Onze minister van Staat, Hans van Mierlo, heeft mij altijd geïnspireerd. Uit m'n blote hoofd zeg ik, 't was 1987 toen ik door Frènk van der Linden wat vragen kreeg voorgelegd voor het toenmalige weekblad 'De Tijd'. Van der Linden noemt zich tegenwoordig 'de Meester-Interviewer', maar moest me toen ietwat bedremmeld bellen: "Mijn hoofdredacteur wil een paar van jouw antwoorden schrappen, want hij vindt dat jij te ver gaat. Het eerste is datje zegt datje op Van Mierlo hebt gestemd omdat je hem - toen 'ie nog minister van Defensie was - regelmatig dronken voorbij hebt zien kruipen. Je zegt datje veel vertrouwen hebt in Van Mierlo's integriteit. Wij willen zoiets niet afdrukken."
Enzovoorts, enzovoorts. Altijd dankbaar als ik mag inzien dat de wereld niet zo slecht in elkaar zit als door mij vermoed, verheug ik me - juist met deze feestdagen - in de wederopstanding van Van Mierlo's lever. Bekeerd van de dwalingen mijns weegs zie ik nu in dat er wel 'ns een dubbelganger van Hans in mijn leven voorbij is gekomen, een tobber in regenjas die door mij abusievelijk voor een gewichtig politicus met een slokje op is aangezien.
Wat kan een mens zich toch vergissen!
Daarom bied ik nederig mijn verontschuldiging aan en haal opgelucht adem dat vriendjespolitiek als 't om organen gaat, verre van de Heer van Mierlo en D'66 is. Ik meende te hebben begrepen van specialisten op het gebied van levertransplantaties dat 't hoogst ongebruikelijk is als er dames en heren ouder dan zestig voor zo'n operatie in aanmerking komen. Of, zoals een vriend van Van Mierlo die mij deze week belde, zuinigjes toegaf: "Er worden keuzes gemaakt." Dat was mooi gezegd. Het stemt dankbaar te mogen leven in een land waar bejaarden wèl in aanmerking komen. Er zijn wachtlijsten van jaren voor mensen die een nieuwe lever nodig hebben, maar naar ik nu besef heeft een minister van Volksgezondheid daar 'formeel' niets mee te maken.
Hoe kòn ik zo wantrouwend zijn?
Eerbiedig buig ik ook voor Mevrouw Borst (D'66), die zeker niet op de weduwe Rost van Tonningen lijkt; hoe kòm ik toch bij zo'n gedachte? Er zijn ongeschreven regels in dit land, die luiden dat een partij als D'66 wèl Anne Frank mag misbruiken wanneer Fortuyn moet worden aangepakt, maar dat - omgekeerd - ik-zei-de-gek grote denkers als Mevrouw Borst geen koekje van eigen deeg zal bereiden.
Zou ik wel mogen zeggen dat Mevrouw Borst mij doet denken aan juffrouw Ooievaar? Voor de jeugdige lezers; juffrouw Ooievaar was ooit de schrik van De Fabeltjeskrant, een populair TV-programma, waarin Mevrouw met een lange snavel alle dieren terroriseerde met haar bemoeizucht. De juffrouw Ooievaar van de gedachtepolitie lijkt niet op de Weduwe, of moet ik zeggen, Mevrouw Rost van Tonningen lijkt niet op juffrouw Ooievaar?
Ik wil daar aan graag een diepe gedachte wijden ter ere van Pasen. Zojuist ben ik naar "The Passion of Christ" geweest, een film als een slechte LSD-trip die nog 'ns goed laat zien dat collectieve getiktheid ook in de
riolen van het christendom tot modder leidt, compleet met gelovigen in de zaal die hun geluk niet opkunnen. Op de website imaan.nl kunnen gekwetste moslims nog steeds de petitie tekenen die oproept tot, ik citeer, 'een
schrijfverbod' voor mijn persoontje. De petitie zal worden aangeboden bij de AIVD, de minister van Binnenlandse Zaken en het parlement. Er kunnen mij niet genoeg gewichtige autoriteiten in stelling worden gebracht. Jammer dat de hoeders van Allah niet durfden komen toen het programma B&W hen verleden
week uitnodigde om met hun steen des aanstoots van gedachten te wisselen. Nu ga ik gebakken lever eten ter ere van Mevrouw Borst, een hoogstaande, onkreukbare vrouw, die door de Nederlandse patiënten nog dagelijks wordt gemist.

Theo van Gogh

Abonneer U op
De Gezonde Roker nieuwsbrief