Ook Gij.
Her en der wordt mij gevraagd waarom ik van die 'kinderachtige' sketches maak met een actrice die wordt opgevoerd als Mevrouw van Gogh. Mijn antwoord is dat ik niet, zoals mensen die daarvoor menen te hebben gestudeerd, geloof dat in die parade van mislukkingen op het emotionele vlak mijn ware ik verborgen zit. Liefde is een slagveld van lulligheid, dat wel.
Ik zie meneer van Gogh die een kwispelende viervoeter aan zijn vrouwtje cadeau doet om het beest na haar afwijzing laf aan een eik diep in het bos vast te binden, knuffelend met de woorden: "Je vindt vast wel weer een nieuw baasje!"
Ik zie dat akkefietje als een bezwering van een hoop wat ik in me heb, maar in het echt niet naar buiten wil laten komen. Nu weet ik wel dat een TV-programma nooit bedoeld is voor therapeutische doeleinden... Maar voor mijn vele kennissen met goede smaak (aangeboren) gaat er een helende werking uit van mijn troebelen met Mevrouw Van Gogh. Ze zeggen: "Natuurlijk, 't is Theo", maar blijven kijken, samen met bijna een half miljoen grijnzende minder-fijn-besnaarden.
't Gekke is, ik ben nog altijd gretig omtrent de liefde en hoewel ik me over Mijzelve in die penibele kermis weinig illusies maak, blijk ik er altijd in geloven. Want zonder de liefde wordt het leven wel heel erg saai.
Soms, als ik een uurtje naar het testbeeld heb zitten kijken, nodig ik een zogeheten dame van lichte zeden uit om langs te komen. Ik betaal haar en zij vertelt mij de verhalen over haar klanten. Die zijn gruwelijk, teder, kortom alles wat mijn kinderhand in verrukking brengt. Ze zijn zo echt dat ik soms m'n adem inhoud.
Ik raak het wezen met geen vinger aan, maar betuig haar wel respect. Ik luister. Zij praat.
"Denk je dat ik gek ben?", vraagt ze regelmatig. Ik zeg van niet en meen 't. Met "Wat zien ik" hebben haar verhalen bitter weinig te maken. Ze leidt mij langs de rokende puinhopen van haar jeugd naar de snelle wereld van een wip met een Tip. Door mij in vertrouwen te nemen, herwint ze haar zelfrespect. En ik-zei-de-gek voel me minder alleen als ik haar verhalen hoor over mannen die in hun fantasie baby's vertrappen, gezellig nazie'tje spelen in een concentratiekamp of - directeur van een catering-service - haar favoriete recept ("champagne voor ontbijt en oesters à la Rockefeller") willen aanhoren als voorspel; ieder komt klaar zoals 'ie gebekt is. Je zou kunnen zeggen dat we elkaar nodig hebben, zij en ik, maar dan wel zonder dat aan de ander toe te geven. De vraag is; hoe gek je moet zijn om fl. 1500,- uit te geven voor een avondje geleuter?
Ze troost me: "Jouw fantasie is lief, doet geen mensen pijn en verder... Er is niets om je voor te schamen. Vergeleken bij sommige klanten ben jij werkelijk onschuldig als een kind."
Ik schaam me wel, maar knik opgelucht.
't Is net of we vrienden zijn als mijn schamele kus haar half vijf 's morgens richting taxi begeleid. 't Is wel heel pathetisch om van een hoer te gaan houden - hoe achteloos steekt ze mijn fooi van fl. 100,- tussen haar borsten - maar wat ze me geeft is "Alleen op de wereld", een zekere vertrouwdheid met de treurigheid van mensen en dingen, en waarom 't nooit meer goed komt.
In de loop der tijd heb ik de meeste van mijn leeftijdsgenoten - of ze nu hoofd ener VPRO zijn of documentaire-makers die gesubsidieerd hun integriteit omtrent hongerende kindertjes in Afrika opstrijken - de brug naar In Orde zien oversteken. Te veroordelen valt dat niet, want een hypotheek moet betaald worden, het leven gaat door etc. Ik weet 't allemaal, ik heb er geen kritiek op, maar je wordt er wel eens wat slaperig van.
Eén ding is zeker: In Orde-mensen zouden nooit fl. 1500,- over hebben om een hoer op haar gemak te stellen en te laten praten zonder zelfs maar aan één tiet te sabbelen. Ik verwacht niet veel, maar genoeg om te genieten van God's paradijsvogels die het geouwehoer van de Theo van Gogh's dezer wereld, willen aanhoren.
Zelf heb ik die brug naar In Orde regelmatig overgestoken, maar ben door eigen schuld altijd weer aan de andere kant beland. Hoe privaat het bezoekje van mijn betaalde vriendin ook is, ze klept tegen me in de overtuiging dat ik voor altijd aan de voor haar verkeerde kant van de brug sta.
Ze moest 'ns weten.
INHOUD
U SCHREEF
ARCHIEF
Schelden?
Schrijf Terug!