Ten eerste beraadt het AD zich helemaal niet op stappen. Ten tweede ging het hier om één geweigerde column en niet twee. En ten derde is de conflicthaard, namelijk 'het elders publiceren van een column en een intern memo' geheel weggelaten zodat het nu net lijkt of het AD mij de wacht probeert aan te zeggen omdat ze mijn kwaliteiten als columniste in twijfel zouden trekken. Wat niet het geval is.

Aan de hoofdredactie,
15 mei 2002 (de dag van de verkiezingen)

Elke advocaat zou mij ongetwijfeld hebben aangeraden om tegen Oscar te liegen dat ik geen idee heb hoe mijn column (plus interne memo) op die site terecht is gekomen. Maar ik heb mijn bekomst van leugens. Ik wil niet vóór jullie liegen, en ik wil ook niet tegen jullie liegen. Ik wens er niet langer in te berusten dat liegen in dit land de cultuur is, en lekken de enige doodzonde.
Ik ben niet bang voor jullie aangetekende brieven; want jullie kunnen me misschien mijn broodwinning afnemen, maar niet mijn recht van spreken. Ik heb die interne memo hoogstpersoonlijk openbaar gemaakt. En als dat mij nu, als alleenstaande moeder, mijn baan gaat kosten, dan is dat jammer. Maar er zijn belangrijker zaken op de wereld dan materiële, zeker nu. Het gaat nu om mijn beroepseer als journalist. Het is mijn vaste overtuiging dat bij een fatsoenlijke krant alle interne memo's van de hoofdredactie het daglicht moeten kunnen velen. Iedereen is welkom om mijn interne memo's van de afgelopen tien jaar te komen inzien. Ik heb niets te verbergen. En dat zou voor de hoofdredactie ook moeten gelden, naar mijn bescheiden mening.
Als zelfs de media hun personeel, op straffe van ontslag, geheimhouding opleggen, en zich voor andermans kar laten spannen, bij wie moet de machteloze burger dán nog aankloppen voor bescherming tegen machtsmisbruik door de staat?
Ik heb jaren geleden eens aan Peter van Dijk geschreven dat het AD zich niet zo moest generen voor zijn vlees-noch-vis-imago. Dat het AD, als het maar wat meer moed aan de dag legde, de enige echte onafhankelijke krant van Nederland zou kunnen zijn. Want de anderen, laten we wel wezen, zijn allemaal het doorgeefluik van de een of andere belangengroep. Dat het AD vol trots het mooiste motto in zijn vaandel zou moeten voeren dat ik ken: het oude motto van het Algemeen Nederlands Persbureau: "Ieders Dienaar; Niemands Knecht."
Ik heb zelf, tijdens de Srebrenica-affaire, geschreven dat ik maling had aan het alom als excuus opgevoerde mandaat van onze blauwhelmen; want dat IK van oordeel ben dat iedereen, overal en altijd, een persoonlijke verantwoordelijkheid draagt voor zijn eigen daden. Dan zou ik toch wel een enorme dweil zijn, als ik nu, uit angst voor mijn pensioentje en mijn kerstgratificatie, bakzeil ging halen voor Oscar Garschagen en Redmar Kooistra.
Mocht ik door dit akkefietje onder een brug eindigen, dan zal ik mij troosten met de ongekende stroom van bijval die in de afgelopen 24 uur mijn computer is binnengelopen. Die is mij meer waard dan welke vaste dienstbetrekking dan ook.
Ik dank bij deze alle mensen die mij via Internet een hart onder de riem hebben gestoken.

Pamela Hemelrijk