Wederom verblijdt De Gezonde Roker U met een door Het Algemeen Dagblad geweigerde Colmn van Pamela Hemelrijk. Hoofdredacteur Theo van Gogh wenst U veel leesplezier.

Liaisons Dangereuses - II

(Waarin de bejaarde AD-verslaggeefster P.H. uit A., gewapend met een overheerlijke rodebessenvlaai, naar Nieuwspoort afreist om voorzitter Max de Bok op ludieke wijze te "taarten" - en prompt krabbend en bijtend door De Sterke Arm uit het Perscentrum wordt verwijderd! Waarmee maar weer eens bewezen is dat alleen taarten van braaksel en kippestront, geworpen door geflipte linkse freules, bij de Internationale Persvereniging van harte welkom zijn.)

Ik was natuurlijk helemaal niet van plan hem te gooien, zoals u begrijpt. Want ik ben Een Dame, zoals u weet. Bovendien kreeg ik die avond visite, en de vermaarde Amsterdamse banketbakker Beune zou het mij nooit hebben vergeven als ik zijn kwaliteitsproduct zou hebben gebruikt om in het smoel van Max de Bok te drukken.
Maar ik dacht toch: ik neem hem pontificaal mee - kijken wat er dan gebeurt. Zuiver wetenschappelijk onderzoek, zal ik maar zeggen.
Nou, het effect was optimaal, mag ik wel zeggen: de security bij Nieuwspoort was in staat van verhoogde paraatheid gebracht voor mijn komst. Niemand minder dan de directeur zelve (ene Steve Veenendaal), had zich bij de deur van de zaal opgesteld om mijn taart te onderscheppen. Maar dat wist ik toen nog niet. Ik dacht dat hij een uitsmijter was. Zo zag hij er ook uit.
Enfin - er hielp geen moedertjelief aan: ik moest mijn bessenvlaai afgeven, anders mocht ik er niet in. "Jullie hebben de Biologische Bakkersbrigade anders indertijd geen strobreed in de weg gelegd", zei ik nog. "Ik heb jullie op de tv duidelijk een stapje opzij zien doen om die geflipte freule ruim baan te geven met haar braakseltaart. En die was geeneens lid van jullie prachtclub!" Maar daar ging die uitsmijter niet op in. De Biologische Bakkersbrigade was niet zijn favoriete onderwerp van gesprek, had ik sterk de indruk.
De plechtigheid zelve was uiteraard een dolgezellig onderonsje: de ex-campagneleider van de PvdA - tevens jurylid - overhandigde onder luid applaus de campagnetrofee aan Wouter Bos, Wouter Bos wijdde in zijn dankwoord breed uit over zijn eigen kontje en zijn eigen slobbertrui, en op mijn vraag wat de overige juryleden gestemd hadden kreeg ik wederom geen antwoord, want dat was privé, aldus de juryleden.
"Jullie zijn een stelletje stoephoeren met z'n allen", deelde ik mede toen ik tenslotte van de Nieuwspoort-directeur mijn taart terugkreeg. Dat nam die man niet. Net toen ik de bar wilde binnengaan werd ik van achteren door twee sterke mannenarmen onder mijn oksels gegrepen, in de lucht getild, en in de richting van de uitgang gedragen. "Krijg nou wat!" murmelde ik verrukt. "Ik wor deruit gezet!" "Helemaal niet", sprak de directeur. "Ik zet u der niet uit. Ik vraag u vriendelijk om weg te gaan." "Leuke manier van vragen heb jij", zei ik.
Achteraf heb ik - uit onbetrouwbare bron, dat moet ik er wel bij zeggen - vernomen dat in Nieuwspoort nu het gerucht de ronde doet dat ik anti-semiet ben, of op z'n minst semi-antisemiet. Ik verwacht dan ook op korte termijn het gerucht dat ik een psychiatrisch patiënt ben, of op z'n minst een borderline case. Dat is namelijk in perskringen de beproefde methode om korte metten te maken met dissidenten. Voorts kan ik u mededelen dat de interim-hoofdredactie van mening is dat ik de reputatie van deze krant grote schade heb toegebracht met mijn taart, en dat ik derhalve voortaan nog slechts één keer per week een column mag schrijven. Het zij zo. Je moet wat over hebben voor de persvrijheid.

Pamela Hemelrijk