Mensenrechten zijn uitgevonden om over te kwebbelen tijdens Kersttoespraken van HM de Koningin, of tijdens het leggen van een kransje op de Dam terwijl de vader van Maxima toekijkt. En zo is 't ook gesteld met zogeheten Vrouwenfilms; die zijn gemaakt voor en worden bekeken door eigen parochie en zijn niet bedoeld om de wereld to verbeteren. Want om een publiek te winnen voor jouw standpunt kun je je natuurlijk niet veroorloven om met zoiets saais aan te komen als de gemiddelde Vrouwenfilm, waarin doorgaans zusters die elkaar nog niet kenden opgewekt de handen ineenslaan om de wrede, seksistische buitenwereld belichaamd in de Man of te weren.
"De stilte rondom Christine M." was zo'n pamflet-film, voor vrouwen, door vrouwen, waarin een mannelijke klant in een boutique zonder enige aanleiding door vier dames werd doodgeslagen. Je voèlde de schaamte die een beschaafde blanke bekruipt als 'ie een lynchpartij moet aanzien. Maar in dit geval...kapelaan Van Bueren kroop door het stof in de Volskrant, vol wroeging over zijn vermeend aangeboren 'manlijk superioriteitsgevoel', de geweldige Sonja Barend putte zich uit in complimenten en kreeg op haar vraag waarom de klant zonder enige aanleiding werd afgemaakt van Nellie Freijda te horen: "Dat hoeven we toch niet meer uit to leggen...?"
"Da's logisch, hè?", zei Sonja. 't Was alsof je naar het nazi-bioscoop journaal van 1943 zat te kijken waarin beelden van mongolen die insecten eten werden begeleid door een vette stem: "Sehr Gesmäckvoll!"
Dit alles is lang geleden en ik-zei-de-gek, altijd bereid me omringd to weten door de samenzwering van domheid die deze wereld regeert, heb in de loop respect gekregen voor Christine M.-regisseuze Marleen Gorris, die vermoedelijk minder rigide over mannen denkt dan haar eersteling deed vermoeden.
De enige films die mij hebben aangezet om na to denken over de rechten van vrouwen, zijn pornofilms waarin twee dames Het met elkaar doen, dat wil zeggen, het wonder van het vrouwelijk orgasme even voorspelbaar beleven als 'in die gevallen waarin mannen op vrouwen worden getoond. Persoonlijk heb ik 't altijd een schande gevonden dat mannen zoals ik van overheidswege geen les in orgasme-beleving bij het zwakke geslacht hebben gekregen door twee gesubsidieerde dames van de bef-brigade in mijn bed te vinden.
' De domste vrouwenfilm die ik ooit gezien heb, heette "Tot Zoens" van Hedy Honigmann, die aardige documentaires maakt maar van speelfilm werkelijk geen kaas gegeten heeft. Ik ken Mevrouw Honigmann omdat ze jaren lang in subsidie-commissies zat die meenden dat iedereen in Nederland films mocht maken behalve Theo van Gogh. Ik was dan ook dik, blond, met blauwe ogen, een man, sexist, politiekincorrect en sprak redelijk zuiver Nederlands. Vooral met dat laatste had Mevrouw Honigmann grote moeite. "Jai diescriemienieren! ", sprak zij nadat ik haar had uitgelegd dat voor het begrijpen van mijn comedies een zekere beheersing van de Nederlandse taal tot aanbeveling strekte. Zij kwam immers uit Lima en sprak na vijfentwintig jaar verblijf alhiero nog steeds niet meer dan een soort koeterwaals dat alleen met handenwapperen geduid kon worden. Waarom mag zo iemand zich uitlaten over het al dan niet maken van films door anderen?
Ach, 't is allemaal onzin, die vrouwenfilms en Mevrouw Honigmann kreeg een slopende ziekte die haar steeds vermoeider maakt terwijl ik nog steeds twee pakjes per dag rook en me zonder condoom beken, kiplekker, want God is rechtvaardig. Heel soms word ik wel ' ns verdrietig wakker, over m' n mislukte leven en over de meisjes die ik onrecht heb gedaan met. Mijn dwangmatig trouweloze hart... Even lik ik de ongeziene tranen en voel me zo alleen dat ik m'n eigen stinkende adem niet durf to ruiken... Maar dan, als een leeuwerik die jubelend ten hemel stijgt, is daar die ene bevrijdende gedachte: "Maar Johan van de Keuken is dood! " En tevreden trek ik me af, met m'n eigen vrouwenfilms in het hoofd.

Theo van Gogh,
ter attentie Amnesty International-Willem Offenberg.
Postgiro 3151174