Beste lezer ! Om u te voorzien van optimale service biedt uw Ombudsman u hierbij een handig en overzichtelijk lexicon aan waarin u alle (veelal in mijn rubriek beschreven) capriolen van de mensen van Lux en Libertas nog een rustig kunt nalezen. Uiteraard zal de lijst op gezette tijden worden bijgewerkt!

Beunders, Henri: oud-redacteur; grote instigator van de 'plagiaat-cultuur' binnen NRC: Henri liep maar liefste twee keer tegen de lamp. Als beloning werd hij journalistiek professor aan de Erasmus, een positie die hij vooral misbruikte om zoveel mogelijk studentes 'bijles te geven'. Lange tijd belangrijk als adviseur van de krant, al schijnt hij thans geen rol van betekenis meer te spelen na een aantal opzichtige missers in zijn opiniestukken en een macabere en opportunistische flirt met de LPF. Bracht Amanda Kluveld (zie daar) aan als columniste met wie hij enige tijd een relatie had.

Boogaart, Raymond van den: Casanova die als correspondent in Moskou ooit door een Nederlander in een lift van een hotel werd aangetroffen in een dermate corrumperende positie, dat deze landgenoot nooit meer een NRC heeft willen aanraken. Echter een van de weinige authentieke journalisten binnen de krant met een geheel eigen stijl. Groots gevoel voor humor. Zei tegen de L et L-Ombusman ‘ervan overtuigd te zijn dat er zat mensen zijn die juist een abonnement genomen hebben na ontmoetingen met hem in liften van hotels’.

Es, Gijsbert van: Bangelijke NRC-carrierist die zich slechts laat leiden door zucht naar macht. Wist vrijwel vanuit het niets een plek in de hoofdredactie te verwerven. Mist elk gevoel voor humor; op de Achterpagina meende hij ooit een zinnige bijdragen te kunnen leveren door het inrichten van de internetsite (www.ongeloofwaardig.nl) als reactie op het feit dat Balkenende D 66 liet deelnemen aan het kabinet. De lezers konden bieden op deze site. Er kwamen 13 reacties binnen en Van Es werd nota bene door de slaafse Piet Hagen (zie daar) geschoffeerd omdat het ‘niet des NRC’s’ zou zijn op deze wijze campagnes te entameren tegen politici. Reageerde op de affaire-van Royen (zie daar) door te schrijven dat uw L en L-ombudsman ‘eerst zijn eigen feiten moet checken voor hij iets opschrijft’. Van hem is tevens opgetekend (in de Journalist) de uitspraak ‘NRC maakt geen fouten’.

Etty, Elsbeth: gewezen communiste. Verzon als columniste in NRC bedreigingen aan haar adres door ‘Fortuynisten’. Bron bleek te zijn een door Opinie geweigerd artikel van een nietsvermoedende buitenstaander. Liet zich door Amerikaanse propaganda in de luren leggen door te schrijven dat Saddam beschikt over massavernietigingswapens. Reageert hysterisch op kritiek. Malicieus en zeldzaam opportunistisch. Zit bij NRC op de schopstoel wegens aanhoudende en felle kritiek op haar werk.

Garschagen, Oscar: enige journalist die voor alle kranten van PCM werkte. Maakte naam als correspondent voor de Volkskrant in de VS. Sloot daar vriendschap met Ben Knapen die daar toen zat voor de NRC; hieraan had hij later zijn benoeming te danken bij het AD na een kapitale inschattingfout van inmiddels PCM-bestuurder Knapen: nooit eerder in Nederland werd een hoofdredacteur zo snel weggestuurd nadat hij zich zo snel belachelijk had gemaakt bij zijn krant. Schoffeert naar hartelust mensen en heeft geen enkel idee over journalistiek beleid. Te laf om zelfs kleine beslissingen te nemen. Thans de best betaalde correspondent uit de geschiedenis van de Nederlandse journalistiek nadat hij door Knapen (zie daar) werd geparachuteerd in Jeruzalem (zie ook onder Luyendijk).

