Pisnichten & andere actrices

Premières zijn bedacht om uitgenodigden te laten liegen en regisseurs onzeker achter te laten, maar in het geval van "Interview" onderging ik de festiviteiten monter, want op middelbare leeftijd leert men zijn beperkingen verdragen en verder is er toch niks meer aan te doen. Nog nooit was ik voort geschreden over het rode tapijt, maar aan de arm van Katja Schuurman en mede geflankeerd door Theodor Holman moest 't dan maar. Een gevarieerd gezelschap - van Cees Sorgdrager tot Heer Olivier, van Paul Witteman tot Emile Ratelband - maakte zich verleden week Maandag op om het geval te ondergaan. Ik had er wel aardigheid in, ook al omdat ik me niet kon voorstellen dat een voor twee ton in guldens gemaakte film ooit een breed publiek zou aanspreken.
Voor onze Albert Verlinde prijkte speciaal voor de gelegenheid een prachtige advertentie op de voorkant van Het Parool. En overigens... ontbrak hoofdrolspeler Pierre Bokma.
Bokma mocht als lijfeigene van toneelgroep Amsterdam niet komen omdat zijn werkgever een zogeheten 'doorloop' van een toneelstuk dat over een maand in premiere gaat van Woensdag naar Maandag had verplaatst, opdat de acteur de gelegenheid niet zou kunnen opluisteren met zijn aanwezigheid. Dit gewerd mij Maandagmiddag, toen Bokma mij belde; hij maakte een hele opgeluchte indruk, want was bang voor de reacties. Toen 'ie na afloop zijn opwachting maakte in "De Kroon", waar de meute feestvierders zich benatte, sprak er verbazing uit zijn stem: "Ik krijg alleen maar goeie reacties!"
Premières zijn verneukeratieve aangelegenheden, want wie 't gebodene kut vond, houdt 't doorgaans op 'Heel interessant!' of zwijgt beleefdheidshalve. Maar ik heb teveel ijzige eerste vertoningen meegemaakt om deze keer niet op te merken dat mensen vaak niet logen en 't een leuke dan wel mooie film vonden. Bokma neem ik niks kwalijk, ik vraag me wel af waarom toneelgroep Amsterdam, dat zo'n 25 miljoen gulden gemeenschapsgeld per jaar opstrijkt, zo arrogant is dat 't z'n beste ambassadeur geen plaatsje in het feestgedruis gunt. Dat Amsterdam-paus Ivo van Hove vervolgens de kwaadaardige recensie op de film uit de Volkskrant met een breed gebaar Bokma aanreikte als bevestiging van zijn grote gelijk en vooral ook ten overstaan van alle andere actreutels, mag symptomatisch heten.
Onze bron in deze is Halina Reijn, die Theodor Holman het gebaar van de regisseur voorspeelde. Bokma trok zich terug, las geen andere, lovender recensies die die dag ook verschenen en sindsdien heb ik niks meer van hem gehoord. Een geval van schaamte om niks, want hij speelt een mooie rol.
Tot mijn ongenoegen stond Thom Ancion - zich noemende Hoffman - ook onder de feestvierders. Hij was niet op mijn verzoek hier aanwezig, ik heb moeite met politiekcorrecte types die publiekelijk verklaren dat 't terecht is dat mijn persoon'tje vanwege uitlatingen over een zeker gerucht inzake steekpenningen voor Herben (LPF) van het scherm verwijderd werd. 't Is die combinatie van botte eigendunk en een zekere domheid die babbelen met Hoffman tot een beklemmende ervaring maakt.
Dat ik meneer een carrière heb mogen bezorgen met zijn eerste hoofdrol – in "Lüger", 25 jaar geleden - vervult me nog wel 'ns met wrevel, niet omdat ik die hem niet gun maar vanwege meneer's beperkte talenten, die toen - eerste keer, nietwaar? - minder opvielen. Alles wat ik veracht aan Wassenaar – rijkeluiszoontjes die zich aan Herman van Veen laafden als aan een bron van wijsheid, de arrogantie van nitwits op de hockeyclub - kleeft aan Hoffman. Hem te moeten verdragen op een eigen feestje is vernederend, want men buigt niet voor een geborneerde dwerg.
