Ach ja, Robert ten Brink...'t Is nooit helemaal goed tussen ons gekomen sinds ik hem in "De Hunkering" uitvoerig lof toezwaaide. Dan liep ik daar met de BH op m'n hoofd en sprak in de camera: "Er is er maar een die echt van mensen houdt en dat is onze Robert, dat wil zeggen, als 'ie verkleed als vrouw door het Westerpark trippelt op z'n hoge hakken en zich laat oppikken om zich in z'n bek te laten schijten! "
En dan was er natuurlijk de echte Mevrouw ten Brink, Roos, die de broek aan heeft en met wie Robert onder druk van haar Italiaanse Pappa trouwde na die ene nacht: "Mevrouw Ten Brink, ik bied U mijn verontschuldigingen aan. Mij is gebleken dat U niet afkomstig bent uit de maffia, maar gewoon uit de Cosa Nostra!"
"Daar zit je den dus thuis met je' vrouw en kinderen naar te kijken...", sprak Robert bitter.
Niet geamuseerd, op z'n minst.
't Schijnt dat Robert vroeger een maatschappijkritische cabaretier was, maar van kritiek op "All You Need Is Love", "Make My Day" of "Big Diet" is meneer niet gediend. Hij schijnt erg onzeker te zijn, wat zich vertaalt tijdens de opnamen in het afbekken en honds behandelen van onder-hem-gestelden. Misschien dat ergens heel diep verborgen in Robert's achterhoofd een stemmetje spreekt: "In ieder interview vertel je hoeveel 'respect' jij, Robert Ten Brink, hebt voor de mensen die bij jou optreden. Maar 'respect' is niet voor niets een term van een Godvader. Juist jij weet dat, slijmbal. Jij veracht diezelfde mensen ten diepste en je liegt erover. Oplichter. Mietje.'
Tenminste, dat hoop ik dan maar voor Robert, want helemaal zonder geweten zal ' ie toch niet wezen?
Enfin, ik presenteer een nieuw programma namens voorheen Veronica waarin ik met een foto van een hongerend, door vliegen overdekt Afrikaans kind spontaan langs de deuren ga van bekende Nederlanders, ronkend: "De kinderen van Afrika doen een beroep op jou!"
En ik vraag fl. 15.000,- om in een keer van me of te wezen, anders fl. 1000,- en de verplichting tot een fijn gesprek, dit alles van A tot Z met lopende camera natuurlijk.
We hebben de NOVIB gebeld of ik m'n opgehaalde geld bij die club kwijt kan, en dat mag, 'op voorwaarde dat meneer Van Gogh zeker niet optreedt als onze ambassadeur,' aldus een bezorgde functionaris.
Enfin, had onze gulle gave niet geplaatst kunnen worden voor het Goede Doel den was ik naar Afrika gevlogen om de biljetten voor ogen van de stervenden t• verbranden. Nu gaan we mensen redden, en al bespringt mij geen nobeler motief dan de kijkcijfers en m'n contract voor volgend jaar, wie ben ik om kinderen zomaar dood te laten gaan vanwege de NOVIB?
That's Entertainment.
Nou ja, ik leg de Bekende Nederlanders uit dat ze hun donatie met een beetje accountant als "PR" kunnen afschrijven en dat 't goed is voor hun imago om mee te leven met de stervende stakkers in dat verloren continent. Ook zeg ik erbij dat de presentator persoonlijk nooit iets geeft aan goede doelen, 'ik doe dit programma alleen maar voor de hypotheek en de alimentatie', want ik ben geen vader Theresa van de Goedertierend en voor Jezus heb ik niet gestudeerd. En ik vraag me af: "Wie is cynischer, de presentator die zogenaamd eerlijk is, of de gulle gevers, die doorgaans bezwijken voor de camera?"
Vermoedelijk ik-zei-de-gek.
Je voelt je zo leeg na zo'n dag...
Op de Jan Luykenstraat 90, Amsterdam, woont Robert ten Brink. Ik belde aan ('Robert!, Robert!' door de brievenbus), we maakten wet shots door het keukenraam en liepen onverrichter zake weg. Vijftig meter van ten Brink's huis was een schoolplein, waar de lieve kinderen van de PC-buurt rondrenden. En daar stond een prachtig meisje naar ons te kijken. Om haar heen riepen kinderen: "Zij is de dochter van Robert ten Brink!"