Haenen, Marcel: Liet zich jaar en in jaar uit misbruiken als ‘journalistiek doorgeefluik’ van het OM. Had op zijn bureau een Rolodex met de prive-nummers van alle belangrijke officieren. Verantwoordelijk voor de grootste canard uit de geschiedenis van de Nederlandse journalistiek: de bijna 200 stukken over ‘Baas Bouterse’ bleken eenzijdig gebaseerd op stukken van het OM waar in de rechtszaal geen spaander van heel bleef. Haenen beschreef zelfs als feit dat Boutserse eigenhandig pompoenen opensneed en ze volstopte met coke. Mocht zijn ‘bevindingen’ als beloning in de vorm van een boek aanbieden aan toenmalig super-PG Docters van Leeuwen. Over het zogeheten ‘CoPa-team’ van het OM dat de zaak Bouterse runde en Haenen influisterde zei advocate Inez Weski in de Volkskrant (23 Augustus): “Wat ik aan tegenwerking in de CoPa-zaak heb ondervonden is met geen pen te beschrijven (…) Ik kreeg halve dossiers, stukken helemaal niet of werd botweg voorgelogen. (…) Later, tijdens het CoPa-proces, heb ik aan de rechters kunnen aantonen welke delen van het dossier niet klopten, waar ik belogen ben en waar de rechters zijn misleid. Achteraf denk ik: de verdediging is zo slecht behandeld, dat ik smartengeld had moeten vragen.” Dit zijn de mensen met wie NRC in commissies zit. Dit zijn de bronnen waar NRC uit put en de dossiers die NRC afdrukt. Be warned!
Thans is Haenen als opvolger van Marjon van Royen (zie daar) correspondent in Latijns-Amerika van waaruit hij vooral emails stuurt aan Maxima (zie ook onder Roel Janssen) en haar adviezen geeft over het type luier met de beste drooghoudrandjes en goedkope babykleding. Sluit zijn brieven aan Maxima af met ‘kusje’.

Hagen, Piet: door NRC aangetrokken als ‘journalistiek geweten’ nadat hij eerder het blad de Journalist had laten afglijden tot noodlijdend propagandamedium van het establishment in media-land. Koos in de affaire-Oltmans op laffe wijze partij voor de overheid nadat hij eerst de suggestie wekte aan de kant te staan van ‘zijn collega’ en in een artikel ‘de waarheid’ te zullen optekenen. Past dus bij uitstek bij NRC. Heeft zelf geen journalistieke credentials van betekenis, maar werkt wel al jaren aan een biografie van Pieter Jelles Troelstra waarmee hij zich definitief op de kaart wil zetten. Loog de NRC-lezers in zijn rubriek ‘Krant Achteraf’ bij herhaling voor over de vermeende viervoudige weigering van visa voor Irak voor NRC-journalisten om een excuus te kunnen presenteren voor de structurele en uiterst pijnlijke afwezigheid van NRC in Bagdad. Naarmate de kritiek op de krant aanzwelt, worden zijn stukken steeds minder kritisch.

Hooghiemstra, Daniela: Slimme (en mooie) journaliste van ‘uitstekende komaf’ met warme banden met establishment en koningshuis; volgens insiders prive bevriend met mensen als Petra ‘Laurentien’ Brinkhorst en Anette Sekreve die zelfs werden gesignaleerd op soirees bij haar thuis. Mocht daarom afrekenen met Edwin de Roy van Zuidewijn in Z die (vooral ook door mede-auteur Dorine Hermans) op schandalige wijze werd voorgelogen en geschoffeerd. Zo zou hij volgens Hooghiemstra gehandicapte jongeren helpen ‘uitsluitend omdat in die organisatie veel adelijke meisjes rondliepen die hij wilde versieren’. Gehuwd met hoge voorlichter op Justitie. Inmiddels (meervoudig moederschap) weg bij de krant. Doet freelance werk.

Huygen, Maarten: commentator van NRC en lid van een commissie die mede bepaalt wie er in ons land rechter wordt. Zit dit niet als een belangenconflict ‘omdat hij immers niet over juridische zaken schrijft’. Noemt de L et L-ombudsman ‘notoir onbetrouwbaar’. Als chef binnenland verbood hij Frank Westerman kritische stukken te schrijven over de Nederlandse rol op de Balkan na een amice-briefje van Joris Voorhoeve. Hij raadde Westerman daarbij aan ‘zijn energie te richten op wat er mis is bij Greenpeace’. Westerman vertrok bij NRC.

