In het kader van de algehele debilisering van de Nederlandse natie, zijn afgelopen week weer grote vorderingen gemaakt. Bijzondere aandacht verdienen in dit verband Jan Mulder en Hugo Borst, voetbaldeskundigen. Mulder verklaarde voor de buis dat de coach van Oranje 'gestenigd' dan wel 'opgehangen' moest worden, alles uiteraard gekruid met de ironie die alleen denkers van zijn kaliber aan het gepeupel kunnen onderwijzen. Het legioen kwispelde voor de scherprechter en de dagen erna verscheen op de buis het ene na het andere exemplaar van de heffe des volks om Advocaat op te hangen, toegang tot Nederland te ontzeggen of anderszins naar de hel te verwijzen. Dankzij de tirade van deze ironische commentator reikte het Gezonde Volksgevoel naar een hoogte die nog veel belooft, de komende weken. Een verheffend schouwspel.
Het curieuze van Mulder's optreden zit 'm in de stemmingswisselingen waaraan patiënt onderhevig lijkt te zijn. Als we weer eens getracteerd worden op zo'n woedeaanval, dringt onwillekeurig de gedachte zich op: "Gut, zou Jan een tikkeltje teveel gesnoven hebben?" Schandelijk om zoiets zelfs maar te overwegen natuurlijk, maar mag misschien als excuus gelden; ik kijk m'n ogen uit.
Je zou kunnen zeggen dat iemand die zulke grote woorden nodig heeft om de wissel van een voetbalcoach te veroordelen, het wel heel erg met zichzelf getroffen moet hebben. Je zou kunnen zeggen dat 't in het gezicht schoppen van een verliezer die voor het oog van miljoenen kijkers toch al zo op de grond ligt, niet getuigt van grote zedelijke moed. Tikkeltje te gretig, misschien?
Maar daarmee zou je Mulder's rijke gevoelsleven tekort doen, haast ik me te verklaren. Ik heb groot respect voor de even subtiele als effectieve manier waarop hij de belangwekkende problematiek rondom Oranje in klare taal aan de massa openbaart. Toen het orakel onlangs heel serieus beweerde dat 'we' op het vredesaanbod van Bin Laden moesten ingaan, had ik diezelfde sensatie; vrienden van de progressieve mensheid als Jan en Osama hebben nu eenmaal het beste met ons voor.
Toen Advocaat - onder wiens verantwoordelijkheid 'onze jongens' hun beste wedstrijd sinds jaren speelden - in al zijn onmacht iets mompelde over 'de normen en waarden bij mij thuis' en dat 'die blijkbaar niet voor iedereen gelden', kwam hem dat prompt op Mulders' verwijt van 'parmantigheid' te staan. En inderdaad, het laatste wat ik Mulder zou durven verwijten is parmantig te zijn. Mulder probeert te lynchen zoals dat de ware Neanderthalers van Picorni betaamt. Laat ons applaudisseren voor zoveel inspiratie.
En dan was er natuurlijk ook Hugo Borst, de gevreesde columnist van het Rotterdamse sufferdje Algemeen Dagblad. Hugo vertolkte de verontwaardiging van het Nederlandse volk door een paar van 'de meest milde' E-mails van zijn lezers voor te dragen. Voor de een was het net of 'ik m'n familie verloren heb'. De ander meende dat Advocaat naar Schotland verbannen moest worden. Een derde had 'ongelofelijk verdriet'. Wie er nog niet van overtuigd was dat Hugo's lezertjes een abonnement verdienen op Paviljoen 7, raakte er nu wel van doordrongen vanwege de toon en toornige ogen waarmee deze aanklager het schuimbekken van heel een volk vertolkte. Ik zag Dickie weer voor me en dacht: "Men kan als kritisch journalist de lat inderdaad niet hoog genoeg leggen." Ook Mulder zal trots zijn op zulke medestanders.
Een meute randdebielen had zijn aanvoerders gevonden. Het is jammer voor Jan en Hugo dat Advocaat toch de volgende ronde heeft bereikt. Maar hoop doet leven en de hetze tegen deze coach ook. Ik ben benieuwd hoe de heren hem zullen proberen te vernederen mocht zijn team, wat God verhoede, de finale bereiken. Vooralsnog bungelt Dickie zachtjes in de wind. Maar gisteravond al droeg Janneman een oranje pakje. Want Jan Mulder is zeker niet gewetenloos.

Abonneer U op
De Gezonde Roker nieuwsbrief