Het gaat steeds beter met Jan Peter Balkenende weet Het Algemeen Dagblad van zaterdag 9 oktober te melden. Volgens het onderschrift bij de foto leest hij ook 'Niemands Knecht'' van Pamela Hemelrijk. Waar ging dat boek ook al weer over?

De stille staatsgreep
(Voorwoord bij 'Niemands knecht', pamfletten uit het Hemelrijk 1993 - 2002 door Pamela Hemelrijk)

Eén van de grotere denkers die namens Paars de moord op Fortuyn voorbereidde schijnt nu in therapie te zijn: laat ons hopen dat de therapeute af en toe een klappertjespistool tegen Ad Melkerts slaap zet om meneers gevoel voor democratische verhoudingen wat aan te scherpen, want daarvan gaat zeker een helende werking uit voor deze patiënt.
Mag je dit schrijven?
Volgens de wet wel, vermoed ik, volgens de heersende opvatting bij de jongens en meisjes van de Nederlandse journalistiek niet. Toen ik na afloop van Fortuyns begrafenis werd opgewacht door Willem Lust - tweederangs Feldwebel van de gedachtepolitie namens NOVA – en desgevraagd antwoordde dat 'meneer Melkert nu in competitie is met een lijk en da's toch weer 'ns wat anders dan zo'n Haagse SM-kelder!', werd mijn citaat niet uitgezonden.
Mocht niet.
Niet netjes.
De moord op Fortuyn, door minister De Vries van Binnenlandse Zaken (PvdA) en tientallen politici en journalisten met opluchting begroet, was ook niet zo netjes, zou je kunnen zeggen. Maar omdat het journaille al jaren aanschurkt bij de excellenties van Paars en Fortuyn week in week uit verkeerd citeerde, verkeerd uitlegde en diens opvattingen moedwillig verdraaide met de bedoeling spreker in een kwaad daglicht te stellen, is die opvatting wat minder recu.
Wees gerust, dit stukje gaat niet over mij maar over Pamela en haar bundeling Niemands Knecht - Pamfletten uit het Hemelrijk. Maar wat mij doet buigen voor Mevrouw en me naar haar in de verte een knipoog ingeeft, is dat zij, net-als-ik-zei-de-gek, de grenzen van wat betamelijk schijnt te zijn, regelmatig heeft overschreden.
Hilarisch voorbeeld hiervan is haar hier afgedrukte correspondentie met Algemeen Dagblad-hoofdredacteur Oscar Garschagen gebiedt het stukje terug te trekken van website De Gezonde Roker dat meneer eerder in z'n eigen krant had verboden.
Garschagen is natuurlijk één van de zwakste broeders in de branche, de lezers van het AD lopen sinds Hemelrijks afwezigheid eens temeer bij duizenden weg en gut, hoe bedompt kan een hoofdredacteur in zijn provincie wezen?
Maar dan nog: proef de arrogantie van een machteloze patjepeeër die e-mailt. 'Ik zal mij beraden op eventuele vervolgstappen.'
Als ik me probeer voor te stellen of Pamela dieper het wonder van het vrouwelijk orgasme ondergaat wanneer zij de hand aan zichzelf slaat of wel bereden wordt door de matador tussen haar lendenen - dit alles uitsluitend en alleen na lezing van Mevrouws columns – dan ontvouwt zij het kleine meisje vermoedelijk vooral bij Zichzelve en toont niets aan de Ander; en tranen van overgave zullen als pegels ijs de vrieskou van haar eenzaamheid opluisteren.
Een geboren columniste.
Haar stukjes zijn altijd persoonlijk, dat wil zeggen, je herkende ze aan de grommende wanhoop die eraan ten grondslag ligt. En 't vervelende is als Pamela beweert dat Nederland een soortement bezet gebied is geworden waar de pers zich in het stof wentelt voor de regering is m'n eerste reactie: - Overdrijven is ook een kunst... Maar de tweede - en die heb ik steeds vaker als ik denk aan de samenwerking van Journalistiek en Gevestigde Orde om Fortuyn kapot te maken - luidt: 'Ze heeft gelijk, alweer helaas; waarom toch?'