Janssen, Roel: extreem ijdele klaploper die nauwelijks iets produceert voor de krant; hij schrijft liever boeken die hij dan aanbiedt aan kopstukken uit het establishment onder het genot van champagne en verse vis. Mede-auteur van een boekje over Argentinie dat hij met een vette lach presenteerde aan (zie ook onder Haenen en Janssen) Maxima. Dit als beloning voor het feit dat hij in zijn stukjes blijk gaf van een opzichtig goedpraten van de rol van Zorreguieta binnen de Argentijnse junta. Een foto op zijn website (www.roeljanssen.nl) die hij in strijd met een regel binnen NRC in de lucht houdt vereeuwigt dit meest glorieuze moment in het leven van Roel Janssen. Zijn laatste boek presenteerde hij aan Wouter Bos die hem tot grote hilariteit van de (weinige) aanwezigen in zijn praatje genadeloos afzeek door tot drie keer toe te zeggen: ‘wat ik hier doe weet ik eigenlijk niet’ en ‘waarom juist ik ben uitgenodigd om een boek te ontvangen over klonen: het is mij een raadsel’.

Jensma, Folkert: per ongeluk hoofdredacteur geworden bedrieger van lezers en publiek. Kwam in grote problemen door Pim Fortuyn in direct verband te brengen met Nazi-Duitsland waarna hij daags daarop in de New York Times van een nuanceringen druipende beschouwing schreef over deze ‘politicus van eminente betekenis’. Heeft dus geen principes. Probeerde publicist Paul Frentrop op achterbakse wijze in diskrediet te brengen door via een bevriende radiopresentator/medewerker van zijn krant te laten suggereren dat hij bij NRC zou hebben gesolliciteerd; dit nadat Frentrop een NRC-kritisch stuk had geschreven in HP/de Tijd. Bedroog de L et L-ombudsman door te beloven dat hij een rectificatie zou plaatsen voor het feit dat hij zijn eigen advocaat onder verhulde identiteit een pro-NRC-stuk liet schrijven over de ‘haatzaai-klacht’ tegen zijn krant, maar dit vervolgens niet te doen. Noemt alles wat de L et L-ombudsman schrijft ‘haatdragende verzinsels’. Maakte bij aanvaarding van zijn hoofdredacteurschap een ‘tour d’elite’ langs voor hem geselecteerde representanten van het establishment om instructies te ontvangen over hoe de krant diende te opereren. Gezegd werd toen dat dit gebeurde omdat Folkert ‘nog te weinig mensen kende die er in Nederland toe doen’. Vermoedelijk ook de auteur van een commentaar over de Stones dat door een lezer ‘waarschijnlijk een van de meest bespottelijke en beschamende ooit gepubliceerd’ werd genoemd.

Kluveld, Amanda: goed voorbeeld van de oversexte NRC-cultuur: wist zich via het bed van recidiverend plagiator Henri Beunders (zie daar) binnen te neuken als columniste op de opiniepagina. Haar stukken munten uit door geforceerd intellectualisme, snobisme, gebrek aan actualiteit en een zeldzame politieke correctheid. Recent benoemd op de leerstoel Bed en Loopbaan op de UvA. Bezitter van een pompeuze eigen website (www.amandakluveld.com) vol van zelfbewieroking en egomanie. (klik vooral op ‘foto’s’).

Knapen, Ben: reeds als hoofdredacteur enorm gehaat; communiceerde slechts met een select groepje vertrouwelingen onder wie vooral Robert van de Roer (zie daar). Als PCM-bestuurder en saneerder nog meer gehaat. Op macht beluste netwerker die het zelfs ooit zover schopte dat hij de geheime bijeenkomsten mocht bijwonen van de Bilderberg-groep. Sprak daar met mensen als Clinton en Thatcher. Op de krant ontstond daarover een rel, omdat over deze bijeenkomsten niet mag worden geschreven. Uiteraard staat NRC vooraan om deze code van wereldleiders niet te doorbreken: persoonlijke carriere-belangen dienen immers steeds te prevaleren. Verloor laatste vrienden bij de krant (‘mevrouw Knapen was zo aardig’) na tumultueuze echtscheiding. (zie ook Tracy Metz). In een poging minister te worden draagt hij af en toe overheidsstandpunten uit op de Opiniepagina in zijn hoedanigheid van lid van de AIV, de Adviesraad Internationale Vraagstukken.

