Ik zag je zitten, verloren aan die lege bar
en telde hoeveel rimpels méér jouw gezicht had gekregen
je keek me aan, ietwat in de war
en ik wist,
oud-zijn met valse wimpers is géén zegen
je stak een sigaret op, ik zag je hand trillen
en kuste je mond met gepast mededogen
je lippen bleven dicht,
als om geen passie te verspillen
alsof jouw natte tong voor altijd zou verdrogen
als ik nog één keer proeven mocht
hoe jij van mij hield, lang, zolang geleden
ik wist niet wat ik hier nog zocht, wat of een mens bezielt
die zijn vrouw zoveel jaar als kanker heeft gemeden
om dan, een leven later,
nog één keer haar hand te willen strelen
en te vragen hoe 't met haar gaat
om met een glimlach en een knipoog
"ik heb je lief te spelen"
zeggend: "Sorry, ik ben alweer te laat"

Oude mensen moeten dood, net wat je zegt,
de tijd kent geen genade
ik verveel me hier te pletter,
ik moest maar weer 'ns gaan
mij wacht een kist, met heel terecht,
de wormen en de maden
maar toch hoop ik dat jij...
huilend aan mijn graf zult staan