Je proeft Pamela's razernij over de obscene onnozelheid die de Folkert Jensma's van deze wereld sinds 6 mei aan de dag leggen. Ze zag, net als ik, de premier van een democratisch gekozen regering door de zijbeuk van de kerk afgaan terwijl buiten het gepeupel 'You'll Never Walk Alone' aanhief. Ze ziet, net als ik, hoe machtig de machinerie is die probeert Fortuyn te doen vergeten; en dat 't lukken zal. En natuurlijk heeft ook zij zo haar gedachten over de corrupte pygmeeën die nu Fortuyns nagedachtenis verkwanselen in de Tweede Kamer.
Citaat (13-3-2002): 'Voor mij is het een win-win situatie, zal ik maar zeggen en als Paars toch blijft doorregeren, dan zal Pim Fortuyn ervoor zorgen dat Paars niet meer over de Kamer heen kan walsen, en als Pim Fortuyn regeringsmacht krijgt, dan zal de PvdA hem als een tijger op de huid zitten, met steun van de hele Paarsminnende pers. Misschien is het laatste me nog wel liever dan het eerste, want dan gaat de pers tenminste eindelijk weer doen waar hij voor betaald wordt, namelijk de machthebbers kritisch volgen. Daarvan is de afgelopen acht jaar geen sprake geweest, en daarvoor heb ik me de afgelopen acht jaar het meest geschaamd, als sjoernalist zijnde. Wat kan mij die formatie schelen! Wie bewaakt de bewakers! Daar draait het om!'
Persoonlijk had ik 't niet beter kunnen formuleren.
En ik vermoed dat 't bij Pamela net zo gegaan is als bij mij: het klamme zweet brak haar uit bij het zien van de onderdanigheid die het vaderlandse journaille aan de dag legde voor de boven-haar-gestelden en die diepe haat tegelijkertijd jegens een flikker uit Rotterdam met z'n provocaties en afwijkende gedachten. Aan de hetze tegen Fortuyn is ook door Hemelrijks eigen AD van harte deelgenomen. Pamela moet soms pijn aan haar ogen hebben gevoeld bij de verdraaiingen in haar eigen krant.
Ik geloof dan ook niet dat 't mijn karakteristieke grachtengordelarrogantie is waarom ik dat Rotterdamse sufferdje ondanks Pamela niet las. En nu ze vanwege de censuur met vakantie is, lijkt er al helemaal geen reden om dat saaie geval ooit nog onder ogen te nemen.
Sinds Fortuyn werd vermoord, zijn wel duizend types opgestaan die zich 'Pim's vriend' noemen. Ik vraag me af of Fortuyn eigenlijk wel één vriend had, ook al gezien z'n schamele mensenkennis die hem telkens weer in de armen dreef van de Hoogendijken en Herbens. Pamela heeft de Goddelijke Kale verdedigd met een aanstekelijk gevoel voor wat vloeken in de politiekcorrecte kerk is; en dat zonder zich achteraf op te werpen als nichtenmoeder, dierbare vriendin of anderszins intiem met de omgelegde.
Pamela is kwaad vanwege een samenleving die doordrenkt is van 'Dit mag nooit meer gebeuren' om, vervolgens een minister te laten wegkomen met: 'De Heer Fortuyn zou ons waarschuwen als hij bedreigd werd.' Pamela is razend dat haar eigen krant telkens weer regels schrapt, zelfs als die 'beledigend' heten te zijn voor dat schepsel Singh Varma, die leugenmachine. Pamela is niet van deze wereld, want ze meent wat ze zegt en schrijft op wat ze denkt.
Eigen schuld, dikke bult dus en bijzonder onverstandig.
Zal wel nooit carrière maken.
Sufkut.
Wát een schijtlijsters, wat een hypocrieten, wat zijn ze laf, al die verstandige hoofdredacteuren en zogenaamd weloverwogen commentatoren. Met twee Hemelrijks meer, was Fortuyn misschien wel niet vermoord.
Als er één ding is wat je Pamela niet kunt verwijten, is 't dat; laf te zijn.
