Uit Barcelona stond een stem op de voice-mail die zich 'Betsy Ubbels' noemde en me op hoge toon verweet dat ik niet naar die stad was gevlogen om een blind-date met haar beste vriendin die veertig werd na te komen: "Die wedstrijd van Barca tegen Liverpool was ook al niks en nou ben jij er ook niet. We hebben je toch een vliegticket gestuurd?"
Mijn naam was Haas, ik wist werkelijk van niks. Mevrouw Ubbels klonk of ze 't meende. Ik moet 'ns wat minder gaan drinken. De avond voordat ik de eerste aflevering van "De Bovenwereld" zou gaan monteren, een door Max Pam bedacht TV-programma waarin mensen die zich grofweg gezegd 'met het bovennatuurlijke' bezighouden, belachelijk worden gemaakt, had ik zo'n pijn aan m'n rug dat ik een dame vroeg om bij me thuis langs te komen die door handoplegging pijn verlichten kan. Ze kwam, zag me op de grond liggen, hield haar hand vijf centimeter boven me en liet me in slaap vallen, bevrijd van de scheuten die me al dagen uit m'n slaap hielden. Ik zou 'ns wat minder ongelovig moeten zijn.
Ik zag Willibrord op TV, op bezoek bij de apen die al jaren in kooien zitten in een onderzoekslaboratorium te Delft. Je moet demagogen nooit geloven en wantrouw de dierenliefhebber in jezelf, want geen valser sentiment dan dierenliefde. Maar ik vond dat de presentator gelijk had en wenste alle apen van de wereld vrij. Ik zou 'ns wat minder hypocriet moeten wezen; zijn mensen niet belangrijker dan apen?
Vandaag kwam een ontslag van rechtvervolging binnen van een zaak die ene meneer Grubben van het anti-discriminatie-bureau Schiedam, geloof ik, al jaren tegen me aangespannen wil zien. Ik schreef het stukje in '95 en je vraagt je werkelijk af of Officieren van Justitie en Rechters niets beter te doen hebben dan het gepruttel van de zelfbenoemde Gedachten-politie aandacht te schenken. Je mag Fatima Elatik geen 'publieke slavin van de geitenneukers' noemen, vermoed ik, en Patrick Kluivert geen 'moordenaar en verkrachter die vanwege Oranje uitzonderlijk licht gestraft wordt'. Ik zie me al weer zitten op het bureau Warmoesstraat om de dienders te woord te staan die menen dat ik de rechten van de mens van onze Marrokkaanse landgenoten heb geschonden, of dat ik zus, of dat ik zo... Ik gun meneer Grubben z' n Judas-fooi en vermoed dat ie in de volgende oorlog vooraan zal staan om z'n autochtone buurtjes aan te geven. Maar kan 't me wat schelen? Als ik eerlijk ben: nee. Ik zou 'ns wat meer m'n schouders moeten ophalen over al die nijvere NSB'ers.
Wie me nu zou vragen 'Waar gaat jouw leven over?', bleef ik antwoord schuldig. M'n kind natuurlijk, maar verder? Je snuift 'ns wat en hoort jezelf babbelen over dit en dat: iets teveel zelfvertrouwen misschien, amigo? Je drinkt 'ns wat en hoort jezelf slijmen met de verlepte muurbloem aan de bar: iets te weinig geneukt de laatste tijd, amigo?
De vaste bijslaap van maandagavond komt langs. Ze is lief, mooi en speelt het spel zoals jij je dat 't liefste wenst. En de grote wipper mag op de doos, jawel kapotte rug of niet, liggen en bereden worden, m'n liefje wat wil je nog meer?
Gisteren was je bij Mark Klein-Essing op de buis. Toen hij jou vroeg naar je eerste ervaring vertelde je over een dronkenschap als dertienjarige, in een herenbordeel in de Jordaan. 'Of mijn aars ook ontmaagd is, weet ik niet meer', zei je.
Niks van te zien op TV. Wie ben jij eigenlijk nog?