Kuitenbrouwer, Frank: een van de hoofdverantwoordelijken voor de totale verweving van NRC met de (politieke en juridische) macht in ons land. Heeft zitting in tal van overheidscommissies waarmee hij zijn journalistieke onafhankelijkheid te grabbel gooit. Zat nota bene als juridisch journalist in een selectiecommissie van de RAIO (opleiding voor rechters en OvJ’s) en maakte zich daarmee zelfs volgens Maarten Huygen (zie daar) schuldig aan belangenverstrengeling. Is eigenlijk geen journalist want schrijft uitsluitend ‘juridische analyses’ vanachter zijn bureau. De voorbestemde opvolger van Knapen als hoofdredacteur, maar moest daar om gezondheidsredenen vanaf zien. Toen kwam Jensma (zie daar). Binnen de krant is ooit commotie ontstaan omdat hij ervan wordt verdacht dossiers door te spelen naar recherche en BVD/AIVD.

Luyendijk, Joris: zeldzaam getalenteerde MO-deskundige; kwam bijna om bij een bomaanslag in Israel en besloot daarom zijn succesvolle correspondentschap te beeindigen. Een tragedie voor de krant; wordt nu opgevolgd door Oscar Garschagen (zie daar) na een omstreden benoeming. Rol binnen de krant thans onduidelijk. Er schijnen conflicten te zijn met Nijenhuis (zie daar) omdat hij de krant te pro-Amerikaans vindt.

Mat, Joke: talentvol journaliste die als opvolger van Marcel Haenen als NRC-propagandiste voor de juridische elite haar reputatie in snel tempo de grond in boort. Schoof om het OM vrij te pleiten de schuld voor de hele ellende van de Puttense moordzaak in de schoenen van een oude en weerloze gynaecoloog; een maand daarvoor had ze in M nog een opzichtige poging gedaan jonge juristen te interesseren voor een baan als OvJ middels een grote journalistieke ‘advertentie’ van meer dan tien pagina’s.

Metz, Tracy : Representante bij uitstek van de gecorrumpeerde en gesexualiseerde NRC-cultuur. Liet een uitgebreid stuk over haar eigen boek over pretparken verschijnen op haar eigen economie-featurepagina en zette andere delen van de krant (M, CS) met succes onder druk ook stukken te publiceren over haar historische en baanbrekende studie. Belangrijkste wapenfeit binnen NRC: ze maakte ooit een motortochtje met Ben Knapen en liet zich daarbij door hem ergens in Brabant genadeloos nemen. Journalistieke kwaliteiten zijn nooit aangetoond. Draagt absurde bril bezet met diamanten. “Tracy schiet uitsluitend vanuit haar onderbuik” vertrouwde een NRC-redacteur me ooit toe. Moeilijke jeugd.

Nijenhuis, Hans: buitenlandchef van zeldzame en unieke arrogantie. Verwierf zich een plaats in de journalistieke annalen door (de Volkskrant) te verklaren dat ‘oorlog eigenlijk niet interessant is voor de krant: de wederopbouw is van veel meer belang’. Dit naar aanleiding van de ‘Irakese visumkwestie’ (zie ook onder Piet Hagen). Probeerde de schuld voor deze kwestie in de schoenen te schuiven van oud-redacteur Michael Stein die ‘de persoonlijke woede van Saddam over zich zou hebben afgeroepen die NRC om die reden geen visum wilde geven’. Gehuwd met een hoge ambtenaar op Buitenlandse Zaken (ambtelijk secretaris van de Commissie van Bezwaar die gaat over geschillen tussen ambtenaren en het Ministerie; dan weet je dus wel waar zo iemand staat) en alleen al daarom weinig geneigd tot kritische stukken over ons buitenlands beleid (zie ook onder Maarten Huygen en Joris Luyendijk). Auteur van een narcistisch ego-document (de kwalificatie is van wetenschapper Vincent Duindam) over zijn heldenrol als vader van twee jonge kinderen die hij ‘geheel samen met zijn diplomatenvrouw op zegt te voeden’.

