"Tabloid" was het leukste advertentieblad dat Harlingen en omstreken teisterde, maar vermoedelijk ook Nederland. Max van Friesland was (en is nog heel even) hoofdredacteur. Omdat zijn schuld bij de drukkerij van het Fries Dagblad was opgelopen tot 70.000 gulden, ging Max – stom, stom, stom – een deal aan waarbij dat bedrag niet geïnd zou worden, in ruil voor een belang in "Tabloid". Drie maanden geleden stemde Max in en dan na 1 januari, "Zien we wel verder".
Wat gebeuren moest, gebeurde: per 1 januari is Max ontheven van zijn hoofdredacteurschap, dat wil zeggen; hij staat zonder enig sociaal vangnet op straat. Vorstelijk genaaid door 'de christelijken' van het Fries Dagblad waarvoor zijn vrouw hem voortdurend gewaarschuwd had en "Tabloid", zijn met bloed, zweet en tranen opgebouwde titel, in handen van die christenen die hem zo haten.
Max was de enige hoofdredacteur die rondborstige Friezinnen als 'de beppe van de maand' op de voorpagina presenteerde. Hij trok de meeste advertenties tussen mijn 'wekelijkse brief aan Pim' en de bijdragen van collega Ratelband. Hij verzon fake-berichten om burgemeesters en andere boven ons gestelden op te naaien. Zijn blad werd gespeld omdat 't zichzelf en Friesland op de hak nam. Max was zakelijk geen genie, maar als krantenman een anarchist die de mensen – in de woorden van Louis Paul Boon – 'een geweten' wilde schoppen.
Hij heeft een bloedhekel aan de hypocriete gereformeerden die de kat in het donker knijpen en die vanaf de kansel schande van zijn krant spraken: maar geen klachten waren fanatieker dan die van de gereformeerde boerderijen als "Tabloid" niet werd bezorgd.
Max is een morsige amateur; zijn advertentiewervers liepen weg, weggekocht door de concurentie. Zijn schuld liep op tot 70.000 gulden, hij kreeg te maken met omgekochte bezorgers die zijn krant niet in Leeuwarden mochten bezorgen. Hij was een luis in de pels en wantrouwde de macht, zoals het de ware courantier betaamt.
Knipogen naar Fortuyn publicerend, Ratelband – le Grand Emile – een platform gevend, ontregelende fake-berichten op de lezer loslatend; geen wonder dat de tollenaars in de tempel geen genade kenden met deze opstandige van het Vrije Woord.
Als er een God was, zou ik bidden dat hij bliksemschichten losliet op de directiekamer van het Fries Dagblad, waar de Mammon heerst in de vorm van contract- en woordbreuk.
Luister maar: "Max, wij innen voorlopig die drukkerijschuld niet en jij blijft voorlopig voor 1500 euro per maand voor ons werken. Na 1 januari blijf je ook. Max, wij hebben jou nodig…..
Max wilde te graag. Wie zou zo niet z'n eigen krant willen maken?
't Waren de Farizeeërs van het Fries Dagblad – een zwaar verliesgevend, met miljoenen overheidsgeld overeind gehouden sufferdje – die jaloers toekeken. 't Zijn altijd de talentlozen die afgunstig zijn. Max gaf niet om geld. Niet echt. Max wilde zweven boven de grazige weiden van Friesland.
Een paar jaar geleden zijn kind verloren; een man die samen met z'n vrouw vocht om het grote verdriet de baas te blijven. Als je zoiets hebt meegemaakt, leer je – vermoed ik – de betrekkelijkheid der dingen zien. En ondertussen maar vechten voor je krantje…
't Had iets heldhaftigs.
Ik was gesteld op Max omdat zijn afkeer van het grote zwarte Niets dat ons allemaal bedreigt – een wereld van duffe advertentieblaadjes waarin uitsluitend kruiperigen aan het woord komen – de mijne is. De christelijken hebben voortdurend op hem geloerd en uiteindelijk z'n titel onder zijn kont vandaan gejat. Dat kun je ironie vinden, maar persoonlijk word ik er niet vrolijk van.
Voor mij verdient Max een standbeeld; een geheven Fuck-You!-vinger naar de domheid van de provincie. Ik hoop ook dat de adverteerders Max trouw blijven, dat wil zeggen: niet meer adverteren bij het gepeupel dat mensen weggooit als een wegwerpaansteker. Het christendom van het Fries Dagblad is een travestie, een tranendal van gebroken beloften, een impotent makend cynisme. Het Fries Dagblad is de inkt van zijn armzalige inhoud niet waard. Alleen het treurigste bezinksel uit de galeien van de middelmaat schept er vreugde in een man op te hangen voor 35.000 euro.
Ik heb weinig helden, maar als ik er één mag kiezen, was 't – Nu & Hier – Max.
Voor nop zal ik schrijven in iedere krant die hij opricht.

Theo van Gogh