Verlangen.
Gisteravond was ik naar Toomlers, de club waar Raoul Heertje optreedt. De kracht van deze publieksbespeler zit 'm hierin dat 'ie zijn soms vlijmscherpe - of toch tenminste onfatsoenlijke - grappen uit een vertrouwingwekkend hoofd laat komen waarop de frisse TB-blosjes olijk blozen.
Heertje besprak zijn gevoelens over een mogelijk vaderschap. Wie wil weten waarom zijn bespiegeling hilarisch was, had er maar bij moeten wezen. Toen 'ie klaar was en ik hard klapte, gingen m'n gedachten terug naar de tijd dat mij nog niks en niemand aanbelangde en ik, net als Raoul nu, kinderloos door het ondermaanse ging.
Ik lieg niet als ik zeg dat ik stapelgek ben op m'n kind , dat ik trouwens op aanraden van die geweldig acterende moeder MoniqueVan der Ven om z'n leven verzekerd heb bij FBTO .
Ik spaar nu zegels om als welkomstgeschenk zes plankjes en een zak eikels thuisgestuurd te krijgen, de eikels om de naam van mijn kleine lieveling op zijn graf te kunnen spellen. Mevrouw Van der Ven is een voorbeeld voor ons allen.
Maar het onbekommerde wat ik me herinner uit de tijd dat ik me nog niet had voortgeplant, is wel degelijk een permanente glimlach waard. Niks te doen, altijd dronken, veel geslijm met vrouwen en telkens toch weer alleen…er zijn saaiere manieren denkbaar om de tijd te doden.
Heertje bezong de vreugdes van het vrijgezellenschap die hij had mogen ondervinden omdat zijn vriendin een maand niet thuis was. Hij bekende dat 'ie in gesprek met Haar zich altijd eerst afvroeg: "Wat wil zij dat ik zeg?"
Omdat Mevrouw Heertje zelf in het publiek zat, was zulks tenminste niet mis te verstaan. Maar iedereen die het ongeluk trof zijn leven te hebben moeten wijden niet alleen aan het Vagijn van zijn dromen, maar ook aan de vrouw als mens, zal Raoul gelijk geven. Heertje onderscheidt zich van de overige grappenmakers die in de kelder naast het Hilton optreden door vooral zijn persoonlijke angsten als brandstof voor het vreugdevuur van een optreden aan te wenden. Hij is een artiest in de goede zin des woords en zal er dus niet aan ontkomen persoonlijk met zijn kloten voor de bok te gaan. Hij moet zo nodig, dit tot heil zijn duistere geweten.
De oorlog tussen mannen en vrouwen levert het verleidelijkste slagveld op als er volop gelogen wordt; 'Wat wil zij dat ik zeg?', een kwestie van genegenheid. Ik lieg alleen niet tegen de bittere vinken op leeftijd om wie ik niks geef.
Naast me aan de bar zat een enigszins getikt meisje dat naar eigen zeggen aardrijkskunde onderwijst aan kansarme allochtonen op een veel te volle school. Haar lichaam was als een plank, haar ogen glommen weerloos, haar lach - die de plank soms dubbel deed slaan, -was te luid en gaf me het gevoel dat een galjoen vol noodlot van stapel liep. Ze vertelde me dat ze heroïne-hoeren aan het eind van de Zeedijk soms een boterham met hagelslag brengt, 'en tanden of niet, dat gaat er altijd in!'
Ze vervolgde: 'Sommige van die meiden zijn zo prachtig en je weet dat ze over drie maanden dood zijn. Ik vind 't heerlijk om met ze te praten. Over niks. Over wat er vandaag gebeurd is. '
Ik keek haar aan en kon haar niet op de grote Leugen van barmhartigheid betrappen. Te vrezen viel dat hier gemeend klonk wat gezegd werd. Ik ging er eens voor zitten, bouwde m'n act ("Junkies kunnen maar beter dood zijn; waarom hou jij ze langer overeind?") en informeerde langs de neus weg naar Mejuffrouw's huwelijkse staat; zojuist gedumpt dus, door een man die aanvankelijk hevig verliefd was, maar de gesel der kinderloosheid die haar rotte baarmoeder met zich brengt, niet kon verdragen . Ik dacht aan alle onvruchtbare moeders van deze wereld, de melaatsen zonder bel die verliefd worden op het hondje, of boterhammen met hagelslag brengen naar hoeren in de hel.
"'t Is gemeen, 't is oneerlijk", hoorde ik mezelf zeggen. En ik loog: "Ik was bij je gebleven, als je de liefde van mijn leven was."
Ze pakte m'n hand en liet een ring zien aan haar duim: "Van een vriend die dood is gegaan. Hij past niet om m'n andere vingers."
En opeens, alsof de bel die dodenherdenking aankondigt mijn stil gemoed verstoorde, stak kleine Theo het kopje op, om met klamme weerzin aan mijn dij te verklappen: "Ik wil zien hoe jij klaarkomt."
Als slachtoffer van een Wassenaarse jeugd vol parelkettinkjes, plooirokjes en penny-shoes word ik mijn halve leven nu al achtervolgd door obscene gedachten over de achtenswaardigste huppelkutjes. 't Is een plaag die voor mijn geestesoog de hartverscheurendste uitdrukkingen op ieder vrouwengezicht tevoorschijn tovert. Ik hunker naar hun overgave en voel me oplichter tegelijk. Als er een God is, verbant hij mij naar de hemel, waar ik de hele dag moet luisteren naar mijn zelf bedachte lekjes van de orgaskraan bij de gezichten van de meisjes. Vierentwintig uur per dag presenteer ik een dating-show: "Hoor de vogels zingen!"
Er kwam een bruine vrouw naast Plankje zitten, er klonk bakvis-achtig gekir. Buurman naast me fluisterde: "O God, ik word zo geil als ik twee vrouwen zie die elkaars hand strelen. Wie helpt me?"
"Ik", zei ik en boog me voorover: "Zeg, als ik in m'n rolstoel zit, blijf je dan bij me?"
"Tuurlijk!", glimlachte ze: "Ik woon drie trappen hoog, dat wel. Ik verhuis voor niemand."
"Jij moet je toch 'ns binden!", schraapte ik en streelde voor 't eerst haar vinger.
"Ze raakt jou liever aan dan mij!…", zei de jongen naast me. Een zanger over klaagliederen omtrent de liefde wiens lichaam als een jonge God naast mijn plumpudding afstak.
"Ik vind de geest belangrijk, het lichaam niet", zei het meisje: "Jij hebt een prachtige geest!"
Ik kon aan haar ogen wel zien dat ze de mijne niet bedoelde.
Buurman en Plank keken elkaar aan. De bruine vrouw naast mijn lustobject staarde verongelijkt naar het plafond. Buurman sloeg zijn armen om de schouders van het meisje, ze keek naar mij en fluisterde in z'n oor dat het formaat van mijn U-weet-wel haar niet al te machtig leek. Met twee vingers gaf ze drie centimeter aan.
(En dat terwijl ik laatst nog….)
Buurman vertrok, het popje van mijn zwakte als een trofee in zijn armen, naarbuiten toe, de regen in, op naar de Wip. Ik telde mijn zegeningen en wist dat alleen in het meest mateloze verlangen de ware boodschap besloten ligt.
INHOUD
U SCHREEF
ARCHIEF
Schelden?
Schrijf Terug!