Fortuyn wordt nu snel vergeten, Volkert van der G. krijgt vijftien jaar waarvan ie er zeven uitzit, de haatcommando's van Melkert komen terug in de regering en Thom de Graaft (D66) zal het lijk van Anne Frank blijven neuken om een Kamerzetel te winnen. En de pers onder leiding van Folkert Jensma (NRC Handelsblad) zijn handen in onschuld blijven wassen.
Is een onsmakelijk gezicht.
En Pamela?
Ik hoop dat ze terugkeert bij haar krant om, nagewezen als halve gare de eer te blijven verdedigen van de grootste Oppositieleider die het land heeft gekend. En vooral de eer van alle mensen die nog steeds bij zichzelf denken dat hun woede en ontzetting om de politieke moord van Paars - dat zo niet de trekker overhaalde maar tenminste toch hielp de loop te richten - nog steeds wordt gebagatelliseerd, verdonkeremaand of weggehoond door de goegemeente, door de types die er toe doen in de krant en op tv.
Bij een politieke moord hoort van de kant van de moordenaars ook het wissen van zoiets als wat met een wijds begrip aangeduid wordt met 'ons collectieve geheugen'; laten we met z'n allen zo spoedig mogelijk Fortuyn vergeten, luidt het stilzwijgende devies.
Pamela is gek, fanatiek, lastig, ongeleid en niet te temmen. Als ze mij weer 'ns kapittelde in een stukje omdat wat mij betreft 'Belgrado plat kan worden gegooid', zoals ze me citeerde, dacht ik: Tuttebel.
Maar juist die verbetenheid om door te vechten tegen wat zij als onrecht ziet, maakt Mevrouw zo'n achtenswaardig columnist. Haar ene talent is die woede van de ontketende, haar andere de aanstekelijkheid waarmee ze ons van haar bevindingen verslag doet. Lees deze bundel en besef dat de Pamela Hemelrijks meer dan ooit nodig zijn; konden we maar zonder, nietwaar meneer Melkert?
Lang nadat Oscar Garschagen zijn zoveelste mislukking in een of andere leidinggevende functie achter de kiezen heeft, lang nadat Ad weer als herboren adviezen geeft aan het volgende briljante campagneteam van zijn partij, lang nadat meneer Jensma van NRC Handelsblad als draaikont eersteklas voor de zoveelste keer zijn ontstemde lezers probeert te paaien, lang nadat het graf van Fortuyn geplunderd en ondergepist zal zijn en niemand meer weet wie die eigenaardige Spartasupporter nu eigenlijk was, lang nadat het Algemeen Dagblad is opgeheven, lang na alles waar ik me nu nog kwaad over maak... dan nog en nog lang niet voorbij zal Pamela Hemelrijk herinnerd worden als iemand die haar grote waffel open trok toen 't moest.
Wij leefden niet onder de nazi's toen, dus van moed met gevaar voor eigen leven was nu ook weer geen sprake. Maar toch... zij deed wat bijna niemand van haar geachte collega's durfde: een hart te tonen zonder cynisme, en dat alles vanwege een weerloos lijk waaraan geen eer was te behalen.
Haar zij de glorie.
't Is met Hemelrijk zo gesteld dat collega columnisten meestal roepen dat ze gek is, hysterisch en een vrouw. Max Pam deed me onlangs voor hoe Pamela aan een kruis hing, dat van de Vrije Meningsuiting, en hoe het bloed uit de wonden in haar handen opwelde om nooit meer weg te gaan.
Ik moest lachen om Pams rollende ogen en realiseerde me tegelijkertijd dat ik definitief ben overgestoken naar de andere kant; naar die van Pamela. Ik hoor niet meer thuis bij de verstandige, achtenswaardige burgers die hun schouders ophalen over wat er 6 mei is gebeurd, 't Zal ook voor Pamela niet meegevallen zijn plots de bolle Gogh als bondgenoot te zien verschijnen. Want met sommige vrienden heeft men geen vijand meer nodig, inderdaad.
Maar toen ze me vroeg voor een prevelementje vooraf in haar Hemelrijk kon ik niet weigeren; dag Pam, ik hoop je nog lang te kunnen lezen.

Theo van Gogh