Morgen Gij

En zo gewerd ons via geëigende kanalen ter redactie dat de Volkskrant thans in conflict verkeert met Michaël Zeeman, voormalig Chef Kunst, aanrander en geweldenaar.
Wat wil het geval?
Zeeman heeft door middel van een gejatte pincode ingebroken op het scherm van literatuurmedewerker Willem Kuiper, de man die hem destijds naar de Wibautstraat haalde.
Kuiper onderhoudt een E-mail-correspondentie met Joost Zwagerman, tot voor kort Volkskrant-columnist. 't Ontroerende van de zaak is niet alleen dat Michaël blijkbaar weten wil òf en hoe er door die twee over hem gedacht wordt, pregnant is ook de kinderlijke manier waarop de man desgevraagd door de hoofdredactie tot allerlei onnozelheden overgaat om zijn gezicht en aanwezigheid in katern Cicero te redden. Hoofdredacteur Pieter Broertjes kreeg eerst van zijn employé te horen 'iemand heeft 't me gegeven' en vervolgens 'iemand heeft 't in m'n bus gedaan', dat laatste om de vraag 'wìe dan wel?' niet te hoeven te beantwoorden.
Naar verluidt wordt Zeeman's contract niet verlengd, hoewel ie als freelancer zijn schrijfsels mag blijven aanbieden. Kenners van het Volkskrant-milieu geven Zeeman in de toekomst weinig kans zijn artikelen geplaatst te krijgen, ook al omdat de waarschijnlijke uitkomst van dit akkefietje - een arbeidsconflict – tot voor de rechter uitgevochten zal worden. Er is hier sprake van schending van het Grondwettelijk vastgelegde briefgeheim.
't Echt aardige van dit alles zit hem natuurlijk in de hypocrisie van de Volkskrant, die tot in hoofdartikelen oreert over de rechten van vrouw en werknemer en in praktijk een geweldadige psychopaat tolereert als boegbeeld van de krant. 't Enige wat voor mij als lezer van belang is, is de lamentabel verwoorde deftigheid waarvan Zeeman zich bedient in zijn zogeheten 'essays'. Wat een schande dat een krant een zo beperkt stylist zoveel ruimte geeft om de lezer te sarren. Misschien heeft de positie die Michaël alle jaren onweersproken door Broertjes in kon nemen, te maken met de steun die hij altijd mocht ondervinden van Kees Fens, professor literatureluur, die zo doeltreffend wordt afgezeken in "Mandarijnen op Zwavelzuur".
Fens noemde destijds Zeeman's prozadebuut "De Verduistering", waarin diens rol in het achterover drukken van vele tonnetjes aan boeken uit Boekhandel De Tille te Leeuwarden, "een knap stuk werk". Over smaak valt niet te twisten maar ironisch was wel dat Fens ook zijn Goddelijke goedkeuring gaf aan het belachelijk maken van de vrouwen die ter ere van dat boek verslag deden van de klappen die Michaël uitdeelt. Zelden zal een half seniele professor zo openlijk de haat jegens het zwakke geslacht van zijn pupil van goedkeuring hebben voorzien.
Wat zal de grijsaard deze keer doen?
De Volkskrant is nog niet van Zeeman af en ik verheug me al op het komend spektakel. En overigens gaan mijn gedachten uit naar Michaël, de reus die van zijn zelf opgetrokken sokkel tuimelt.
Wie zal hem troosten?
Dames van de slavenmarkt, opgelet!

Theo van Gogh