal zijn ster rijzen. Een benoeming tot Chef-Kunst misschien?'
Ockhuyzen is natuurlijk ook een groot bewonderaar van Sonja Barend, die hij verslijt voor 'professioneel', en 'een vak-vrouw'. Zalig zijn de onnozelen van geest, zou je kunnen zeggen, maar dat zou geen recht doen aan de vlijt die de nieuwe Chef Film altijd ten toon heeft gespreid. Er zijn niet veel medewerkers aan de Volkskrant die zozeer de puisterige burgerlijkheid van de jaren '70 belichamen als juist deze Ronald. Zijn recensies worden altijd op tijd ingeleverd en druilen als motregen voort. Juist hierin ligt zijn betrouwbaarheid voor de Hoofdredactie besloten.
De vraag is of Van Bueren ook deze keer taai genoeg zal blijken om het gepeupel te verdragen. Freelance filmmedewerker Huib Stam zou een mildere chef voor hem zijn geweest.
Stam, die altijd heeft geroepen geen vast dienstverband bij de Volkskrant te ambiëeren, is thans danig op zijn pik getrapt: 'Wat moet ik onder Ockhuyzen?
Waarom hebben ze mij niet gevraagd?'
Te laat.
Denkend aan Van Bueren zie ik een eeuwige student voor me, iemand met wie je heel erg kunt lachen, die van doorzakken houdt, talent heeft voor foute vrouwen, gek, aardig, eenzaam en behept met één ontembare passie: Film. Ik heb 'm vaak beledigd, 'kapelaan' genoemd en uitgelachen, maar nu puntje bij paaltje komt geloof ik dat 't tijd wordt toe te geven dat een Volkskrant zonder besprekingen van de kapelaan over de belangrijkste nieuwe films, een armere Volkskrant is. En wie is eigenlijk geïntereseerd in het oordeel van iemand die Mevrouw Barend 'the First Lady van TV' noemt?

INHOUD

U SCHREEF

ARCHIEF