De Nederlandse Orde van Advocaten
t.a.v. de landelijk deken Mr. J.H. Brouwer
Postbus 30851
2500 GW Den Haag

Gouda, 23 november 2003

Geachte mijnheer Brouwer,

Ze zeggen dat u eigenlijk best een aardige en nette mijnheer bent, alleen dat zeggen ze in uw kringen allemaal van elkaar. U weet dat ik geen hoge pet op heb van uw beroepsgroep en nog minder van die tuchtrechtspraakcolleges die het eindeloze geknoei, gelieg en gedraai onder uw amices binnenskamers houden. Dat lukt ze dankzij die geslotenheid vrij aardig dus u kunt ook niet van alles op de hoogte zijn.
Ofwel u bent niet veel meer dan een trieste voorlichter die vooral de pers en de politiek moet wijs-maken dat het er allemaal netjes aan toe gaat binnen uw kringen, ofwel u bent inderdaad netjes en durft zich af en toe kwaad te maken over het onvoorstelbare gerotzooi binnen uw gelederen. U kent mijn pleidooi om die fossiele regel af te schaffen waaraan al die amices hun riante verplichte, nering ontlenen, maar ik zal u een verhaaltje vertellen dat een krachtig argument bevat om de hele advocatuur maar af te schaffen. Of het waar gebeurd is? Wie weet, misschien staat het verhaal binnenkort wel met naam en toenaam in een landelijk dagblad (uiteraard niet in de Volkskrant of NRC).

Er was eens een anesthesist. Maar niet zo'n goeie. Hij was ooit, meer dan 20 jaar geleden wegens incompetentie ontslagen uit een ziekenhuis. Sterker nog, hij werd zelfs opgenomen in een inrichting en het zag ernaar uit dat hij definitief naar een ander baantje moest omzien. Maar zijn familie vond dat zielig en zijn schoonzus was directeur van een ziekenhuis - u weet wel waar rechters nogal eens in nevenfunctie in de Raad voor Toezicht zitten. Hij kon daar dus nog terecht en meteen, bij een van z'n eerste verrichtingen raakt een 36-jarige vrouw levenslang invalide. Een chirurg die jaren later in een serie operaties die invaliditeit enigszins trachtte te herstellen, legde een rechtstreeks verband tussen onze anesthesist en de invaliditeit. Maar het medisch tuchtcollege, u weet wel, ook zo'n club met advocaten en rechters die de vuile was moet binnen moet houden, had jaren daarvoor met veel juridisch geneuzel al vastgesteld dat dat nu juist niet aannemelijk was. De klacht tegen de anesthesist (en het ziekenhuis) werd dus afgewezen.

Maar dan komt het slachtoffer in het juridisch circuit terecht. Na inmiddels de 5e advocaat en een aantal vonnissen en tussenarresten - inclusief een cassatieprocedure- verder, maakt de tegenpartij eindelijk de naam bekend van de vermoedelijke operatiekamerassistent. De echtgenoot van het slachtoffer neemt daar meteen kontakt mee op en vertelt hun advocate het goede nieuws dat deze assistent alsnog bereid is om als getuige gehoord te worden. Eindelijk gloort er na bijna 20 jaar procederen licht in een hele lange donkere tunnel, maar ja…..dan heb je nog advocaten.

Mevrouw de advocate voelde zich gepasseerd en constateert een vertrouwenscrisis. Het is voor haar niet langer mogelijk om haar kliënte bij te staan. Wanneer de echtgenoot van kliënte ook nog eens de lef heeft om haar thuis in de vooravond te bellen – nota bene nadat een huisgenoot gezegd had om over een halfuurtje terug te bellen - gooit ze na deze "telefonische intimidatie van haar en haar gezin" de handdoek definitief in de ring. Alsof een chirurg midden in een operatie wegloopt.

De echtgenoot beklaagt zich bij de plaatselijke Deken (tevens plaatsvervangend rechter) over deze gang van zaken. Maar hij weet dan nog niet dat de Deken een kantoorgenoot is van hun advocate en de Deken vindt het ook niet nodig om dat mee te delen. De echtgenoot weet dan ook nog niet dat hij vrij snel te horen gaat krijgen dat hun advocate tot de vriendenkring van de anesthesist behoort en dat ze met haar passiviteit, getraineer, negatieve adviezen en twijfels over de goede afloop de zaak al jaren probeerde te frustreren. Maar de Deken heeft alle begrip voor zijn kantoorgenote en honoreert haar sabotage en stuurt de klager op een ` mission impossible`. Hij moet onder deze omstandigheden zelf op zoek naar een andere advocaat.
Meer dan 25 advocaten verder (de namen kan ik u eventueel geven) staat de gedupeerde, geheel ontgoocheld en wanhopig nog steeds met lege handen. Geen advocaat te vinden die zijn zaak wil overnemen omdat mevrouw de advocate achter zijn rug om iedere advocaat meedeelt waarom ze de zaak beter kunnen laten rusten. En omdat de Deken er ook zo over denkt snappen de amices heel goed aan welke kant hun boterham besmeerd wordt. Tenslotte kan je de Deken (ook als rechter ) nog eens tegen komen. Maar ja, je hebt nu eenmaal een advocaat nodig en gelukkig heeft de Deken niet stil gezeten. Hij heeft zelf een advocaat uitgezocht die ingeschreven wordt als de nieuwe advocaat/procureur.

Maar als die de uitnodiging voor de zitting ontvangt waarop het beslissende getuigenverhoor gaat plaatsvinden doet ie helemaal niets. Dat wil zeggen, hij verzwijgt tegenover zijn klant dat er een zitting plaats vindt, vraagt geen uitstel aan en verschijnt evenmin in de rechtszaal. Op zoveel medewerking had de tegenpartij niet durven rekenen en de edelachtbare kan in alle wijsheid neuzelen dat de gedupeerde er - ook in hoger beroep- niet in geslaagd is om te bewijzen dat de anesthesist ernstige fouten heeft gemaakt. Twintig jaar procederen gaat in rook op en als aandenken krijgt het gedupeerde stel een enorme kostenveroordeling op de koop toe opdat ze niet alleen vanwege de invaliditeit maar ook financieel geen leuke dingen meer zullen gaan doen.
En natuurlijk, deze mensen zouden – afgezien van de kosten - nog jaren vooruit kunnen met het indienen van klachten en het voeren van zinloze procedures tegen dekens, advocaten of tegen wie dan ook. Maar gek genoeg hebben ze het vertouwen in rechters en advocaten een beetje verloren en als u een nette mijnheer bent, vind ik dat u maar eens moet aangeven of u dat terecht vindt of niet.

Eind goed al goed ziet u wel voor de anesthesist en het ziekenhuis en o ja, ook voor de kantoorgenote van de Deken. De klacht tegen haar werd door de Raad van Discipline namelijk ook ongegrond verklaard. Ze hadden nog wel het gore lef om er onder te zetten dat je tegen die beslissing in beroep kon gaan!

Hoogachtend,

P.P.M. Ruijs

Cc: www.theovangogh.nl

Vorige brief Paul Ruijs