Citaat van de week, op de voorpagina van de Volkskrant: "Maar zoals bij iedere afscheidsceremonie waren er ook in de Arena vrienden van de overledene die niet helemaal de juiste toon troffen. De journalist Frits Barend bijvoorbeeld, die wel erg luidruchtig van zijn vriendschap met André Hazes blijk gaf. Het waren momenten waarop er weer massaal bier werd ingeslagen."
Dat was fijn gezegd.
Als pooier van de dood kan men niet begerig genoeg vooraan staan om het laatste publicitaire graantje van de overledene mee te pikken. Barend doet denken aan B-acteurs die roffelen als Tarzan wanneer ze eindelijk aan Hamlet mogen ruiken. Het is allemaal een maatje te groot voor onze Frits. Ellen Pasman, de advocaat die de journalist Willem Oltmans jarenlang bijstond in zijn procedure tegen de Nederlandse staat, vertelde me gisteren dat kleine Frits als een handelsreiziger van de dood met een bloemetje zijn opwachting maakte ten huize van de stervende. Het kostte Oltmans' levensgezel Peter grote moeite om Barend buiten de deur te houden, die argumenten gebruikte als: "Maar ik ben met de taxi uit Amstelveen gekomen!." En passant werd Peter natuurlijk ook uitgenodigd: "Je moet in mijn show komen als Willem dood is!" Büch, Hazes of Oltmans, de kleine Frits is met iedereen 'beste vriend' geweest. Meneer Barend is een heel belangrijk iemand.
Waar ik zelf ook veel aardigheid in had, deze week, was de beschouwing die in The New York Times werd gewijd aan het filmpje "Submission", bedacht door Ayaan Hirsi Ali en geregisseerd door ondergetekende. In The International Herald Tribune van 28 september volgde een uitgebreidere versie. Er kwamen voor- en tegenstanders van "Submission" aan het woord. Maar gek genoeg las je niemand à la Mevrouw Elsbeth Etty (NRC-Handelsblad), die meende dat de makers 'laf' zijn omdat ze de moslima die zich in de film tot Allah richt niet van een - ik citeer - 'dichtgenaaide kut' hebben voorzien. Mevrouw Etty, die haar heldere blik op de wereld vormde bij het stalinistische volksdagblad De Waarheid, is natuurlijk veel meer sophisticated dan die domme Amerikanen. Ook Jan Blokker en Remco Campert, die zich in de Volkskrant enigszins honend uitlieten over het geval en nog wat meer over de makers, werden niet geciteerd. Ik ben natuurlijk vol respect voor zulke achtenswaardige opinieleiders, maar vroeg me toch even af wat de laatste keer was dat The New York Times een scenario van Blokker de moeite van het bespreken waard vond. Misschien bij de Amerikaanse première van die door Jan geschreven prachtfilm "Makkers
staakt Uw wild geraas" uit 1957?
Deze week lichtte Hirsi Ali "Submission" toe bij de BBC en binnenkort komt de film ook in de VS en Duitsland op het scherm. Dezelfde grote denkers die niets van Fortuyn begrepen, sukkelen ook nu weer in de achterhoede. Mevrouw Etty droomt van haar 'dichtgenaaide kut' en Blokker verwart dominees uit Staphorst met terroristen namens Allah. Het valt niet mee om oud te worden.
Toen tijdens de laatste tocht van Fortuyn honderdduizenden stonden te klappen voor de passerende kist, kwamen de hoeders van het politiekcorrecte gedachtengoed woorden tekort om die machteloze bijval van het volk als 'hysterie' af te doen. Al die rouwenden deden mij vooral denken aan de menigte die applaudisseerde voor de Italiaanse - door de maffia vermoorde - onderzoeksrechter Falcone, begin jaren '90. De orgie van medeleven waarin Barend nu voorging had Fortuyn-achtige trekjes, maar toch vooral iets van een picknick; gezellig samen huilen als de camera's jou thuis close in beeld brengen. De volgende parel aan de kroon van aasgier Barend zal het overlijden van Oltmans zijn, alweer 'mijn beste vriend' natuurlijk. Doofheid en kanker zijn de natuurlijke bondgenoten van wie de kijkcijfers lief heeft. Kan Frits ons ook verslag doen van het aanstaande sterven van zijn echtgenote? Ik zet vast een pilsje koud.

Theo van Gogh

Abonneer U op
De Gezonde Roker nieuwsbrief