OP DE DOOS
(enige betrekkingen met het zwakke geslacht)

Drieduizend piek per stukje, daarvoor wilde ik wel schrijven voor Penthouse.
Maar waarover?
Niets is zo voorspelbaar als te moeten lezen over de zwellende knots van de matador die het vrouwtje tot orgastische jubel drijft. Geef mij de verveling, de minnaar die Hem niet meer omhoog krijgt, de minnares die nooit meer begeerd zal worden vanwege haar toenemende omvang. Geef mij de nachtcrème die dames op leeftijd als glimmende monsters jong noch fris, begeerlijk noch verleidelijk, doet wachten op de man die nooit meer komen zal; haar bed is koud geworden, haar hart van steen. Bejaardensex, spelletjes met kleine meisjes, onfatsoenlijke gedachten over verkrachting, het wippen van lijken, zwepen die pijn doen, boeien die geen lust opwekken, sloeries met geblondeerd schaamhaar, vol plastic gestorte borsten met tepels die altijd omhoog staan... alles, kortom, om maar niet to hoeven toegeven aan de wetten van het vlees die de gemiddelde Penthouse-lezer tot zulk een gezonde geest maken in een gezond lichaam. 't Ergste wat je een lezer op zoek naar pornoclichés kunt aandoen, is wat hem wordt voorgezet te doortrekken van een pestilente verlatenheid: "Daar word ik niet geil van.. . "
't Pleit voor Peter Yeh, hoofdredacteur van Penthouse, dat `ie dit afwijkende gedoe tolereerde in een blad waar - heel achtenswaardig - geld wordt verdiend met de dromen die iedere rukker tot Casanova maakt, vijftien afleveringen lang. Toen was ik uitgeluld.
't Leek me aardig om ter ere van kerst en het nieuwe jaar een paar stukjes achter elkaar te zetten, juist om U, mevrouw, meneer, in de juiste stemming te brengen. Gezegd moet dat alles uit de duim werd gezogen (behoudens één terugblik, het laatste verhaal), want in het leven van deze liefhebber is 't toch vooral de trouwe rechterhand die uitkomst brengt. Omdat ik lijd aan de ziekte van het bijvoeglijk naamwoord, heb ik bij herlezing soms een al to bloemrijk aanvoegsel verwijderd. Maar overigens staan de verhalen hier afgedrukt zoals ze in Penthouse kwamen.
Is er leven vóór de dood?
U zij de glorie.

Theo van Gogh

Amsterdam, 1 december 2001

Theo van Gogh


                       
   


Tot stand gekomen in opdracht van het Michaël Zeeman Fonds voor Gevallen Vrouwtjes (giro 3151174)
ter ere van kerst en het nieuwe jaar 2002.
   


 

Je komt haar tegen in een bar voor dames van dubieuze reputatie. Wat wil de vrouw? Ze schrijft haar telefoonnummer op een papiertje dat je voor haar ogen verfrommelt en op de grond gooit. Ze wendt zich af, richt het woord tot een wipper met gulziger blik en gaat met haar rug naar jou toe staan. Begeerlijke welvingen rond de achterplecht en waarom zijn die borsten jou niet eerder opgevallen?

     
 

Zou er iemand zijn die om haar gaf?
Ze betwijfelde `t. Drieënveertig nu en onaantrekkelijker dan ooit, met haar bitse onderkaak, het uitgezakte lijf en de te korte benen. Soms vroeg ze aan God waarom Hij haar vrouw had laten worden. Vrouwzijn zonder betovering over mannen is één van de bitterder grappen van het menselijk bestaan.

     
 

"Blijf van me af!"
Waarom?
"Omdat ik dat zeg..."
Jij weet wel beter. En zij ook; ze steekt haar arm langs de jouwe, die je haar aanbood toen je mast haar kwam lopen. Druk is `t hier; een koude herfstdag maar zonovergoten, in de Kalverstraat. Wie heeft gelegenheid om naar het stralende blauw te kijken als naast jou de prins van je dromen is opgedoken? Ze heet Evelien en weet dat ze verkocht is.

     
 

Ik ben een vrouw die weinig eisen stelt. Misschien ben ik wel een tuthola... daar ben ik niet kinderachtig in. Ik wil een sprankje liefde, dat wil zeggen, iemand die beweert dat-ie om me geeft, dat-ie mij de mooiste vindt en de liefste - al weten we allebei beter, natuurlijk - prinses die er is. In mijn ervaring zijn mannen er niet. Ze zijn er wel en praten tegen me, maar in hun hoofd zijn ze niet bij me. Of bedriegen me ter plekke, met hun ogen.

     
 

Liefje, niet alle mannen zijn slecht, maar veel wel, wat zeg ik, hoe zou de wereld moeten draaien zónder? `t Is met mannen zo gesteld dat ze - volgens wetenschappelijke onderzoekingen - vier keer per minuut aan seks denken. Dat mag je ze niet kwalijk nemen, zo heeft de Grote Scenarioschrijver Hierboven `t bedoeld. Als een man jou aankijkt, ziet-ie - heel even - hoe dat gezichtje de pijn van overgave in tranen vertaalt en `t uitschreeuwt zonder geluid te maken.
Nou ja, zo denkt jouw vader erover.

     
 

Iemand van de televisie had gebeld: "Of je even langs wilt komen. je moet vrijen met een meisje. Dat spelen we of op een tv dan filmen we dat je met haar verveeld op de bank zit te kijken naar hoe jullie vrijen."
Toch niks te doen.

                       

Slijmen of
Schelden?
Schrijf Terug
!
Inhoud | D.C.Lama | U Schreef | Archief | Service