"Fahrenheit 9/11" is dé film van het jaar en zou vooral door iedereen bezocht moeten worden als een hoogtepunt van propaganda met alle demagogie en misleiding die daarbij hoort. De film is een genot om over na te kijven.
Het eerste misverstand dat aan Fahrenheit kleeft is bekwaam door Michael Moore, de maker, in de wereld geholpen: Disney zou de film opeens niet hebben willen uitbrengen om de familie Bush niet tegen zich in het harnas te jagen. Er is nooit enige twijfel geweest dat de film in de Verenigde Staten zou worden uitgebracht. Disney had Moore al een jaar geleden gemeld, in de aanloop van de verkiezingen geen politiek beladen titels te willen uitbrengen. Vermoedelijk zou "Fahrenheit 9/11" niet de Gouden Palm in Cannes hebben gekregen als de jury niet van het voldane gevoel zou zijn doordrongen met haar bekroning op te staan voor de vrije meningsuiting. Moore is een meesterlijke manipulator.
Het tweede misverstand is dat Moore geïnteresseerd zou zijn in, ik schrijf het met hoofdletters, de Waarheid omtrent Irak. Moore is een gelovige en wordt dus liever niet gehinderd door de feiten. In zijn vorige film, "Bowling for Columbine", beweerde de maker dat de jongelui die de trekker overhaalden op die middelbare school eerst naar de bowlingbaan waren geweest; dat bleek niet het geval. Ook het moment in dezelfde film waarop Moore laat zien hoe hij als welkomstpremie een geweer krijgt als hij een rekening opent bij een plattelandsbank, bleek uit de duim gezogen en in scène gezet. Ik vind dat niet erg, want je gaat naar een Moore om je te laven aan zijn sarcasme en zwarte gevoel voor humor, dat amusement van de bovenste plank oplevert. Maar het is wel prettig om te weten waar de maker liegt.
Ook in "Fahrenheit 9/11" wordt een hoop beweerd: bijvoorbeeld over de vrijgeleide die 142 Saoudi's, waaronder 24 leden van de Bin Laden-familie na elf september zouden hebben gekregen op voorspraak van Bush. In publicaties als het rapport van de Senaatscommissie wordt het tegendeel beweerd. Moore kan zo'n beschuldiging niet staven, denk ik dan.
Heb ik daarin gelijk?
Moore laat de hilarische beelden zien van Bush die op de kleuterschool voorleest uit "My Pet Goat" als 'ie het nieuws van de tweede aanslag hoort. Je ziet paniek in z'n ogen. Moore laat dat moment een paar keer terugkomen en vraagt zich af: "What on earth was hè thinking?" Besluitelozer kan een President niet overkomen.
Maar met evenveel recht en reden kan je beweren dat Bush het schokkende nieuws als een heus mens op zich in liet werken en zich daarna ontpopte als een wijze staatsman die eerst nog even de kleine lievelingen voorleest alvorens zich te wijden aan het redden van de wereld.
Moore beweert dat Bush de verkiezingen van Gore heeft gestolen en ik vermoed dat hij gelijk heeft. Maar hij overtuigt mij niet door te suggereren dat Pappa Bush 'zijn vriendjes' in het Hooggerechtshof zou hebben gebeld om zoonlief op de troon te hijsen. Alles draait in Moore's gelijk om olie, natuurlijk. Behalve dat nu nooit 'ns de vraag gesteld wordt of een Bush als perfide olieman niet veel meer baat zou hebben gehad met een fijne deal die Saddam in het zadel zou hebben gehouden? Die vraag zou Moore's gelijk ondermijnen en komt daarom niet.
Moore laat beelden van lachende, spelende kinderen in het Bagdad onder Saddam, volgen door Amerikaanse raketinslagen. Het is jammer dat de maker in dit verband niet de moeite heeft genomen om ook opnames te tonen van dankzij Saddam vergaste Koerdische kinderen. Maar zoveel evenwicht is vermoedelijk teveel verwacht van een ontketende gelovige. De vraag die zich na afloop van de film op dringt, luidt: 'Wie is een grotere oplichter, Bush met z'n onvindbare massavernietigingswapens, of Moore, met z'n aan een even groot gevoel van morele superioriteit ontsproten rariteitenkabinet van onbewezen samenzwerinkjes? Mijn instinct zegt de eerste, maar zeker weten doe ik dat niet.

Abonneer U op
De Gezonde Roker nieuwsbrief