En het meisje: "Mijn vader is twee dagen in Limburg voor z'n nieuwe programma. Ik stelde me voor en keek naar haar prachtige lokken en die glimlach, een mengeling van trots op haar vader en schuwheid voor de dikke man die z'n hand nu uitstak: "Hallo! Ik ben 'Theo!"
"Isabel", zei Isabel.
De camera liep nog.
"Hoeveel hebben jullie met z'n alen nu verdiend met die Liga-commercial?"
"Dat mag ik niet zeggen", zei Isabel.
"Ach.., waarom niet?"
"Mag ik niet zeggen van m' n vader… "
"Zou jij je geld aan de kinderen in Afrika willen geven?"
"Nee", zei Isabel: "Want den ben ik alles weer kwijt.."
"Daar heb je gelijk in. Hebben jullie allemaal mee gedaan?"
"Nee, we mochten 't zelf weten", zei het meisje: "M'n ene zus wilde niet, dus die hoefde niet van m' n vader."
"Dat is aardig van je vader! Hoeveel was 't nou?"
"Eh… twintigduizend… "
Omdat ik zelf vaak met kinderen gedraaid heb, klonk er enig gerinkel van alarm, want bij mijn weten mag een kind hoogstens fl. 3000,- verdienen voordat de inspanning door de Inspectie als 'kinderarbeid' wordt aangemerkt en als overtreding.
Maar wie weet zijn de regels veranderd, en trouwens, wat kan 't mij schelen hoeveel TV-sterren aan hun koters verdienen? Isabel vertelde nog dat ze negen was en dat ze, als ze gearmd loopt met haar vader, vaak door mensen wordt aangesproken: "Is dit 'r?"
"Wat zijn mensen dom!", zei ik.
Isabel knikte.
Ik bedankte haar voor het onderhoud en vroeg: "Zeg jij nou tegen je vader dat ik graag even langs kom om geld op te halen voor de kinderen van Afrika…"
Ze zou 't doen.
"Dag!"
"Dag!"
Een paar uur later hing Kees Gerritsen, directeur namens voorheen Veronica, aan de lijn: "Ik ben gebeld door, de tweede man van John de Mol. Jullie schijnen de dochter van Robert Ten Brink gestalkt te hebben. Robert is razend. Dit kunnen we niet uitzenden. "
Nu was ik zulks niet van plan, want Isabel leek me een lieverdje en persoonlijk zou ik eenieder die mijn zoon ondervraagt en ongevraagd op het scherm brengt kielhalen. Juist stakker pappa Robert verdient mijn mildheid. Maar ook viel de gedachte in: 'Niemand die z'n klanten met zoveel minachting manipuleert als uitgerekend deze hysterische kapper, Robert Ten Brink. En dan nu zo'n grote mond?.. Wie ben U dan wel, meneer Ten Brink, derderangs volksmenner die 't moet hebben van overwegend weerloze, geestelijk minder validen, zo bekwaam voor joker gezet met hun hele-hebben en houen ten bate van de kijkcijfers?'
Robert Ten Brink kan de lat niet hoog genoeg leggen.
Ik denk dat AT5 indien gewenst heel graag het bewuste fragment zou uitzenden, al was 't maar voor de aardigheid van de rel. En ik denk persoonlijk dat pappa Robert een iets te grote mond heeft voor zijn eigen bestwil, want 't lijkt mij enig om nogmaals met de camera achter meneer aan te gaan, maar dan echt. Zou Robert 't verbaal van mij winnen?
Vol verwachting klopt m'n hart.
Maar ik denk aan Isabel, die er allemaal niet om gevraagd heeft. En ik zeg: "Leuke dochter, Robert. Vanwege haar laat ik jou met rust. Dag schijtlijster!"
Aldus opgetekend, melancholiek gestemd en gebogen onder het besef dat ik ooit de wereld zou gaan veroveren met dingen 'die er werkelijk toe doen'.
't Heeft niet zo mogen wezen.