Aan: L. Noordman
Wijkteam Prinsengracht 1109
Amsterdam

Van: Theo van Gogh


Amsterdam, 23 Augustus 2001

Waarde L. Noordman,

Ach, als verklaard voorstander van het harmonie-model heb ik 't toch al zo moeilijk en altijd gedacht dat de politie inderdaad mijn beste vriend was...
Afgelopen Dinsdag reed ik op mijn fiets door het rode licht op de Vijzelgracht, een overtreding waarvoor ik door U van mijn zadel werd getrokken. U en Uw collega fietsten achter mij aan en vingen de dader met de plichtsbetrachting deze ernstige zaak waardig. Dat ik de naam van Uw collega in dit briefje niet kan herhalen zult U mij niet euvel duiden; zijn naam is niet te vinden op het proces-verbaal dat aan mijn vergrijp werd gewijd.
't Is jammer dat U zo kwaad werd op mijn persoontje. Ik mocht zelfs opvangen: "Dat mensen zoals jij op TV mogen komen, geeft aan hoe verrot de Nederlandse samenleving is..."
Ook zei U wel drie keer:"Ik ben niet onder de indruk", "Ik ben niet bang", enzovoort.
't Is een hele belevenis, een zo filosofische diender mee te mogen maken. Heeft U verder geleerd?
Dat U mij het lachen van de omstanders verweet en meende mij in een arrestantenauto te moeten afvoeren… L. Noordman, er is een wereld voor mij open gegaan.
't Rare was, U deed eerst Uw beklag over mijn aanwezigheid op het vaderlandse scherm, waaruit ik afleidde dat U van mijn naam op de hoogte was. En vervolgens klonk 't: "Ik waarschuw jou dat het opgeven van een valse naam strafbaar is..."
"Theo Hartmans", sprak ik toen.
U maakte op mij een bijzonder afgunstige, gefrustreerde indruk. Daarbij stel ik er geen prijs op zonder mijn toestemming aangeraakt te worden, ook niet door een aap in uniform. Kortom, meneer L. Noordman, ik heb de stellige indruk dat U er toch vooral op uit was aan Uw persoonlijke afkeer lucht te geven met het nodeloze aanhouden van deze Bekende Nederlander, die hierna op Uw aandringen een uur in de cel verdween. Zoals ik al zei: "U gaat 't vast heel ver brengen."
Maar, waarde L. Noordman, wat moet ík hier nu mee?
Ik laat de bekeuringen voorkomen en zie me, helaas, helaas, genoodzaakt tot publicitaire begeleiding van Uw edele over te gaan. Dat betekent; camera's, gedoe voor Uw deur, getelefoneer en vooral., het belachelijk maken van Uw imponerende taakopvatting. Zulks is nu eenmaal een hobby van mij, vooral als 't boven-ons-gestelden betreft. Heel kinderachtig, inderdaad, maar sommige autoriteiten waren even naïef als U en betreuren nog steeds dat ze mijn goedbedoelde waarschuwing destijds in de wind hebben geslagen.
Met andere woorden; ik heb geen andere keus, tenzij er een gebaar van goede wil van Uw kant komt en ik opgewekt mijn fiscaal adviseur kan bellen met de vraag hòe deze bonnetjes van de belasting af te trekken... Schrijf me daarom naar m'n website De Gezonde Roker (www.theovangogh.nl); Uw reactie wordt – uiteraard ongecensureerd - geplaatst.

Met vriendelijke groet en in blijde verwachting,