Nu ja, echt dramatisch was het afscheid dat ik zonder woorden nam van een Mevrouw die aan een vorm van leukemie lijdt. Je staat daar maar, ieder plechtig woord zet haar én jou voor joker, en overigens veel sterkte. Ze verdween in het feestgedruis en ik schaamde me voor zoiets futiels als een premiere in spanning te zitten. Rond half twee nam ik de kuierlatten met Maartje, mijn jeugdige minnares voor als meneer van Gogh zijn kwakje kwijt wil, enfin, a splendid time was shared by all.
En toen de film ging draaien brak een hittegolf uit.
Nu draait "Interview" in negen zalen en is wat 't is; een verslag van een heftige ontmoeting waarbij Katja Schuurman de show steelt. Haar zij de glorie en 't vervult mij met een zekere voldoening haar deze rol te hebben aangedaan, want ze verbaast velen.
't Leukste was het stuk van Raymond van den Boogaard dat Zaterdag jl. verscheen in NRC-Handelsblad, "Katja, de film en ik". Meneer nam Holman en ondergetekende in vorstelijke stijl op de hak en schoof mij bijvoorbeeld in de schoenen dat ik gesuggereerd zou hebben dat de Katja in de film ook als Katja in het echt de vriend van de eveneens op het doek aanwezige Ellen ten Damme tot de hare gemaakt zou hebben. Ik legde Van den Boogaard die twist in de plot van de film voor omdat 't de meeste filmjournalisten niet was opgevallen dat Katja in de film Het doet met de minnaar van haar beste, aan borstkanker stervende vriendin.
Er is jaren geluld over een mogelijke verhouding tussen Katja en Ellen, vandaar dat ook de laatste even langs komt. Volgens Holman was Raymond een bron van inspiratie om de rol van de getraumatiseerde oorlogsverslaggever op papier te krijgen. Vermoedelijk is Van den Boogaards' jarenlange verhouding met Carla Boogaardts (dichteres) een veel ingrijpender ervaring geweest dan welke misdaad in Joegoslavië ook. Zoals ik 't zelf uitdrukte: "Als je Carla kunt overleven, is Milosevic een peuleschil!"
De laatste regels van Van den Boogaard haal ik hier aan zonder commentaar:
Na afloop van de opnamen heeft zij iemand uit de parlementaire wereld uitgenodigd vooreen nummertje in de toiletten op de begane grond, bij de ingang Plein. Ik weet natuurlijk wie het was, en hoe het is afgelopen. En ook wat ik zelf zou hebben gedaan, in het onwaarschijnlijke geval dat ik de uitverkorene geweest was. Maar dat is allemaal niet voor publicatie. Er zijn grenzen.
Schandelijk, schandelijk, hoe diep is NRC-Handelsblad gezonken... en wat leuk dat ze dit afdrukken.
Dat Frits Wester wel 'ns met een 'hitsig' SMS-je rondloopt op Nieuwspoort dat naar zijn zeggen afkomstig zou wezen van la Schuurman, zegt mij niks, want soms is de wens vader van een gedachte en misschien bedenkt Frits zelf wel de boodschapjes van Katja. Moge de Voorzienigheid zich ontfermen over le grand Raymond en Schuurman, die hele waslijsten aan vooroordelen over haar' talent van het doek speelt. Op naar de volgende film.

PS: Hirsi Ali bedankt er terecht voor woordvoerder te worden namens de VVD als het gaat om de belangwekkende kwestie van de lantarenpalen. Ik heb op haar gestemd omdat ik wilde dat haar geluid inzake de Islam gehoord werd. Van Aertsen, Ayaan's nieuwe fractie voorzitter, is 't prototype van de als liberaal vermomde conservatief met een aardappel in de keel. De VVD zal een unieke kans laten liggen als Hirsi Ali geen woordvoerder wordt aangaande integratie. Misschien is 't tijd voor een kiezersboycot.