Roer, Robert van der: verzon dat hij zelf aanwezig was bij de ondertekening van de Dayton-accoorden in voormalig Joegoslavie. Verantwoordelijk voor de grootste plagiaataffaire uit de geschiedenis van de Nederlandse journalistiek, maar werd gered door Jensma (zie daar) die in de media verklaarde ‘dat het allemaal zijn schuld was’. Barstte ooit op de redactie in huilen uit omdat Kofi Annan niet aan de lijn wilde komen. Kreeg twee prijzen uit dank voor zijn geslijm met VN-diplomaten. Praat alleen op fluistertoon. Gewelddadig. Valt vrouwen lastig. Komt slecht uit zijn woorden. Chronisch minderwaardigheidscomplex over zijn gebrek aan opleiding en volkse afkomst dat hij probeert te compenseren door zoveel mogelijk tijd in aanwezigheid te verkeren van hoge internationale diplomaten. “Robert is de enige straathond die nog bij de krant rondloopt” werd me ooit toevertrouwd. Vormde ooit samen met Harm van den Berg een team Onderzoeksjournalistiek, maar dat werd wegens structureel falen, vooral van Robert, snel weer opgedoekt om verdere imagoschade voor de krant te voorkomen.

Royen, Marjon van: reeds als correspondente voor de GPD te Rome verzon ze al verhalen; bij NRC ging ze daar tien jaar mee door. Toen daar ook nog een plagiaatzaak overheen kwam, werd ze als eerste correspondente ooit de laan uit gestuurd, overigens met een dikke zak geld als beloning voor haar rijke fantasie. Nam uiteraard geen advocaat om te voorkomen dat haar fictie-journalistiek wereldkundig werd. Verantwoordelijk voor de grootste en langste rectificaties uit de geschiedenis van de krant. Ten grondslag aan haar creatieve omgang met de werkelijkheid ligt vooral excessief drugsgebruik. Organiseerde met vriendinnen in Nederland en Griekenland orgieen waarbij de vrouwen zich dienden te verkleden als heks en een bezemsteel moesten meenemen. Is nog altijd actief namens het Radio 1-journaal. Wist haar leven bij NRC ondermeer te rekken door op adequate wijze seksuele gunsten uit te delen. “Zelfs de timide Mark Kranenburg zat op feestjes in haar truitje” smaalde een NRC’er ooit.

Vermeulen, Frank: het vooral vleesgeworden symbool van de ranzige en vervette politieke verslaggeving van de krant. Wordt de ‘Hekking van het Binnenhof’ genoemd omdat hij zich steeds als de camera’s van het Journaal draaien naar voren weet te werken op de meest prominente positie. Beet de L et L-ombudsman op Nieuwspoort ooit toe dat hij ‘diens misselijkmakende kop nooit mee wenste te zien’. Is mateloos gefrustreerd omdat hij steeds weer wordt gepasseerd voor chefsposities. Zal de rest van zijn leven slijten op de keien van het Binnenhof en temidden van de bitterballen van Nieuwspoort.

Vos, Marjolijne de: zweverige columniste en kust-redactrice die de nodige ‘spiritualiteit’ in de krant moet brengen. Om dit te onderstrepen zette ze ooit haar seksuele belevenissen en fantasieen op het interne net; deze werden vervolgens gelezen en verspreid. Geen bezoeker van de orgieen van (zie daar) Marjon van Royen.

Walle. Erik van der: verlengde voorlichter van ABN Amro op de economieredactie. Volgens een NRC-redacteur liet hij zich ooit door Groenink feteren in een skybox van Ajax.

Wester, Jeroen: economieredacteur verantwoordelijk voor de ‘kill Ahold-campagne’ van NRC waarmee hij begin dit jaar op onthutsende wijze zijn gelijk binnenhaalde. Echter, op grond van de informatie waarover hij tijdens het schrijven van zijn stukken beschikte en op grond van de consequent positieve manier van berichtgeving over andere grote ondernemingen moet geconcludeerd worden dat er niettemin sprake van een campagne. Citeerde (nooit eerder gebeurd) anonieme analisten uit Londen die mochten zeggen dat Van der Hoeven zijn biezen moest pakken. Ten grondslag aan de campagne lag waarschijnlijk de beslissing van Ahold niet meer te adverteren in NRC.

Uw Lux et Libertas Ombudsman


Micha Kat

Vorige stuk van
Uw Lux et Libertas Ombudsman